Vandaag vierde een goede vriendin van mij haar verjaardag. Toen de mannetjes wakker waren van hun middagdutjes, gingen we die kant op. Deze vriendin heeft (nog) geen kinderen en daarom ook geen speelgoed in huis (hoewel ze vandaag bedacht dat het misschien een goed idee was om wat speelgoed in huis te halen voor alle kinderen van vrienden en familie die over de vloer komen). Ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat het handig was om wat te spelen voor Daniël mee te nemen.
In eerste instantie wist Daniël zich -na de kat uit de boom gekeken te hebben- even te vermaken met serpentines die bij een cadeautje zaten. Hij versierde zichzelf en Sam, maar al gauw had hij daar weer genoeg van. Tja, Daniël vond dat als er geen speelgoed was, wij hem maar moesten vermaken, en begon aan ons te trekken: 'Handje, lopen!' eist hij dan. Uiteindelijk ging papa toen maar even met hem naar buiten.
Sam vermaakte zich wel, die heeft nog niet veel nodig om zich te amuseren. Zijn eigen tenen bijvoorbeeld, doen het erg goed. Als hij dan ook nog sokken uit kan friemelen, is hij helemaal een poosje zoet. Draaien is ook nog steeds een uitdaging. Vooral van de buik terug naar de rug. Vandaag was er bovendien een leeftijdsgenootje van hem, daarmee lag hij samen op een kleed op de grond -niet dat ze al veel contact maakten, maar toch.
Papa en Daniël bleven natuurlijk niet eeuwig buiten, toen ze terug kwamen begon ik me al voorzichtig zorgen te maken dat we snel naar huis zouden moeten gaan als het vervelen van Daniël over zou gaan in vervelende Daniël. Tot ik de Ipad zag! Yes, ze hebben een Ipad realiseerde ik me. Die hebben we thuis ook en daarmee kan Daniël -eigenlijk heel slecht- zich uren vermaken. Hij weet inmiddels al precies hoe dat ding werkt. Hij kijkt thuis ook heel vaak af en toe. Dus hij kroop met de Ipad naast mijn vriendin op de bank en koos het ene na het andere tekenfilmpje op youtube. Hij vermaakte zich prima en wij hadden er geen omkijken naar. Leve de Ipad!
Gisteren kreeg Daniël nog een verlaat verjaardagscadeau van het meisje dat op dezelfde dag is geboren als hij. Een dokterssetje. Nu loopt hij ook thuis regelmatig met de stethoscoop rond (zie Dag 81). Het liefst wil hij dat je je trui omhoog doet. 'Openmaken, openmaken,' zegt hij terwijl hij aan je kleren plukt. Als je dan je buik laat zien zegt hij: 'Dikke buik!' Op zich geen slechte diagnose voor een arts in wording, zou je denken. Daarna luistert hij dan even aan je buik.
Bij het setje zit ook een uilenbrilletje. Een rood montuur met witte pootjes, erg charmant. Met dat brilletje op ben je uiteraard direct een heuse dokter. Daniël vindt het brilletje erg leuk, hij zette hem vanmiddag op en zei tegen zijn Woezel-knuffel: 'Kijk, kijk, bril!' Maar het meest hilarische was toch wel dat Daniël het brilletje bij Sam op zijn neus had gezet. Ineens lag er een wijze dokter in mijn box in plaats van een baby. Zo schattig!
Vandaag heb ik een eerste keer gedeeld met mijn beide zoons. Ik heb namelijk voor het eerst in mijn leven huisdieren en zij ook. Wat dat betreft ben ik blijkbaar een laatbloeier. Daniël heeft guppies gekregen van mijn broer en schoonzus. Nog voor zijn verjaardag. Op de dag zelf wilden ze ons niet voor het blok zetten, dus ze hebben eerst even overlegd of wij ervoor willen zorgen. En voor Daniël willen we dat, want hij is er helemaal gelukkig mee! We moeten wel alles over de verzorging aan broerlief vragen, want van visjes verzorgen hebben we nog geen kaas gegeten. Maar gelukkig heeft papa ervaring met honden, konijnen en schildpadden, dus ik heb er alle vertrouwen in dat we de visjes in leven kunnen houden. We hoeven ze niet eens uit te laten...
Daniël mocht vanmidddag mee een paar boodschapjes doen. Voor de verandering liet ik hem eens zelf lopen in plaats van een winkelwagentje te pakken en hem daarin te zetten. We namen een rijdend mandje en Daniël ging het duwen -trekken was makkelijker geweest met sturen. Steeds als ik zei dat we een andere kant op moesten, liep hij om het mandje heen om de rijrichting te corrigeren, zo grappig. Hij was er druk mee en ik had er verder dan ook geen kind aan. Bij de kassa zette hij alles netjes op de band voor me.
Toen was zijn taak gedaan en wilde hij niet meer zo goed luisteren. Hij bleef niet bij me staan en ging op onderzoek uit. Bij de servicebalie had een ander kindje zijn fietsje met zijwieltjes gestald. Toen ik had betaald moest ik voorkomen dat Daniël zijn eerste diefstal zou plegen. Het liefst was hij op het rode Cars fietsje naar huis geracet. Gelukkig stapte hij zonder mopperen af toen ik tegen hem zei dat de fiets van een ander kindje was en dat dat vast erg verdrietig zou zijn als zijn fietsje weg zou zijn.
De slaapperikelen zijn nog niet voorbij. De flesvoeding van gisteravond heeft niet geholpen om Sam te laten doorslapen. Hij kwam wel maar één keer in plaats van twee keer, dus dat is wel een verbetering. Vandaag heb ik de volgorde iets aangepast. Hij heeft net rond zeven uur een fles gehad, want mijn productie is na een dag werken niet zo denderend meer. Dan krijgt hij rond een uur of elf volle borsten en dan maar hopen dat dat dé oplossing is voor een goede nachtrust voor mama.
Vandaag -op dierendag- was onze oudste ineens in een tijger veranderd. We gingen hem ophalen bij het dagverblijf en hij was omgetoverd in een prachtige tijger. Het schijnt dat hij er super stil voor heeft gezeten. Het was dan ook erg mooi. Alleen het probleem met katachtigen is dat ze niet zo van water houden, dus toen hij moest douchen, was hij het daar niet mee eens. Ik weet niet of dat nou was omdat hij graag een tijger wilde blijven, of omdat hij gewoon geen zin had om te douchen. Maar uiteindelijk heb ik toch een jongetje -zonder strepen of snorharen- naar bed gebracht.
Vannacht was het weer prut. Nu gaan we vanavond de laatste voeding voor het eerst kunstvoeding geven. Zucht. Ik vind het best moeilijk. Daniël heeft nooit kunstvoeding gehad en Sam is nog geen zes maanden en ik geef het hem nu al. Maar we moeten iets doen. Ik heb het zo nodig dat Sam gaat doorslapen. Ik weet dat kunstvoeding geen garantie geeft, maar ik moet iets proberen. Ik red het gewoon niet meer om drie dagen te werken en alle andere dingen te doen die ik moet en wil doen, terwijl ik steeds twee keer per nacht wakker word. Nu maar hopen dat Sam op de kunstvoeding zal doorslapen... Morgen laat ik weten of het gelukt is.
Daniël is vriendjes aan het maken op het kinderdagverblijf. Steeds vaker horen we van de leidsters dat hij met een ander kindje heeft gespeeld. Als ik 's-ochtends vraag met wie hij die dag gaat spelen, dan krijg ik ook steeds vaker een naam als antwoord. Vandaag had hij steeds met één jongetje rondgelopen. Hand in hand en af en toe even knuffelen. Erg schattig. Toen Daniël had gezegd: 'Kusje geven,' was daar toch echt de grens voor het andere jongetje, dat wilde hij mooi niet... zo grappig om te horen!
Joehoe, vandaag heb ik alweer kunnen uitslapen tot kwart over zeven! Dit keer had ik ook geen haast om ergens te komen. En het mooiste was nog wel dat Sam de laatste voeding rond twee uur had en daarna niet meer is gekomen. Ik heb dus vijf uur achter elkaar kunnen slapen! Dat was alweer máánden geleden. Het is wel vreemd om met dat besef wakker te worden. En gek genoeg ben je niet heel fit als je eenmalig zo goed hebt kunnen slapen. Nu maar hopen dat er een trend is ingezet. Zodat er weer eens een dag komt dat ik ook uitgeslapen wakker word.
Ongekende luxe: beide mannen sliepen nog toen ik wakker werd, dus ik heb ook nog eens op mijn gemak kunnen douchen. Wat heerlijk!
Ja, ja, vanmorgen heb ik me verslapen. Hoe is het mogelijk! Ik zet al maanden geen wekker -my kids are my clock- blijkbaar kan dat toch misgaan. De nachten zijn erg gebroken op het moment, maar in de ochtend wil Sam nog wel eens een ruk maken. Ook Daniël slaapt de laatste tijd wat langer. Normaal gesproken staat papa om zes uur op, maar die was vandaag wat later. Ik kon een paar uurtjes bijtanken goed gebruiken, dus ik schrok ineens om kwart over zeven wakker.
Na bekomen te zijn van de eerste verbazing, realiseerde me dat ik drie kwartier had om: mezelf te douchen en aan te kleden, te ontbijten met Daniël, brood te smeren voor naar het werk, de mannetjes aan te kleden, Sam borstvoeding te geven en ze allebei op het dagverblijf af te leveren. Om acht uur moest ik weer thuis zijn om met een collega mee te kunnen rijden naar het werk.
Dit is hoe ik het deed. Ik rende onder de douche en vloog er weer onder vandaan. Ik ging naar beneden om brood uit de vriezer te halen, ik ontdooide het in de magnetron, maakte ontbijt voor mezelf en Daniël klaar en smeerde brood voor de lunch. Ik rende terug naar boven, waar ik hoorde dat Daniël wakker was. Ik zwiepte hem uit bed, verschoonde hem en kleedde hem aan. Hop naar beneden, ik pootte Daniël aan tafel achter de boterham met de televisie aan. Ik holde weer terug naar boven om Sam te wekken en klaar te maken. Tussendoor bedacht ik me dat het handig was om een borstel door mijn haar te halen.
Eenmaal beneden met Sam probeerde ik zelf hapjes te eten met Sam aan de borst. Hij dronk heel onrustig, en ik had er geen geduld mee, maar hij moest het er maar mee doen. Intussen spoorde ik Daniël aan om door te eten. Toen zette ik Sam in de maxi-cosi. Ik had hem al vastzitten in de gordel toen ik me realiseerde dat hij wel een jas aan moest. Natuurlijk wilde Daniël ook niet meewerken, maar het lukte me om hem toch zover te krijgen om zijn jas aan te doen en mee te gaan. Om vijf voor acht was ik onderweg naar het dagverblijf en om vijf over acht was ik weer thuis.
Toen ik net binnen was en nog even snel mijn tanden wilde poetsen, belde mijn collega, of ik nog mee wilde rijden... Jaaaa, heel graag! Dus ik trok nog een laatste sprintje naar zijn huis en kon toen onderuitgezakt in de auto naar het werk. Ik had nog een paar uur (lees: de hele dag) nodig om hiervan bij te komen!
