Dag 322 Met losse handjes

    Vandaag weer een mijlpaal voor Sam. Hij stond een poosje helemaal los. Ik zag het vanavond en ik had niet eens de primeur, want papa had het eerder vandaag al gezien. Super schattig gezicht, want hij stond wijdbeens om balans te kunnen houden. Nog even en dan loopt hij zelfstandig weg. Zucht, wat wordt hij alweer groot...

Dag 321 Rugpijn

   Daniël klaagde vanavond over rugpijn. Zo klein en dan al rugpijn? Ik brak mijn hoofd over waar of wanneer hij zich bezeerd zou kunnen hebben. We waren vanmiddag bij een vriendin van mij met een dochter die iets ouder is dan Daniël. Ze klommen samen steeds over een slaapbank heen op de logeerkamer en het ging wilder en wilder. Ik weet dat zij op een gegeven moment met haar hoofd tegen de muur aan viel, maar volgens mij was Daniël niet gevallen.
   Ik besloot het maar gewoon aan hem te vragen: ''Hoe komt het dat je rugpijn hebt?" ''Van de dropjes!'' ''De dropjes? Maar die zitten toch in je buik?'' ''Ja maar ook hier!'' - wijst op zijn rug. Vervolgens verzuchtte hij: ''Ik moet toch maar eens wat minder snoepen!'' (Van wie zou hij die laatste opmerking toch overgenomen hebben?)

Dag 320 Dilemma

   Sinds een paar dagen is de houten spoorweg hier weer helemaal hip. Van de winter zaten Daniël en papa dagelijks samen op de grond om een spoorbaan te leggen en met de treinen te spelen. Intussen was de trein alweer maanden uit de gratie, maar nu dus een come-back. Er is echter wel wat veranderd. Afgelopen winter sliep Sam nog heel veel en kroop hij nog niet echt. De gebouwde baan was dus beschermd tegen graaiende (baby)handjes. Nu niet meer, Sam wil graag meespelen wat inhoud dat hij de baan binnen de kortste keren volledig overhoop haalt.
   Gisteren besloot ik Sam maar even in de box te zetten, zodat Daniël een poosje met de trein kon spelen, zonder dat het spoor meteen weer gesloopt werd. Dit tot groot ongenoegen van Sam. Die was not amused in de box en dat liet hij horen ook.
   Vandaag vroeg Daniël: ''Zet je Sam even in de box mama?'' Nou even dan, maar na een poosje vond ik het toch wat sneu voor Sam. Ik probeerde een andere tactiek. Ik liet Sam achter het loopautootje aan lopen. Dat werkte voor minder dan drie meter, toen kroop hij vliegensvlug naar het spoor. Oké, Sam wilde dus echt graag meespelen met de trein. Ik bedacht een nieuwe oplossing. Ik maakte een mini-spoortje voor Sam met een eigen treintje voor hem. Dat hield hem maar liefst twee minuutjes bezig, waarna hij toch weer op de baan van Daniël afging. Dit uiteraard tot ongenoegen van Daniël.
   Groot dilemma dus. Als Daniël rustig wil spelen, zit Sam boos in de box. Als Sam zijn vernielende gang kan gaan, wordt Daniël boos. Iemand een goede oplossing paraat?

Dag 319 Traplopertje

   Vandaag gaat het over ons traplopertje. Ik heb het niet over zo'n felgekleurde spiraal die de trap afglijdt als je hem bovenaan laat gaan. Gelukkig niet - want het gaat over Sam - ik moet er niet aan denken dat hij vanaf boven naar beneden glijdt... Sam heeft het traplopen, nou ja ''trapkruipen'', helemaal ontdekt (of moet ik zeggen helemaal onder de knie?). Hier thuis racet hij als een gek naar de hal zodra de tussendeur opengaat. Binnen no-time zit hij dan op de tweede of derde tree van de trap. Daar vis ik hem dan weer vanaf voor hij naar beneden kukelt.
   Vandaag waren we bij opa. Opa heeft een open trap midden in de kamer. Toen Daniël ongeveer dezelfde leeftijd had, had die trap een enorme aantrekkingskracht op hem, en nu heeft Sam het te pakken. Papa, opa en ik konden haast niet rustig zitten, steeds moest een van ons Sam weer van de trap halen. We probeerden de trap te barricaderen met de kinderstoel, maar daar kroop hij gewoon onderdoor. Dat deed Daniël overigens ook altijd!
   Uiteindelijk ben ik maar een paar keer achter hem aan gegaan terwijl hij op zijn gemakje naar boven kroop. Ik hoopte dat hij daarvan moe en voldaan zou zijn, maar niets was minder waar. Sam bleek energie voor tien (keer trapkruipen) te hebben. Uiteindelijk hebben we hem maar een poosje in de kinderstoel gezet, zodat we zelf even rustig koffie konden drinken.

 

Gevonden op Zoom.nl





Dag 318 Een kort nachtje

   Vannacht werd Daniël even na vieren wakker. Hij huilde hartstochtelijk, dus ik ging hem troosten. Eigenlijk wilde hij niet meer gaan slapen, hij ging rechtop in bed zitten, maar ik zei dat hij het toch moest proberen en ik ging weer terug in bed. Even later hoorden we hem nog even sputteren en toen was het een poos stil. Rond vijf uur -ik sliep net weer- hoorden we 'trippel-trippel-trippel'. Daniël stond op onze kamer en kroop aan papa's kant in ons bed. Hij weet volgens mij dat hij dat  bij mij niet voor elkaar krijgt.
   Ik werd er behoorlijk chagrijnig van. Ik vind namelijk dat Daniël altijd in zijn eigen bed moet slapen en alleen bij ons mag komen liggen als de ochtend is begonnen. Ik snauwde dus iets in die geest tegen papa en lag flink te balen. Ik kan al minder goed slapen als Daniël bij ons ligt, maar omdat ik ook nog opgefokt was, lukte het natuurlijk helemaal niet meer. En ja hoor, toen ik net weer even ingedut was, begon Sam te huilen... Tot overmaat van ramp was het ook nog mijn beurt om op te staan vandaag. Ik ben dan ook erg blij dat ik morgenochtend mag blijven liggen!
  
PS Voor de goede orde heb ik vanmorgen met papa afgesproken dat hij moet gaan zorgen dat Daniël er geen gewoonte van maakt om bij ons in bed te kruipen. 

Dag 317 Voorleesdag

   Vandaag met het druilerige weer wist ik niet zo goed wat te doen, maar ik vind het niks om de hele dag binnen te zitten met de mannetjes. Ik zag in mij agenda dat we naar de bieb moesten, die zit in het overdekte winkelcentrum, dus dat was een prima uitstapje. We reden er met de auto naartoe. Daniël beloofde goed te luisteren en goed mee te lopen en Sam ging in de buggy. Het ging super! Volgens mij heb ik nog nooit zo'n relaxed tripje naar het winkelcentrum gehad met de kinderen erbij. Daniël luisterde goed, hielp mee en gedroeg zich voorbeeldig.
   Thuis was direct het probleem van verveling vanwege het slechte weer opgelost. Met alle nieuw geleende boekjes vulden we de middag met voorlezen, voorlezen en nog eens voorlezen. Daniël en ik kunnen die boeken inmiddels al dromen. Maar ach, als het zo makkelijk is om met de kinderen naar de bieb te gaan, ga ik toch gewoon volgende week weer een verse voorraad boeken halen...

Dag 316 Over een grote smak en een goede grap

   Vanmorgen kon ik mezelf wel weer voor mijn kop slaan. Sam viel -nogal hard- uit de kinderstoel. Tot nog toe zat hij eigenlijk altijd rustig een boterham te eten. Het enige wat hij nog wel eens probeerde was de droppot, die ook op tafel staat, naar zich toe halen. Verder zat hij er altijd voorbeeldig bij. Tot vandaag dus. Blijkbaar had hij besloten te gaan klimmen en het ergste is nog wel dat ik naast hem zat te lezen en het helemaal niet zag. Ineens klonk er een flinke klap en gelukkig meteen hard gehuil. Hij was op de grond gevallen met zijn hoofd tegen de tafelpoot. Daniël schrok er wakker van. Het duurde even voordat ik hem weer had getroost. Ik geloof niet dat hij er iets aan overhoudt, behalve die bult op zijn hoofd dan.
   Vanmiddag toen ik thuis kwam met de kinderen van het dagverblijf, vroeg Daniël of hij tv mocht kijken. Eigenlijk vroeg hij het zelfs al op de fiets, maar dat negeerde ik. Eenmaal thuis kondigde ik aan dat ik ging koken en zei dat hij het maar aan papa moest vragen. Dat deed hij: ''Papa mag ik vee kijken? Papa, mag ik tv kijken? Mag ik vee kijkuhun?'' Papa antwoordde: ''Dat is goed Daniël, je mag nu even tv kijken, maar als we gaan eten, dan gaat ie uit.'' Intussen bleef Daniël maar vragen: ''Mag ik tv kijken? Papa, mag ik tv kijken?'' Papa voelde zich niet gehoord dus papa herhaalde zijn antwoord nog een keer voor alle duidelijkheid. ''Ja dat mag, maar als we gaan eten zet ik hem uit en dan wil ik geen gehuil. Hoor je dat Daniël?'' Waarop Daniël antwoordde: ''Ik heb echt wel oren hoor!''