Dag 34 Over zelf lopen en de tandarts

Vandaag ging ik samen met Daniël naar het overdekte winkelcentrum hier in de buurt. Daar aangekomen was ik even aan het twijfelen: laat ik hem zelf lopen of neem ik de buggy mee naar binnen. 'Weet je wat,' dacht ik, 'Daniël mag kiezen'. Nou dat heb ik geweten. Natuurlijk wilde meneer zelf lopen, want het is ten slotte al een hele vent.
Eerst moesten we met een roltrap zonder treden naar boven -een soort schuine lopende band- dat vond hij natuurlijk machtig mooi. Eenmaal binnengekomen ging Daniël aan mijn hand van: spring-spring-spring. Dat wisselde hij af met stukjes rennen: 'Rennen mama!' Ik zag de bui al hangen, op die manier is binnen vijf minuten al zijn energie op. Maar ja, probeer zo'n enthousiast mannetje maar eens af te remmen...
En inderdaad, vanaf de derde winkel was het: 'Mama d(r)agen.' Nou ben ik best sterk -al zeg ik het zelf- maar Daniël weegt inmiddels over de twaalf kilo en als je dan ook nog wat tassen vast moet houden (met daarin biebboeken), dan is hij toch best zwaar om te dragen. Dus de volgende keer gaat de buggy gewoon weer mee en dan moet híj die maar duwen als hij wil lopen. Misschien dat ik er dan in ga zitten.

Vanmiddag moesten papa en ik allebei naar de tandarts. Dus daar gingen we dan met het hele gezin. Nu ben ik, als het om de tandarts gaat, een echte schijtluis. De laatste jaren is het wel iets beter geworden, maar ik ben verre van een held in de stoel. Natuurlijk is die angst iets wat je niet op je kind wilt overbrengen, en daar ga ik dan ook mijn best voor doen. Het blijkt alleen knap lastig om rustig te blijven zonder krampachtig luchtig te gaan doen. Maar het lijkt erop dat het goed is gelukt vandaag.
Eerst ging papa in de stoel en zei Daniël al: 'Ikke ook!' De tandarts nodigde Daniël daarna uit te gaan zitten en ook naar zijn tanden te kijken. Hij mocht zelf op de stoel klimmen en eerst het spiegeltje waarmee de tandarts ging kijken even vasthouden. Dat werkte hartstikke goed om Daniël op zijn gemak te stellen. (Volgens mij deden tandartsen dat in mijn tijd echt niet zo, toch? Dan was ik vast niet zo bang geweest.) Zonder enige moeite of strijd mocht de tandarts het gebit van Daniël bewonderen. Nu maar hopen dat mama  Daniël ook in de toekomst zo relaxed blijft!

(Voor wie het weten wil, ik had geen gaatjes...)

Dag 33 Over mijn charmeur en mannen onder elkaar

In de loop van de middag ging ik Daniël en Sam ophalen bij het dagverblijf. De leidsters waren helemaal vol van mijn kleine charmeur. Voor de zekerheid vroeg ik welke zoon ze bedoelden, ik vind ze namelijk allebei erg charmant. Ze hadden het over Sam. Hij was de hele dag aan het sjansen en lachen geweest. Dat is natuurlijk fijn voor mij, want dan heeft hij het blijkbaar prima naar zijn zin op het dagverblijf. Ik blijf het lastig vinden om zo'n kleintje al naar het dagverblijf te brengen, juist omdat je niet weet of ze het leuk vinden. Maar de hele dag lachen lijkt me een goed teken!
Daniël was iets minder vrolijk toen we thuis kwamen, want mama ging al gauw weer weg. Ik ging met vriendinnen eten. (We doen dit al jaren, ongeveer een keer per maand eten we met drie meiden.) Daniël wilde graag mee. 'Ikke ook K.' zei hij en 'Gajemee?' -dat is bij Daniël één woord- en 'Schoenen aan.' Hij ging er helemaal vanuit dat hij mee mocht, maar dat mocht niet, het was tenslotte mijn 'meidenavond'. Daniël was even verdrietig, maar dat was snel weer over. Papa ging samen met zijn mannetjes eten. Mannen onder elkaar is toch ook erg fijn!

Dag 32 Fijn in de trein

Papa kreeg vrijdag vakantie en nu gaan we de komende weken allemaal leuke dingen doen met ons gezinnetje. Zo gingen we vandaag met de trein. Daniël is namelijk dol op treinen. We hadden een bestemming bedacht -een goede vriendin van mij- waarbij we twee keer vijftien minuten in de trein zouden zitten en dus één keer moesten overstappen. (Het is trouwens echt schofterig duur om met de trein te gaan. We hoefden alleen voor de volwassenen te betalen en toch - zelfs ondanks de hoge benzineprijzen - waren we met de auto goedkoper uit geweest. Maar goed, daar ging het niet om vandaag.)
Daniël kon niet wachten. Hij wilde niet eens meer ontbijten toen hij wist dat we met de trein zouden gaan. Maar met het hele gezin ben je nog niet zomaar weg, dus eerst alle spullen verzamelen. Buggy mee, draagdoek alvast omgeknoopt om Sam in te doen, en eindelijk waren we zover. Op het station moesten we nog even wachten, eerst raasde er een trein voorbij. Daniël riep al: 'In, in.' En toen kwam 'onze' trein. We zochten een plekje. In het begin was Daniël er stil van - en Sam niet, die vond het maar niks. Maar gauw genoeg kreeg Daniël er lol in en viel Sam in slaap. Daniël bleef maar roepen: 'Tein, tein, tein!' Dit bleef hij op de heen- en terugweg met enige regelmaat doen. Soms bijna gillend. Overstappen was natuurlijk ook reuze spannend. We gingen in de lift naar het perron. Eenmaal op de plaats van bestemming wilde Daniël eigenlijk niet uitstappen, alleen de belofte dat we op de terugweg ook met de trein zouden gaan voorkwam een drama.
Het was gezellig bij mijn vriendin en we gingen pas naar huis op het tijdstip dat Daniël eigenlijk normaal gaat slapen. Ik voorspelde daarom dat hij wel in slaap zou vallen onderweg. Maar op het eerste stuk kwam een jongetje van 2,5 jaar met hem kletsen en met autootjes spelen. (Ja, ja, ook peuters kletsen met elkaar in de trein.) En ook al moesten we langer wachten tijdens deze overstap, Daniël was energiek, wilde rondlopen op het station en bleef enthousiast bij elke trein die hij daar zag. En dus ook klaar wakker. Het laatste stukje ging hij in zijn eentje tegenover een wildvreemde man zitten. 'Zo, daar zitten we dan!' zei die man. 'Ja,' antwoordde Daniël, 'zo!' Toen we dan toch echt moesten uitstappen omdat we weer bij ons eindstation waren, moest Daniël huilen en stribbelde hij tegen. Hij wilde veel liever in de trein blijven.
Thuis aangekomen was Daniël natuurlijk total loss, maar wat had hij genoten en wat was dit tripje de moeite (en het geld) waard!

Dag 31 Schuldgevoelens

Soms maak je als mama wel eens een inschattingsfout en dan voel je je even schuldig. Eventjes maar, want de kunst is om het dan weer los te laten. Gisteravond, tijdens het typen van dag 30, was Daniël aan het huilen. De laatste weken huilt hij meestal heel even en gaat dan lekker slapen. Blijkbaar heeft hij dat even nodig om in slaap te komen. De fase van uren huilen die hij had bij dag 5 is al weer een hele tijd voorbij. Maar met die periode nog in mijn achterhoofd had ik gisteren zoiets van: 'Laat maar even huilen. Hij wil vast aandacht en voor je het weet gaat hij weer elke dag proberen op die manier aandacht te trekken.' Ik ging daarom rustig door met het typen van mijn stukje. Toen ik klaar was huilde Daniël nog steeds. Het duurde inmiddels toch al gauw een half uur. Vooruit dan, toch maar even naar boven.
Boven deed ik de deur van zijn kamertje open en ik rook het meteen, meneer had gepoept. Arm manneke, hij had alle reden om te blijven huilen. Ik zou ook niet willen gaan slapen met een poepbroek...

Dat doet me denken aan een voorval een tijd geleden. Ik haalde Daniël op bij het dagverblijf, Sam was nog niet geboren. In de auto zei Daniël een paar keer: 'Poep.' Dus ik beloofde dat ik bij thuiskomst naar zijn luier zou kijken. Eenmaal thuisgekomen ging ik aan de slag om te zorgen dat we konden eten. Papa zou niet thuis eten, dus ik was alleen met Daniël. Hij was wat aan het dreinen, maar dat is wel vaker als hij de hele dag weg is geweest en honger heeft. Vervolgens aan tafel at hij slecht en bleef hij huilerig. Ik snapte er niets van, meestal helpt een bord eten hem weer op de been. Ineens realiseerde ik me dat hij in de auto al over poep was begonnen. Ik snel controleren, en ja hoor, hij had gepoept. Geen wonder dat hij niet wilde eten.
Toen voelde ik me ook schuldig. Maandenlang denk je, ik zou willen dat hij kan zeggen wat er aan de hand is. Begint hij te praten en kan hij het aangeven, luistert mama niet...

Dag 30 Over huidhonger en luchtkusjes

Baby's hebben huidhonger, zo zegt de folder van de draagdoek. Ik ben een groot fan van de draagdoek. Je kindje lekker dicht tegen je aan en toch je handen vrij. En baby's vallen makkelijk in slaap in de doek. Met name Daniël heb ik daarin dan ook veel rondgesjouwd. Ik hoefde hem er maar in te leggen en drie keer de kamer op en neer te lopen en hij sliep. Nu met Sam gebruik ik hem wat minder, omdat ik met Sam in de doek niet zo flexibel kan bewegen - bukken en tillen worden toch lastig. Dus als ik ook voor Daniël moet zorgen is het onhandig als ik Sam in de doek heb.
De laatste nachten is Sam weer erg onrustig (hij wil zo'n beetje elke twee uur even drinken) en nu las ik op de 'slaapbabyslaap' site -erg handige site trouwens- dat baby's soms in de nacht het lichaamscontact inhalen wat ze overdag te kort komen. En dat klinkt mij wel logisch in de oren. Het is eigenlijk vreselijk, maar wat dat betreft komt Sam misschien toch wat te kort - ondanks de borstvoeding. Daar zijn verschillende redenen voor, ik heb hem zoals gezegd minder in de draagdoek, hij is heel blij en tevreden in de box en hij gaat twee a drie dagen per week naar het dagverblijf. Vandaag heb ik me voorgenomen om mijn best te doen overdag te voldoen aan zijn huidhonger. Ik heb de draagdoek meteen weer eens gebruikt en Sam extra veel geknuffeld. In de hoop dat Sam -of eigenlijk mama- daardoor eindelijk 's-nachts beter kan slapen...
Met het risico heel zoetsappig over te komen, toch weer een schattig verhaaltje over Daniël. Ik kan er ook niks aan doen dat het zo'n lieverd is, toch?! Vandaag was ik met mijn mannetjes in het speeltuintje hier vlak achter. Sam lag lekker te slapen in de wagen. (In de speeltuin is de draagdoek niet praktisch, want dan moet ik Daniël steeds helpen en optillen.) Daniël is dol op schommelen, dus ik mocht hem eindeloos duwen. Op een gegeven moment gaf ik een kusje in de lucht elke keer dat hij naar voren kwam en ik hem weer weg duwde. Daniël schaterde het uit. Even later ging hij op het draaimolentje en moest ik dat duwen. En elke keer als Daniël voorbij kwam gaf hij mij een kusje in de lucht! Lief hè?

Dag 29 Wat wordt ie groot...

Vandaag drong het weer eens tot me door hoe groot Daniël eigenlijk al wordt. Opa kwam bij ons eten. Ik vertelde dat al op het dagverblijf aan de mannen - niet dat Sam er wat van snapt. Daniël vertelde het meteen enthousiast aan een leidster en op de terugweg in de auto was hij er helemaal vol van dat opa er zou zijn.
En of het nu komt omdat 'vreemde' ogen dwingen, of omdat Daniël van mij ook zijn kindermesje had gekregen (hij vindt het super interessant als hij ook een mes heeft) hij zat -voor zijn doen en leeftijd- keurig te eten met mes en vork. Tijdens het eten dronk hij netjes uit een gewone beker, dat doet hij pas sinds kort. Als je hem zo zelfstandig bezig ziet, dan is het ineens een hele kerel. En dan moet mama toch even slikken, kleine mannetjes worden zo snel groot!

Dag 28 Over samen en lichaamsdelen

Vanmorgen was het alweer vroeg feest. Sam werd rond vijf uur wakker en door het huilen van Sam volgde Daniël een kwartiertje daarna. Daar lagen we dan -veel te vroeg-  met zijn vieren op het grote bed. Daniël zegt dan vaak wel: 'Slapen, moe.' Maar op de een of andere manier valt hij dus nooit in ons bed in slaap (helaas). Meestal begint hij een spelletje. Vandaag was het spelletje dat hij zich ging verstoppen onder het laken -hij heeft wat met verstoppertje spelen. En in plaats van dat ik hem ging zoeken dook ik erbij onder de deken. 'Haaaai', zei Daniël en sloeg een armpje om me heen: 'samen!' verzuchtte hij. Zo lief...
Daniël kent voor zijn leeftijd al veel woorden en hij begint er nu ook steeds meer hardop mee te oefenen. Dus toen ik Sam vanmorgen aan het verschonen was, kwam Daniël erbij zitten en wees op de lichaamsdelen van Sam. 'Ogen' wijzend op de oren van Sam (de 'r' klinkt bij Daniël in dit geval hetzelfde als de 'g'). 'Ogen' dit keer wijzend op Sams ogen. Waarschuwing van mij: 'Pas op, pik zijn ogen er niet uit!'  'Mond' Daniëls vinger zo'n beetje ín de mond van Sam. 'Kin.' 'Buikie.' 'Navel' Daniël bijna met zijn hele gewicht steunend op de navel van Sam. 'Broek.'  Aha, Sam heeft dus geen benen maar een broek...