Dag 180 Moederinstinct

   Gisteren was ik even bang dat ik het niet had, een soort oer-moedergevoel. De drang om mijn kinderen om me heen te hebben. Ik miste de jongens eigenlijk helemaal niet zo, ik genoot van mijn vrijheid. Ik begon me al af te vragen of dat me een minder goede moeder maakt.
   Maar vannacht droomde ik. Ik was met een aantal mensen met de fiets op pad. Op een gegeven moment waren we een beetje verdwaald aan het raken. En ik raakte lichtelijk in paniek. "Kom, we moeten doorfietsen, ik wil naar de kinderen! Dadelijk wordt het donker en het is nog ver. Ze zijn wel in goede handen hoor, maar toch, ik wil ze weer zien! Kom nou, fietsen, welke kant moeten we op?" Uiteindelijk lukte het me niet om in mijn droom bij de kinderen te komen, heel frustrerend.
   Vanmorgen was ik heel wat minder rustig onder hun afwezigheid dan gisteren. Ik miste ze. Ik wilde eigenlijk het liefst meteen op weg om ze te gaan halen, maar we hadden gezegd na het middagdutje. Ik hield me in en belde mijn broer niet. Ik zorgde dat ik wat te doen had. Ik verschoonde de bedden van de kinderen - en rook er stiekem even aan, ik zette een was aan, ik ruimde wat op. Rond half twee hield ik het niet meer. Ik zei tegen papa: "Als ik mijn koffie op heb wil ik gaan!"
   Toen we binnenkwamen bij mijn broer en schoonzus waren de kinderen net wakker. Daniël werd verschoond. Ik ging naar hem toe om hem een kus te geven en het eerste wat hij zei was: "Logeren nog!" Het leek erop of hij helemaal nog niet mee naar huis wilde en of hij ons niet zo had gemist. Maar uiteindelijk kroop hij -zolang we nog bij mijn broer waren- steeds dicht tegen mij of papa aan. Sam leek het ook fijn te vinden dat we er weer waren. Hij lachte naar me toen ik hem een kus gaf en ik heb hem lekker uitgebreid geknuffeld.
   Nu zijn we -de laatste avond van het jaar- met ons gezinnetje thuis. De mannetjes liggen er alweer in en zullen waarschijnlijk niet veel meekrijgen van de jaarwisseling. Papa en ik zijn samen thuis en kijken met z'n tweetjes terug op een veelbewogen jaar - mijn schoonmoeder verloren en Sam geboren. Ik merk dat ik daar niet veel aan toe kan voegen zonder in clichés te spreken en zonder erg emotioneel te worden, dus ik laat het hierbij.

 

VOOR IEDEREEN DIE DIT LEEST
EEN MOOIE AVOND GEWENST &



Dag 179 Een hele dag zonder kinderen

   Vandaag heb ik voor het eerst sinds Sam is geboren een hele dag zonder kinderen doorgebracht. Ze zijn sinds gisteren bij mijn broer en schoonzus en hun beestenbende (een opsomming van de huisdieren: twee katten, een schildpad, een kameleon, een heleboel vissen, een konijn, een eekhoorn en kippen). Ik zou natuurlijk moeten zeggen dat ik Daniël en Sam vreselijk mis. Dat mijn moedergevoelens zo sterk zijn dat ik eigenlijk geen dag meer zonder mijn kinderen kan. Maar dat zou gelogen zijn. Het was een heerlijk dagje. We hebben niet eens zoveel bijzonders gedaan. Lekker lang geslapen, wat op zich al erg speciaal is. Even naar het winkelcentrum en verder gewoon wat rondgehangen in huis. Makkelijk gegeten, heerlijk lui.
   Natuurlijk heb ik wel een paar keer aan de mannetjes gedacht. Ik heb ook twee keer gebeld om te horen hoe het met ze ging. Ik was vanmorgen benieuwd hoe afgelopen nacht was gegaan, nou perfect dus. Sam heeft van ongeveer acht tot acht geslapen, zonder voeding om elf uur. Zojuist tijdens het tweede telefoontje hoorde ik dat het vandaag heel gezellig is geweest en dat de jongens volop genieten. Nou wij dus ook. Ik heb wel zin om ze morgen weer op te halen. Maar ze mogen best binnenkort weer eens uit logeren gaan!

Dag 178 Peuterpraatjes

   Vandaag om de stilte in huis te compenseren -de kinderen zijn twéé (!) nachtjes logeren- een blogje over peuterpraat. Babypraat is er natuurlijk ook volop. Sam zegt voornamelijk "ja" en "he" en af en toe "pa" of "ma" en heel soms die klanken twee keer achter elkaar, maar nog niets gericht, meer om te laten weten dat hij er ook nog is, of om zijn stembanden te trainen. Daniël daarentegen, praat volop en weet daarbij erg goed wat hij zegt.
   Vanmorgen toen ik de spulletjes voor de grote logeerpartij aan het verzamelen was vroeg ik aan Daniël: "Wil je die tas even meenemen naar jouw kamer?" "Natuurlijk!" antwoordde mijn bijdehandje. Dat zei hij tweede kerstdag ook tegen opa. Opa vroeg: "Daniël, doe je wel voorzichtig." - "Natuurlijk!"
   Verder zegt hij vaak: "Kijk, zo moet dat!" Soms tegen mij, maar ook vaak tegen Sam: "Kijk Sammetje, zo moet dat!" En als ik hem help met een puzzel bijvoorbeeld zegt hij: "Goed zo, mama!" Als hij zelf een stukje in de puzzel goed weet te leggen zegt hij: "SUPERMAN." Bescheidenheid siert de mens, zullen we maar zeggen. Daniël is ook goed op de hoogte van de laatste hit, hij zingt namelijk vaak: "Opa gama stil."
   Erg mooi was gisteren toen hij naar de grote wc ging. Mijn zus was bij ons. We hadden aan de thee gezeten en ze stond op het punt om naar huis te gaan. "Nog even plassen en dan ga ik," kondigde ze aan. "Ja, ik moet ook," antwoordde ik, "maar ga jij maar eerst." Komt Daniël aan: "Ikke ook plassen! Ik moet ook plassen. Ga jij maar eerst," voegde hij eraan toe tegen zijn tante. Hoezo kleine papegaai?
   Toen tante klaar was wilde Daniël ook op de grote wc. We zijn niet meer zo bezig met zindelijkheid, en Daniël is er niet op gekleed om snel naar de wc te kunnen, dus ik moest eerst zijn rompertje open en zijn luier uit doen voor ik hem op de verklein-bril kon planten. "Deur dicht!" eiste hij. Goed dan, je moet de privacy van je peuter respecteren, vind ik. Ik deed de deur dicht. Na een poosje ging ik toch maar eens kijken hoe hij het er vanaf bracht daar in zijn eentje op de grote wc. Voorzichtig deed ik de deur op een kiertje. ''Deur even dicht laten!" zei Daniël streng. "Oh, sorry!" Snel deed ik de deur weer dicht.
   Nog weer wat later hoorden we een stevige kreun en vrij snel daarna riep Daniël: "Klaar! Ik heb poepje gedaan!" Nou kan hij het onderscheid tussen poepen en plassen nog niet zo goed maken. Ik kon geen drol ontdekken in de wc en een plasje zie je natuurlijk in de grote wc niet terug. (Wat dat betreft is het potje een stuk betrouwbaarder als je wil controleren of je peuter iets heeft gedaan.) Maar hij beweerde echt dat hij geplast had. Ik moest hem dus maar geloven op zijn mooie blauwe ogen, ik had immers ook niet door de gesloten deur heen kunnen kijken. Zo had Daniël wel heel makkelijk een sticker verdiend! Ik gok dat hij nu voortaan altijd de deur dicht wil...

Dag 177 Slaapwensen of tijdrekken?

   "Deze aandoen?" Daniël bleek nog wakker te zijn toen ik gisteren om half negen (!) dacht alleen even de lamp op zijn kamer uit te gaan doen. Hij lag weliswaar onder de deken, maar zijn ogen waren nog wijd open en zodra hij mij zag ging hij overeind zitten en liet me zijn pyjamatrui zien. Die had hij blijkbaar uitgedaan en hij hield hem triomfantelijk omhoog. Het is er één met drukknoopjes van boven naar onder en waarschijnlijk was het heel grappig om die in één ruk open te trekken. Ik hielp hem maar weer in zijn shirt.
   "Waar is Woezel nou?" Tja, die lag natuurlijk beneden. "Mama, Woezel pakken beneden?" vroeg meneertje op zijn schattigst. Vooruit dan maar... Ik naar beneden en met Woezel weer terug. "En beer en Geitje? Waar zijn beer en Geitje nou?" Diepe zucht, gelukkig realiseerde ik me dat die twee op onze slaapkamer lagen en ik niet weer naar beneden hoefde om ze te pakken. Bovendien is Geitje de 'all time favourite' slaapknuffel en kon ik het om die reden moeilijk weigeren. (Geitje heette eigenlijk Knufje, maar sinds Daniël weet dat het een geitje is, noemt hij hem Geitje.)
   Die twee ook nog maar gepakt voor hem. "Ga je nou lekker slapen?" vroeg ik. "Ja, lamp uit!" zei Daniël. Ik deed de grote lamp uit. "Deze ook uit, deze ook uihuit." Het nachtlichtje moest ook nog uit. Raar, want normaal gesproken wil hij perse dat de grote lamp aanblijft als we hem naar bed brengen. Ik vroeg of hij het zeker wist, ja, heel zeker, allebei de lampen moesten uit. Blijkbaar waren daarna alle eisen ingewilligd en is Daniël eindelijk -in het pikkedonker- in slaap gevallen.

Dag 176 Naar de kinderkapper (2)

   "Hoe laat wil je afspreken?" vroeg de kinderkapster vanmorgen toen ik belde voor een afspraak. "Doe maar na drie uur", antwoordde ik, met de middagdutjes van de mannen in gedachten. "Dan wordt het kwart voor vier," zei ze. "Prima", antwoordde ik.
   Om drie uur vanmiddag was ik klaar met mijn yoga-oefeningen, maar ik moest nog douchen en beide mannetjes lagen nog heerlijk te slapen. Dat werd stressen... Papa haalde vlug Daniël uit bed terwijl ik onder de douche sprong. Sam werd wakker van alle commotie en werd daarna uit bed gevist. Tijdens het afdrogen kreeg ik ineens een heldere ingeving. Ik had de buurvrouw net thuis zien komen. Als ik Sam nou eens even kon droppen bij onze buuf... Gelukkig vond ze dat geen enkel probleem. Met zijn drieën stapten we om tien voor half vier een tikje gehaast in de auto. Uiteindelijk hadden we genoeg tijd om een parkeerplaats te vinden en naar de kapperszaak te lopen.
   Daniël is niet bang voor de kapper en ging zelfverzekerd op het puntje van de motor-stoel-zitting zitten met zijn handen aan het stuur. Met een erg serieuze blik liet hij de handelingen van de kapster over zich heen komen. Dit keer waren papa en ik overeen gekomen dat we zijn haren lang zouden laten en alleen in model zouden laten knippen. (Zie ook Dag 48 Naar de kinderkapper.) Na een kwartiertje stonden weer buiten. Gelukkig viel er voor mij dit keer niets te wennen, 'mijn' Daniël was dit keer gewoon 'mijn' Daniël gebleven, met een iets netter kapsel! 

Dag 175 Tweede Kerstdag

   Vandaag was ik de gastvrouw. Mijn schoonfamilie kwam bij ons eten. Ze kwamen pas aan het eind van de middag en ik ging voor een stamppot-buffet-achtig-diner -lekker makkelijk- maar toch was ik vanaf het einde van de ochtend druk met de voorbereidingen. Aardappels schillen, wortels schoonmaken, gehaktballen draaien, tafel dekken. Alles stond een heel eind klaar toen de familie kwam. Daniël verzorgde het live-entertainment en was op zijn charmantst.
   Hij was al vanaf vanmorgen enthousiast dat er visite zou komen. Hij kroop bij iedereen even op schoot en maakte iedereen aan het lachen door steeds met een ondeugende blik weer een koekje van de schaal te pakken, ook al had ik gezegd dat het genoeg was geweest.
   Ook aan tafel was en bleef het gezellig, geen huilen of dreinen vandaag. Het was een geslaagde maaltijd - al had ik natuurlijk veel te veel gemaakt. Na het eten gingen de mannetjes gauw genoeg naar bed. Papa las Daniël voor en zei toen hij daarna beneden kwam dat Daniël had gevraagd of opa nog even boven wilde komen. Dat wilde opa wel, opa kwam beneden en stuurde de ene oom naar boven en zo regelde Daniël vanaf boven dat het hele gezelschap hem nog een keer extra welterusten kwam zeggen. Daarna ging hij braaf slapen.
   We dronken nog koffie en vervolgens ging iedereen weer naar huis. Om een uur of acht was het hier weer rustig. Heerlijk. De buurvrouw had gevraagd of ik nog mee wilde gaan wandelen als het zo uitkwam. Dat wilde ik. We hebben ons compleet nat laten regenen in een wandeling van een uur onder het genot van een goed gesprek. Ik heb weer nieuwe inzichten in mezelf opgedaan. Nu zit ik dit nog even te typen na een warme douche. Een beter einde van tweede Kerstdag had ik me niet kunnen wensen!

Dag 174 Eerste Kerstdag

   Vanmorgen waren er eerst cadeautjes onder de boom. Het was erg leuk om die met beide mannetjes uit te pakken. Daniël was heel blij met zijn pakjes en ging er steeds meteen even mee spelen. Dat gold ook voor de presentjes die Sam kreeg - Daniël speelde er meteen mee. Vervolgens hebben we met z'n drieën ontbeten. Sam was alweer toe aan een dutje, dus die sloeg het kerstontbijt over.
   In het begin van de middag arriveerden we bij opa en oma. Daniël was toen eigenlijk toe aan een dutje, maar die kon de slaap niet vatten, dus we namen hem mee uit wandelen. Hij legde het grootste deel van de wandeling zelf af, hij liep vooruit en achteruit, hij stampte en sprong met twee benen. Mijn conditie is op dit moment best aardig, maar als ik Daniël zo bezig zie wordt ik jaloers op het gemak waarmee hij zo'n wandeling spelend aflegt, zonder buiten adem te raken.
   Daarna was Daniël natuurlijk echt moe. Hij wilde echter niet meer naar bed en moest volhouden tot het kerstdiner. Nou dat begon dus met dikke tranen, de vermoeidheid sloeg toe. Daniël wilde perse bij mij op schoot zitten, in plaats van in de kinderstoel, maar dat wilde ik niet. Even waren we bang dat we de hele maaltijd met een zeurend/huilend kind zouden zitten. Gelukkig draaide hij weer een beetje bij toen hij zijn knuffeltje mee aan tafel mocht nemen en was het diner toch nog gezellig.
   We dachten met twee slapende mannen naar huis te rijden, maar Daniël heeft de hele terugweg nog liedjes gezongen. Eenmaal thuis ging hij bijna zonder commentaar slapen. En nu hopen papa en ik op een 'Stille nacht'.

 

Fijne kerstdagen!

liefs MamaBirgit