Dag 72 Over onze Boeddha-baby en koekjes bakken

   Sam is weer goed gegroeid. We waren vandaag bij het consultatiebureau. De lijn is nu wel licht dalend en dat mocht van mij ook wel, het is toch al zo'n Boeddha-baby (een lachende baby dus). Verder gaf de verpleegkundige aan dat zijn eerste tandje er bijna door lijkt te komen. Zou dat die onrustige nachten verklaren? Dan kom maar op met die tand!
   Vanmorgen ging ik voor het eerst koekjes bakken met Daniël. Ik had het natuurlijk al beloofd voordat ik erachter kwam dat we geen vaste boter in huis hadden en dat heb je dus wel nodig voor de meeste koekjes. Gelukkig had de buurvrouw wel een pakje boter voor me. Toen we dat gingen ophalen werd er een ander meisje uit de buurt door haar vader gebracht. Zij was ziek en buuf zou even op haar passen. Ze moest een beetje huilen -als je ziek bent ben je natuurlijk het liefst gewoon thuis. Dat meisje maakte veel indruk op Daniël: 'Meisje huilen.' Toen we weer thuis waren had hij het er nog zeker tien minuten over.
   Daniël vond het natuurlijk geweldig. Alleen al de bloem was een feest. Hij ging er met twee handen in en propte het meteen in zijn mond. Echt lekker kon dat niet zijn, maar Daniël hoorde je niet klagen. De suiker, boter en bloem wilde hij ook proeven. Gek genoeg at hij later niet veel meer van het deeg. Wat hij er wel mee deed was treintjes uitdrukken. We hebben namelijk een vormpje van een locomotief (dankjewel buuf!) en dat was uiteraard Daniëls favoriet. Ik moest wel een beetje helpen om ervoor te zorgen dat de koekjes er op de bakplaat nog steeds als treintjes uitzagen. 
   Uiteindelijk lag er overal bloem en deeg, maar hadden we heerlijke 'koeketjes', zoals Daniël het noemt. Hij wilde ze het liefst lunchen, maar dat mocht niet van mij. Wel gingen we koekjes naar de buren brengen voor het huilende meisje (en de andere meiden). In elk geval kon ze wel weer lachen toen we met de koekjes kwamen. Nu maar hopen dat de koekjes ook helende krachten bezitten, zodat ze snel weer beter wordt. 

Dag 71 Mama = moe

   Vandaag ben ik zó moe. Het is alweer een poos pet 's-nachts. Als de een niet wakker wordt, doet de ander het wel.
   Zondag op maandag: Ik kan de slaap niet vatten en val rond half één net een beetje in slaap als Daniël ineens hard huilend wakker wordt. Hij wil wahater drihinken. (Ik vraag mezelf vertwijfeld af of ik hem overdag wel genoeg drinken heb gegeven, maar ik weet zeker van wel.) Sam begint om een uur of vijf te piepen, maar hij heeft om drie uur nog gedronken. Papa gaat hem troosten. Daarna slaapt het spul tot mijn vreugde wel tot zeven uur door, dat maakt iets van de verloren nacht goed.
   Maandag op dinsdag: Volgens mij was dit de enige enigszins redelijke nacht van deze week.
   Dinsdag op woensdag: Sam heeft weer zo'n ouderwetse nacht van om de twee uur wakker worden en willen drinken. Bovendien heeft hij zo'n beetje de hele wedstrijd van het Nederlands elftal beneden doorgebracht, wat uiteraard niet de bedoeling is.
   Woensdag op donderdag: Daniël wordt al om half vijf wakker en schopt een scene. Hij wil perse drinken bij mama en daarna nog water en daarna nog meer water en daarna... Hij wil vooral zijn zin en gaat anders brullen.
   Donderdag op vrijdag: LAAT PAPA EN MAMA AUB SLAPEN!!! En nu maar hopen dat ze dat doen.

Dag 70 Meer treinen enzo

   Daniël heeft een speelgoedtrein met drie wagonnetjes erachter. Als je op de schoorsteen van de locomotief drukt dan gaat hij een muziekje maken en begint hij te rijden. Hij kreeg het (bijna een jaar geleden) voor zijn eerste verjaardag, maar hij vindt het nog steeds super mooi.
   Vandaag wist hij me, na al die tijd, haarfijn uit te leggen hoe het ding nou eigenlijk werkt. Op de schoorsteen drukken betekent aan -daar was ik zelf ook achter- en weer op de schoorsteen drukken is uit. 'Kijk, aan... uit,' zei Daniël, en nog eens: 'Aan... uit.' We hebben dat ding al een jaar en ik wist niet dat je hem tussentijds als je het muziekje na twintig keer spuugzat bent uit kon zetten door nogmaals op de schoorsteen te drukken. Wat je al niet kunt leren van een (bijna) tweejarige.
  Dat doet me denken aan zo'n activity gebeuren wat we in de box hebben hangen. Je weet wel, zo'n vrolijk gekleurd geval waarbij je op knopjes kunt drukken, schuifjes kunt bewegen en aan cilinders kunt draaien. Tegenwoordig zijn die op batterijen. Toen we dat ding voor Daniël kochten en hij ermee ging spelen hoorden we al snel: 'La vache bleu', 'un deux trois' en 'le chien' uit het apparaat komen. Wij kijken of er een knopje op zat om het Frans om te zetten naar het Nederlands. Dat konden we nergens vinden. We hadden zoiets van: toe maar, het was toch in de aanbieding, dan zal ons kind vroeg Frans leren praten.
   Een paar weken later hoorden we ineens: 'De blauwe koe', 'één, twee, drie' en 'de hond' uit de box komen. Had onze knappe zoon zomaar zelf de vertaling uitgevogeld wél het knopje gevonden waarmee je het ding van Frans naar Nederlands om kon zetten.

Dag 69 Trainspotting

   Zoals ik al eerder heb genoemd, is Daniël dol op treinen. Als hij 's-ochtends wakker wordt is het eerste wat hij zegt vaak: 'Tein spelen.' Hij heeft een mooie houten spoorbaan van Thomas de trein (peperduur) en vindt het heerlijk om daarmee, met ons, te spelen. Misschien nog wel mooier vindt hij het om treinen in het echt te zien. Laatst dacht hij dat we naar het station gingen -omdat het even over treinen ging- en toen bleek dat we in plaats daarvan naar het dagverblijf onderweg waren, moest hij heel hard huilen.
   Als ik naar mijn ouders rijd, neem ik tegenwoordig altijd de route binnendoor, we komen dan namelijk langs twee spoorwegovergangen. Op de eerste is erg druk met treinverkeer, soms komen er wel drie treinen achter elkaar - normaal gesproken een reden om hem te vermijden. Op de tweede komt bijna nooit een trein, maar toch: twee kansen. Ik bereid Daniël dan al mentaal voor dat we geluk kunnen hebben en pech. Als we namelijk dichtbij komen zegt hij al: 'Tein kijken, tein kijken.' Als er geen verkeer achter me rijdt ga ik zo langzaam mogelijk op de overgang af, om de kans op het zien van een trein te vergroten. Als fietsers of wandelaars me zien, terwijl ik in een slakkengangetje op het spoor afrijd en aan de andere kant met een moordend tempo weer optrek, kijken ze vast raar op,maar dat maakt mij niks uit. Als ze bij ons in de auto zouden zitten en de reactie van Daniël zouden horen als er dan toch nog een trein komt, dan begrepen ze het meteen.
   Vandaag had hij bij beide overgangen pech, op de heen én terug weg, maar ook één keer geluk. We rijden namelijk een deel van de route parallel aan de betuwelijn en daar reed een goederen trein dezelfde kant op als wij. Dus daar kon Daniël heel lang naar kijken. Ik hield zelfs een poosje een beetje gas in, zodat we hetzelfde tempo als de trein hadden en meneertje uitgebreid kon genieten van het uitzicht. Kon hij toch nog 'teintje kijken'.

Dag 68 Beleefdheid

   Het lijkt erop dat Daniël vanzelf begint te leren beleefd te zijn, zonder dat ik daar direct op aanstuur. Een tijdje terug verraste hij me al door ineens 'dankjewel' te zeggen toen ik hem iets gaf. Dat doet hij tegenwoordig steeds vaker. Laatst zij hij ook ineens 'blieft'. Ik ben niet zo'n moeder die steeds zegt: 'En wat zeg je dan?' Dus het komt echt uit hemzelf, oprechte dankbaarheid.
   Vandaag zei hij toen we thuis kwamen: 'Steentje pakken, mag dat?' Erg grappig. We hebben in de voortuin steentjes liggen en hij vindt het fascinerend om steeds een steentje te pakken als we weggaan of thuiskomen. Ik had hem nog niet eerder horen vragen of hij iets van mij mag.
   En vanavond, toen ik nog even een paar boodschappen moest hebben van de winkel, zei hij: 'Ikke ook winkel, schappen doen, mag dat?' Een hele volzin al! Dan kan je toch haast niet weigeren?

Dag 67 Praatjes

   Sam krijgt steeds meer 'praatjes'. Hij slaakt kleine gilletjes en kraait erop los. Eergisteren zaten we in de auto en hoorden we ineens 'prrrrrr' (lucht tussen je lippen doorblazen met je tong naar buiten, al spetterend) van de achterbank. Papa dacht dat Daniël dat geluid maakte, maar Daniël zat lachend naar Sam te kijken. Die spettert sindsdien dat het een lieve lust is.
   Daniël krijgt ook steeds meer praatjes. 'Lekker ding, papa!' zei hij gisteren uit het niets. Vandaag was het helemaal mooi. Hij heeft iets met buiken kietelen. (Gisteren was hij de hele tijd op mijn blote buik aan het spetteren - zoals boven beschreven.) Vanmiddag wilde hij papa's buik kietelen. 'Kiele, kiele, papa buikie,' zegt hij dan. Dus papa -hij is de beroerdste niet- doet zijn t-shirt omhoog, zodat Daniël zijn blote buik kan kietelen. Zegt Daniël wijzend: 'Dikke buik.' (Wat overigens niet klopt, witte buik oké, maar niet dik.)
   Vanwege de praatjes moeten we zelf nu extra oplettend zijn. Vanmiddag gingen we even naar de kinderboerderij. Toen ik nog even naar de wc ging voor vertrek, realiseerde ik me dat ik de was vergeten was op te hangen, dus ik slaakte een 'oh shit' zucht. Dat had meneertje door de deur heen toch maar mooi opgevangen en hij herhaalde het meteen. Nu maar hopen dat hij het ook snel weer vergeet...

Dag 66 Papa is jarig

  Er is er één jarig! Hoera! Hoera!
   Papa was vandaag jarig. We hebben papa eerst een beetje uit laten slapen. (Dat gold absoluut niet voor mama, Daniël was voor het eerst om kwart over vijf wakker en daarna om zes uur, ik was dus al vroeg beneden.) Rond half negen hebben we papa ontbijt op bed gebracht met cadeautjes. Als je Daniël vroeg: 'Wie is er jarig?' Zei hij: 'Papa jarig, taartje eten!' Ik beloofde hem dat we taart zouden gaan eten als zijn neefje er zou zijn. Schoonzus en zwager zouden namelijk om een uur of tien komen, dat leek me vroeg genoeg voor taart. Uiteindelijk werd het iets later en zei Daniël steeds: 'C. schiet op! C. kom dan. Taart eten!' Hij kon niet wachten.
   Papa kreeg een boekje van zijn schoonzus 'Bobby is jarig', heel toepasselijk want papa heet Bobby. Het gaat over een roze monster met één oog dat jarig is -zo ziet papa er niet uit, hoor. Daniël vond het meteen een leuk boekje. Hij weet dat zijn papa Bobby heet. Later aan tafel ging het erover. We vroegen: 'Hoe heet papa?' Daniël: 'Bobby.' Wij: 'Hoe heet jij?' Hij: 'Iejel.' Wij: 'Hoe heet mama?' Daniël: 'Meisje.'
   Als Daniël goed eet dan zeg ik 'grote jongen' tegen hem. Als ik mijn bord leeg heb gegeten dan noem ik mezelf 'groot meisje'. En hoewel ik Daniël wel heb geprobeerd uit te leggen dat hij, papa en Sam jongens zijn en dat ik een meisje ben -en welk lichaamsdeel het verschil maakt- denkt hij blijkbaar dat ik zo heet...