Dag 238 Twee bulten

   Nee, ik heb het niet over een kameel, maar over de hoofden van de kinderen. Je zou na gisteren haast denken dat wij niet goed voor onze mannen zorgen, ze misschien zelfs mishandelen. Gelukkig weet ik beter dan dat, maar dat neemt niet weg dat beide mannen een bult op hun hoofd hebben.
   Daniël was gisteren weer bezig om telkens zijn bed uit te komen. Papa ging de tactiek van 'The Nanny' toepassen door hem steeds zonder commentaar weer in bed te leggen. Hij ging op wacht staan in de badkamer zodat hij Daniël steeds snel kon opvangen. Op een gegeven moment ging de deur voor de zoveelste keer op een kier waarop papa hem vol openduwde. In plaats van voor de deur stond Daniël erachter en kreeg de deur tegen zijn hoofd. Daar vormde zich de eerste bult.
   Laat op de avond werd Sam wakker, hij huilde, ik ging even bij hem kijken en hij zat op zijn knietjes in bed. Dat kan hij sinds kort. Ik knuffelde hem en legde hem weer terug onder de dekens. Vannacht om vier uur schrokken we wakker omdat Sam heel hard huilde. Papa dacht dat Sam zijn hoofd had gestoten want hij had ook een bons gehoord. Ik ging bij hem kijken. Tot mijn grote schrik was zijn bedje leeg, hij was eruit gevallen en lag heel hard huilend op de grond. Ik schrok me wild en schaamde me vreselijk.
   Ik had al een paar keer tegen papa gezegd dat we de bodem van het bedje moesten laten zakken, sinds Sam op zijn knieën kan zitten, maar het was er nog niet van gekomen. Midden in de nacht ging papa nu naar de schuur om schroevendraaiers te halen en meteen de bodem naar beneden te zetten. Daarna konden we ons mannetje weer veilig te slapen leggen.
   Lieve lezers, ik kan me voorstellen dat jullie de 'meld kindermishandeling nu' telefoon gaan bellen. Maar papa en ik beloven verbetering. En lieve Daniël en Sam, als jullie oud genoeg zijn dit te lezen, gelukkig zullen jullie dit niet onthouden nogmaals sorry!

Dag 237 Spokenyoga

   Vanmorgen was Daniël nog niet vergeten dat het gisteren spookte op zijn kamer. Nadat ik hem en Sam in bad had gedaan en we weer naar beneden gingen zei hij dat er nog steeds een spook op zijn kamer was, of ik het weg wilde jagen. Ik zei dat hij dat ook zelf kon, maar ik vertelde erbij dat spoken meestal heel lief zijn, dat we hem misschien niet hoefden te verjagen. Dat was een verrassing voor hem. Hij zei: ''Gaat het spook dan met ons mee naar beneden?" Ik antwoordde dat ik dat niet wist, dat hij dat even aan het spook moest vragen. Zo gezegd zo gedaan, het spook kwam met ons mee naar beneden.
   Daniël had  tijdens het aankleden gevraagd of ik yoga met hem wilde doen. Hij maakte spontaan plaats voor het spook op onze yogamat. Het spook wilde namelijk ook mee oefeningen doen. Volgens Daniël kon hij dat heel goed. En nu maar hopen dat deze positieve ervaring ertoe leidt dat Daniël vanavond rustig gaat slapen, spoken of geen spoken...

Dag 236 Het spookt hier

   Vandaag is er heel wat te vertellen. Toen we de kinderen gingen ophalen bij het dagverblijf had Daniël een rokje aan uit de verkleedkist. Hij stond er mee te pronken en draaien. Ik vond het schattig, maar papa was duidelijk minder gecharmeerd.
   Eenmaal thuis ging Sam ineens zelfstandig (met wat steun van de tafel of maxi-cosi bij het overeind komen) op zijn hurken zitten, hij zat hartstikke stevig met losse handen.
   Het eten was een drama, Daniël had er geen zin in en dat liet hij merken ook! Het hoofdgerecht wilde hij niet eten omdat we de televisie hadden uitgezet terwijl Dora nog niet was afgelopen - hoe durven we! Het toetje wilde hij in eerste instantie niet eten omdat het geen aardbeien pudding maar aardbeien yoghurt was. Hoezo verwend nest? Uiteindelijk at hij beide met smaak.
   Toen we de kinderen vanavond naar bed brachten kwamen we erachter dat het spookt in Daniëls kamer. "Er zit hier een spook!" zei Daniël als verklaring dat hij niet wilde gaan slapen. "Mama zal hem wel even wegjagen,'' zei ik, ''waar zit ie?'' Vervolgens sprak ik het spook streng toe, dat hij weg moest gaan en niet terug mocht komen. Ik zette het raam open zodat hij eruit kon.
   We -papa en ik- hebben daarna nog minstens vijf keer de spoken verjaagd waarop Daniël steeds aangaf dat ze nog niet helemaal weg waren. Zo heb ik uiteindelijk ook nog een spook beneden in de prullenbak gedaan. Uiteindelijk kreeg papa het voor elkaar Daniël voldoende op zijn gemak te stellen dat hij wilde gaan slapen. Hij hoorde Daniël nog wel een tijdje zelf zijn spoken gebieden weg te gaan. Benieuwd hoeveel spoken we de komende dagen zullen moeten verjagen. Bestaan de 'Gohst Busters' nog?

Dag 235 Home sweet home

   Aan het eind van de middag was ik weer thuis. Ik liep de woonkamer binnen en Daniël vloog me in de armen. Hij wilde me het liefst niet meer loslaten. Een heel warm ontvangst. Sam leek ook erg blij dat ik weer thuis was, aan zijn grote smile te zien. Papa was ook blij, al was het maar omdat ik weer kon meehelpen met zorgen voor de kinderen. Het was fijn om even niet te hoeven zorgen en vooral Birgit te zijn in plaats van mama, maar met een gezinnetje dat thuis op je wacht is het heel lekker thuiskomen!
   Ik genoot er vanavond extra van om de mannetjes in bed te leggen. Dat is een ander voordeel van even weg zijn, ik kan me weer met hernieuwde energie aan de dagelijkse taken wijden. Nu maar hopen dat ik dat gevoel weet vast te houden.

Dag 234 Wat een rust

Ik geniet van mijn pauze!

Dag 233 Mama heeft pauze

   Jippie! Mama heeft pauze. Een heel weekend weg, met twee vriendinnen. Heerlijk. We doen dit elk jaar en doen meestal niet heel veel bijzonders die dagen. Een beetje rondhangen, kletsen, wandelen, in tijdschriften bladeren en fanatiek spelletjes spelen. Eventueel nog een middagje winkelen, that's it. Maar oh wat lekker! Nu ik twee kinderen thuis achterlaat misschien zelfs nog iets lekkerder. Ik kan schaamteloos uitslapen en hoef heel even niet te zorgen.
   Vanmorgen bracht ik de kinderen naar het dagverblijf en vanmiddag heeft papa ze opgehaald. Ik had Daniël vanmorgen uitgelegd dat mama zondag weer thuis komt, hij weet de dagen van de week uit een liedje. Of hij het echt helemaal begreep weet ik niet, maar hij had er meer moeite mee dan anders toen ik wegging. Ik heb hem dus extra geknuffeld en beloofd dat ik nog zal bellen. Ook Sam kreeg een paar extra kusjes bij het afscheid. Toch een gek idee dat ik ze zondag pas weer zal zien. Oké ik geef toe, het is misschien lekkerder, maar ook lastiger om een paar dagen weg te gaan... Maar ik ga er zeker van genieten!

Dag 232 Fantasiespel (2)

   Ook Daniël heeft genoeg van de winter, tenminste dat is wat ik opmaak uit zijn fantasiespel van vandaag. Hij ging in de maxi-cosi zitten, die hij overigens cosi-cosi noemt. Blijkbaar voelde het aan als een strandstoel (niet dat hij nou zoveel ervaring heeft met het hangen in een strandstoel, maar oké) en ging vervolgens op in zijn fantasiespel.
   ''Ik ga met de cosi-cosi in de strand liggen.'' Hij sleept de maxi-cosi een stukje verder de woonkamer in en vervolgt zijn verhaal. ''Hier is het strand. Ik ga lekker in de zon liggen. Daar is het koud.'' Wijst naar de plek waar de maxi-cosi eerst stond. ''Hier is de zon. Zwemmen zo. Toren bouwen op het strand. Ikke ander strand.'' Staat op uit zijn ingebeelde strandstoel en zegt: ''Kom cosi-cosi gaan we ander strand. Papa, jij mag niet strand. Jij mag niet aan het strand.''
   Daarna kwam ik met Sam op een stoel dichtbij zitten en zei Daniël nog: ''Hier lekker warm he? Daar is het koud. Torentje bouwen op het strand?" Ons mannetje heeft de zomer al in zijn bol. Nu is het wachten op het zonnetje!