Dag 41 Naar het strand

   We gingen vanmiddag eindelijk voor het eerst deze vakantie naar het IJsselmeerstrand hier vlakbij. Nou ja, op ruim twintig minuten lopen. Daniël had zich er erg op verheugd om zijn emmertje en schepje -vanmorgen in het stadje gekocht- eindelijk te kunnen gaan gebruiken. (Hij zat er de hele weg mee op schoot.) We waren nog niet geïnstalleerd op onze handdoeken of hij was al bezig zijn emmertje vol te scheppen. 'Pelen, pelen!' (De 's' aan het begin van een woord slikt hij nog steeds in, behalve bij Sam, dat kan hij inmiddels goed uitspreken.)
   Nou hij genoot volop, in eerste instantie nog op de handdoek bij ons. Mijn voeten ingraven en zijn voeten ingraven. Waar zijn je voetjes nou? Daarna ook in het water. Heel zorgvuldig koos hij steeds een plekje uit waar hij een schep water pakte om in de emmer te doen. (Nee, het water is echt niet overal hetzelfde hoor!) Dat water ging hij dan weer in een kuil gooien en daar ging hij weer in zitten, enzovoort. Heerlijk om te zien hoe hij zo aan het scharrelen was. Hij ging ook rustig in een reuze zwemband van andere mensen liggen, maar toen hij ermee het water in wilde, heb ik hem toch maar even tegengehouden.
   Na een dik uur begon Sam te huilen, voor hem was het mooi geweest. Bovendien moesten we ook nog het hele stuk terug lopen, dus we moesten toch echt weer richting kabouterhuis. Natuurlijk wilde Daniël niet mee. Hij ging op de grond liggen huilen. Uiteindelijk, toen we hem beloofden morgen weer te gaan, liet hij zich toch in de buggy zetten, nog helemaal onder het zand. Hij wilde zijn schep en hark niet loslaten. Onderweg was hij vrolijk, hij had het zo fijn gevonden. Op een gegeven moment zei hij: 'Eten!' Hij had honger gekregen van het 'pelen'. Ik had nog een cakeje voor hem in de aanbieding. 'Eerst even je handjes poetsen, anders komt er zand aan je cakeje' zei ik. Vraagt Daniël: 'Voetjes ook?'  

Dag 40 Heimwee?!

   Je zou haast niet geloven wat ik gisteren heb geschreven, als je vandaag bij ons was geweest. Vanmorgen was Daniël om vier uur wakker. (Sam om één, drie en vijf uur.) Daniël wilde echt niet meer in zijn bedje gaan slapen, hij huilde zichzelf compleet overstuur. Uiteindelijk -na een mislukte poging van mij om hem eerst de borst te geven en daarna weer terug te leggen- hebben we hem maar bij ons in bed genomen. Na een half uurtje draaien en wringen tussen ons in, viel hij toch nog in slaap tot zeven uur. In de tussentijd voedde ik Sam ook nog eens.
   Papa gaf aan dat hij zich wat grieperig voelde en nam twee paracetamols voor hij weer terug in bed kroop. Ik zat dus met beide mannetjes beneden om zeven uur. Vanaf acht uur begon Daniël te dreinen en te vervelen. Om negen uur gaf ik aan bij papa dat ik er echt uit moest met de mannen, ook als hij niet mee wilde. Hij wilde wel mee en zat met twee huilende kinderen terwijl ik douchte. Daniël klaarde een beetje op toen hij hoorde dat we naar de bus van opa zouden gaan. (Opa en oma hebben een bus die verbouwd is tot camper en Daniël vindt het heel leuk om achter het stuur te zitten.)
   We wandelden naar de camping-bij-de-boer van opa en oma waar we koffie dronken en Daniël op een trampoline sprong en geitjes bewonderde. Dat was verreweg het beste moment van de hele ochtend. Op de terugweg dreinde en zeurde hij de hele weg.
   Tijdens het dutje van Daniël was Sam onrustig. En toen Daniël wakker werd ging hij gewoon vrolijk verder waar hij gebleven was. Hangend bij mama op schoot zeurgeluiden maken. Niets willen eten of drinken. Niet willen lopen of spelen. Opa en oma waren intussen weer bij ons, maar besloten terug naar huis te rijden omdat iets ondernemen met ons niet echt een reëele optie was en ze dan toch nog naar de verjaardag van mijn broer konden gaan. Tussen het dreinen en zeuren, bleef Daniël het ook steeds op een schreeuwen zetten als hij zijn zin niet kreeg. Enige rustpuntjes waren de tictacs die hij van oma kreeg. Dan was hij even stil en zei: 'Lekker.' (Je zou hem haast een heel doosje geven, ware het niet dat dag twee nog te vers in mijn geheugen ligt.)
   Rond half vijf gingen we boodschappen doen, toen klaarde Daniël weer voor korte tijd op, tot hij naar bed moest. Dat was weer drama. Sam bleef -solidair aan Daniël- ook de hele tijd onrustig vandaag.
  Wat zou er aan de hand zijn met onze mannetjes? Hebben ze heimwee? En als zij het niet hebben, krijgen papa en ik het op deze manier wel! We zijn geradbraakt... Je begint je dan serieus af te vragen of het thuis niet beter zou zijn.

Dag 39 Het vakantiegevoel

   Dag drie van onze vakantie en het vakantiegevoel begint te komen.
De eerste dag was ik doodmoe van het stressvolle inpakken en de reis hierheen (al was het maar twee uurtjes rijden). Zo moe zelfs dat ik met het fileparkeren hier voor het huis bijna een ongeluk maakte. Fileparkeren is toch al niet mijn sterkste punt als chauffeur, maar als je ogen haast dichtvallen van de slaap, wordt het helemaal lastig. Ik was zo gefocust op wat er achter mij moest gebeuren dat ik niet zag dat ik voor bijna tegen een tegenligger aankwam. Gelukkig ging het net goed, ik ben meteen uitgestapt en heb papa het vuile werk laten opknappen.
   Dag twee was ook niet wat je je bij je ideale vakantie voorstelt. Een hangerig ziek kind. Wasjes draaien en poetsen meteen in het begin van je vakantie. Knuffels badderen. Het was allemaal nou niet direct een onderdeel van mijn droomvakantie.
   Vandaag dan dag drie. De nacht was weer eens gebroken, maar dat zijn ze thuis ook, dus dat is niets nieuws. Daniël was extreem vroeg wakker en weer fit. Hij was natuurlijk ook al vroeg naar bed gegaan. Papa zat daarom al om vijf uur met hem beneden, hij was klaarwakker. Rond zeven uur hebben we de wacht gewisseld en ben ik naar beneden gegaan, samen met Sam zodat papa nog even kon slapen. Vanaf dat moment begon mijn vakantiegevoel.
   Lekker wandelen met Daniël aan de hand, de zon op onze bol, de wind in onze haren, zonder doel, gewoon vooruit. Met een bak koffie in de tuin naar de voorbij varende bootjes kijken. Toekijken hoe onze mannetjes samen op het speelkleed liggen, waarbij Daniël Sam steeds kusjes geeft (en per ongeluk steeds bijna slaat of schopt of platdrukt). Zien hoe zij genieten als ik bellen blaas, waarbij Sam heel verbaasd naar de bellen kijkt en Daniël ze rondspringend kapot probeert te maken. Lekker buiten lezen op alle momenten dat ik mijn handen even vrij heb. En vanavond met opa en oma -die zijn vanmiddag op visite gekomen en kamperen in de buurt- bbq-en om het vakantiegevoel compleet te maken.

Dag 38 Daniël houdt een traditie in ere

   Vandaag houdt Daniël een traditie in ere, geen fijne traditie trouwens. Tot nu toe is hij namelijk op elke vakantie die we met hem hebben gehad -dit is de derde- steevast ziek. De eerste keer was hij acht maanden oud en waren we in Luxemburg. Daniël kreeg voor het eerst in zijn leventje flinke koorts, we zijn zelfs bij een dokter geweest daar. De tweede keer waren we in eigen land op een vakantiepark en kwam de koorts al een dag of twee voor we gingen. Oorontsteking. Hij kreeg antibiotica en we durfden niet met hem te gaan zwemmen.
   Nu heeft hij hier op dag twee de boel ondergekotst. Met name papa, want die had hem op schoot, maar ook een stoel en even later de bijkeuken. En natuurlijk, toen hij net schone kleren aan had -en ik de wasmachine- spuugde hij ook zijn bed en zijn knuffels nog maar even onder. Inmiddels staat de tweede machine te draaien.
   De rest van de middag knapte Daniël weer op, in plaats van een soort hangerige lappenpop was hij weer zijn vrolijke zelf en hij scharrelde weer rond in en om het huis. We hebben toen samen Miemie (een knuffel van Ieniemienie) in bad gedaan. We hebben haar flink gesopt in een emmer en daarna afgespoeld. Nu hangt ze op het balkon aan haar oren te drogen. Ook hebben we een paar keer gezwaaid naar Knufje, zijn andere lievelingsknuffel, die kwam steeds voorbij gedraaid in de wasmachine. Geluk bij een ongeluk is dat papa het toch al tijd vond om hen tweeën eens uit te wassen. Dat is bij deze gebeurd.

Zie hier Miemie aan haar oren aan de waslijn...

   Nu ligt Daniël na het eten van een stuk banaan weer voor pampus, het leek niet zo goed te vallen -onze doerak veranderde weer in een hangerige pop- dus we wachten maar af hoe zijn maagje hierop gaat reageren. Hopelijk voelt hij zich na een nachtje slapen weer helemaal beter en hoef ik geen derde machine aan te zetten.

Dag 37 Over vakantiestress, het kabouterhuisje en ons boekenwurm

   Vanmorgen was het stress! Omdat we gisteren geen puf meer hadden gehad om nog in te pakken, moest dat nog gebeuren terwijl onze beide schatjes wakker waren. Daniël had wel in de gaten dat er iets stond te gebeuren en die was nogal dreinerig en vervelend aan het doen. We hadden in ons hoofd dat we om negen uur ongeveer wilden vertrekken -en als je normaal gesproken om zes uur wakker bent, moet dat kunnen. Maar ik wilde de mannetjes ook nog in bad gedaan hebben en even snel de spullen en de auto inpakken was er dus met een kind aan je been niet bij. Uiteindelijk heb ik hulp van de buurvrouw ingeschakeld en Sam en Daniël daar een half uur gebracht. Ongelooflijk wat je dan in dertig minuten ineens voor elkaar krijgt! Wat zijn we toch gezegend met onze buurtjes! (Eenmaal op onze bestemming moest ik haar hulp nog eens inroepen, want we hadden de pc thuis nog aan staan.) We reden om tien uur weg, dat viel reuze mee. Maar dit was dus duidelijk een les voor de volgende keer: inpakken als de kinderen er niet zijn of in bed liggen!
   De rit hier naartoe was fantastisch. Binnen no time waren de kinderen naar dromenland vertrokken en ze werden pas een twintig minuutjes voor aankomst weer wakker. Beter kon niet.
   En hier stond dan ons kabouterhuisje -zoals de oom en tante van papa het liefkozend rnoemen- op ons te wachten. We werden hartelijk door hen ontvangen met Oranjekoek, een typisch Fries lekkernij. Wat is het een prachtig huisje. Het is inderdaad klein, maar zo knus! En het ligt aan het water. Vanuit de achtertuin zie je de (zeil)boten wachten om de sluis door te kunnen gaan. Je kunt makkelijk een hele ochtend gaan zitten kijken naar de bootjes, een heerlijke plek om te onthaasten en tot rust te komen. Dus dat wordt genieten!
   Op de benedenverdieping is een slaapkamer(tje) met een stapelbed en omdat ik de campingbedjes boven nog niet had neergezet en Daniël aangaf dat hij wilde slapen, mocht hij op het onderbed een dutje doen. Ik deed hem dus zijn slaapzak aan en legde zijn knuffeltjes bij hem neer, gaf hem een kus en ging weg. Thuis slaapt hij nog in een ledikant, dus ik was benieuwd wat er zou gebeuren. Toen ik even later bij hem ging kijken zat hij rechtop in bed een boekje te lezen! Zo grappig. Hij was met zijn slaapzak uit bed gegaan, naar de tas met boekjes gewaggeld en met een paar boekjes terug op bed gekropen... Een boekenwurm eerste klas.

Dag 36 Vakantievoorbereidingen

   Eigenlijk heb ik vandaag niet veel inspiratie. Dat komt omdat ik erg moe ben, we hadden weer eens een draak van een nacht. Daarnaast waren de kinderen naar het dagverblijf en ik ben vooral bezig geweest met wasjes draaien in voorbereiding op de vakantie. Wat een werk! Je wil toch zorgen dat alles netjes in de kast ligt voor je weggaat. En dan heb ik nog niet eens de tassen gepakt. Gelukkig zijn we al wel een aantal keer met Daniël alleen op vakantie geweest en heb ik toen een hele goede checklist gemaakt, waardoor ik verwacht morgen snel klaar te zijn met pakken. En het scheelt dat we in het huis van een oom en tante van papa gaan wonen voor een weekje.
   Ideaal, even weg uit onze eigen omgeving, maar wel in een gewoon huis waar alles wat we nodig hebben aanwezig is. Het is dichtbij het IJsselmeer en bij een haven, dus helemaal anders dan de stad. Bijkomend voordeel is dat we er niet voor hoeven te betalen. Nu Sam nog zo klein is, hadden we het niet beter kunnen treffen. En nou lijken we ook nog eens geluk te hebben met het weer de komende week. Wat wil je als jonge ouders nog meer?! -Behalve een goede nachtrust dan- Daarom ga ik zometeen slapen, zodat ik morgen fit en met een helder hoofd in kan pakken.

Dag 35 Naar de dierentuin

   Vanmorgen gingen we met ons gezinnetje naar de dierentuin. Ik vroeg aan Daniël welke dieren hij graag zou willen zien. Zijn antwoord was: 'Koe!' Niet bijster exotisch dus. Je kunt wel stellen dat hij er geen al te hoge verwachtingen van had. (En misschien ook dat de kinderboerderij voorlopig spannend genoeg is voor hem?!)
   Hij vond het erg leuk, maar volgens mij ook een beetje overweldigend af en toe. Er is natuurlijk ook zoveel te zien. Papa dacht heel ambitieus maar meteen overal te gaan kijken, maar dat bleek een beetje te veel van het goede. Op een gegeven moment wilde Daniël niet meer in de buggy -die hadden we vandaag maar wél meegenomen- en eigenlijk ook niet meer zelf lopen, het liefst wilde hij gedragen worden. Toen was het toch echt tijd om naar huis te gaan voor zijn middagdutje. In de auto viel meneertje in slaap met een koekje in zijn hand -nou dan moet hij wel héél moe zijn!
   Fijn dat we dichtbij wonen en meteen een abonnement hebben gekocht, dan heb je ook niet het gevoel dat je in één dag het hele park moet door crossen. We hebben een heel jaar de tijd om op ons gemak overal -heel vaak- te gaan kijken. Ben benieuwd wat Daniël over een paar maanden antwoordt als ik vraag welke dieren hij graag wil zien...