Dag 65 Kalverliefde

   Vandaag kwam vriendin F. op de thee. Ik ken haar van de zwangerschapsyoga toen ik in verwachting was van Daniël. We zijn uiteindelijk op dezelfde dag bevallen, zij van prachtige dochter J. Sindsdien spreken we regelmatig af om ervaringen uit te wisselen en om van elkaar te zien hoe de kindjes groeien.
   Het was mooi weer en we zaten in de tuin. We hebben in de tuin zo'n plastic wipkrokodil. En daar zaten onze kindjes dan, Jut en Jul samen op de wip. Zo'n mooi gezicht! Verder wilde de één natuurlijk juist met datgene spelen dat de ander net had. Zat Daniël op de motor, wilde J. erop en andersom.
   Toen het tijd was geworden om afscheid te nemen wilde J. Daniël graag een kusje geven. (Volgens mij zei ze dat ook echt zelf.) Daniël zat op zijn motor een beetje schaapachtig te lachen bij dat idee. Toen J. op hem afliep racete hij er vandoor op zijn motor. En J. ging er achteraan. Uiteindelijk stopte Daniël en mocht J. hem toch een kusje geven. Daniël lachte er heel verlegen bij. Zo schattig.
   Later op de dag had ik het nog met Daniël over het bezoek van die ochtend. Ik noemde weer dat hij een kusje van J. had gekregen. Toen hield hij heel lief zijn hoofdje schuin met een verlegen lachje om zijn mond. Dit kan niet anders dan ware liefde zijn, toch?!

Dag 64 Over de spin en tandenpoetsen

   Ik zei: 'Kijk Daniël, een spin.' Daniël kijkt om zich heen maar ziet hem niet direct. Ik: 'Kijk hier bij mijn vinger, midden in zijn web.' Daniël: 'Oh ja, pin, pin!' En -zonder angst- met zijn vingertje erop af. Bij de eerste aanraking van Daniël rent de spin naar de rand van zijn web. Ik leg uit: 'Hij is bang voor jou.' Daniël: 'Pin, pin.' En hij raakt hem weer aan, nu iets langer. De spin beweegt onder zijn vingertje en Daniël krijgt een rilling. Grappig om te zien dat dat rillerige gevoel blijkbaar iets universeels is, misschien zelfs aangeboren.

   Ik heb een nieuwe tactiek bij het tandenpoetsen, het gaat nu al drie dagen goed. Ik zet hem hierneer omdat ik weet dat er meer mama's zijn die dit lezen en wie weet hebben jullie er wat aan. (Bij Daniël werkt elke tactiek een paar weken en daarna mag ik weer niet poetsen, dus ik probeer steeds iets anders.)
   Op het moment zeg ik tegen Daniël als ik zijn tanden ga poetsen dat ik eens even ga kijken wat hij heeft gegeten. Vervolgens blijf ik praten. 'Oh, hier zie ik een stukje brood, volgens mij zat er hagelslag op. Je hebt ook fruit gegeten, ik zie daar nog een stukje banaan, dat poets ik even weg. Heb jij vandaag een koekje op? Waren het er zelfs twee? Dat zie ik. Daar zit nog wat vla.' Enzovoort. Werkt echt als een trein, ik heb nog nooit zo uitgebreid bij hem mogen poetsen. Dus mama's doe er je voordeel mee.

Dag 63 Visjes kijken

   Hier thuis is Daniël al een hele kletskous, die ook behoorlijk wat woorden kent. Maar elders komt hij meestal niet zo snel los. Zelfs niet op het kinderdagverblijf. Of dat nou uit verlegenheid is weet ik niet.
   Vandaag zei zijn leidster dat hij zoetjes aan meer loskomt en gaat kletsen bij hen. Ze waren naar de toiletruimte gegaan voor de 'potjesronde' en zijn leidster had beloofd dat ze daarna bij het aquarium zouden gaan kijken. Nadat ze iedereen had geholpen met broek en luier uit en weer aan was ze haar belofte alweer vergeten en gingen ze terug naar de groep.
   Daniël schreeuwde: 'VISJES KIJKEN!!!' en rende naar de kom. Hij had zijn leidster daarmee blij verrast.
   Mij verbaasde het niet. Net toen ik hem in bed legde aaide ik zijn voeten onder de deken. En even later vraagt Daniël: 'Voetjes aaien?' Of hij zegt: 'Beker d(r)inken.' Of: 'T(r)ein spelen.' Of: 'B(r)oodje hagelslag.' Of -en dat zegt hij de hele dag door-: 'Handje, lopen. Kom mee.' En wenkt dan, al trekkend aan mijn hand dat ik mee moet lopen. Ben benieuwd wanneer hij ook op het kinderdagverblijf volop gaat kletsen.

Dag 62 Een groot gezin = koude koffie

   Vandaag was er sprake van gezinsuitbreiding, ik ben in één keer van twee naar vijf kinderen gegaan. Maar dan wel pas na het eten, bij het naar bed brengen. Kon ik even ervaren hoe dat zou zijn.
   Eerst bracht ik mijn eigen oudste mannetje naar bed, hij wilde natuurlijk eerst drie boekjes horen voordat hij zijn bedje in ging. Uiteindelijk lag hij erin en leek hij ook te gaan slapen, maar even later is papa toch nog bij hem gaan kijken omdat hij het weer niet eens was met zijn slaapzak, hij had hem uitgedaan en wilde toch liever de andere slaapzak aan. Het begint een soort spelletje te worden, ben ik bang.
   Daarna bracht ik mijn jongste naar bed, die moest ik even voeden voor hij kon slapen. Ik lees hem nog niet voor, al kan ik daar gauw genoeg mee gaan starten, voor nu laat ik het nog even. Tijdens het voeden kon ik zelf wat knikkebollen en nieuwe energie opdoen om de rest naar bed te brengen. 
   Even later ging ik de jongste twee buurmeisjes naar bed brengen. Ze zijn zeven jaar. Ik hoefde ze niet om te kleden of te verzorgen. Ik hoefde ze alleen voor te lezen. Ze gaven zelf aan dat één hoofdstuk best lang duurt, dus dat ik geen heel hoofdstuk hoefde te lezen, maar dat deed ik natuurlijk toch, ze mochten best even verwend worden. Het was heel leuk, want ze schaterden het uit (waarschijnlijk om mijn belachelijke stemmetjes). Daarna kreeg ik natuurlijk van alles te zien en te horen uit hun klappers van school. Vervolgens zette ik de wekker op tien minuutjes  -zolang mochten ze zelf nog lezen- en ging ik weer naar huis .
   Eenmaal thuis ging ik koffie zetten en installeerde ik me voor de pc om mijn blog te schrijven. Ik zat nog niet of ik hoorde via het raam twee stemmetjes: 'Birgit, opstaan de wekker is gegaan!' Vooruit nog maar even welterusten zeggen dan. Dames kletskous gingen een heel verhaal vertellen over hun knuffels en hun vriendinnetje en de honden van dat vriendinnetje. Uiteindelijk wenste ik ze goedenacht en kroop weer achter de pc.
   Een paar minuten later hoorde ik Daniël weer huilen. Ik dacht: 'Laat maar even gaan, misschien valt hij zo in slaap.' Intussen werd er via het raam geroepen door één van beide meiden dat de ander had gespuugd. Ik schrok, ik dacht dat ze echt ziek was geworden, maar het was meer omdat ze aan het ruziën waren. Ik er dus weer heen. Ik had al gauw in de smiezen dat ze me vooral aan het uitproberen waren en dat er niet echt iets aan de hand was. Ik heb ze daarom maar eens streng toegesproken dat ze ieder in hun eigen bed moesten kruipen en dat ik ze niet meer wilde horen.
   De oudste zat beneden tv te kijken, zij is elf, en ze zou zelf naar bed gaan als het programma was afgelopen. Wat fijn als ze zo zelfstandig zijn!
   Toen ik thuis binnenkwam hoorde ik Daniël nog steeds huilen. Dus ik thuis maar weer naar boven. Hij had zijn slaapzak weer uitgetrokken en wilde toch weer die andere aan. Ik heb hem gezegd dat ik daar niet aan ging beginnen en dat hij onder zijn deken kon gaan slapen. Ik heb hem lekker ingestopt.
   Ik zat nog niet of Sam begon te piepen en dat ging over in huilen. ZUCHT. Intussen kwamen de buren weer thuis. Sam bleef maar huilen terwijl ik verslag uitbracht. Net ben ik hem daarom ook nog maar even gaan troosten.
   Nu -twee uur nadat ik voor het eerst naar boven ging met Daniël- is het eindelijk rustig. En zit ik met een koude bak koffie voor mijn neus dit te typen. Ik snap nu waarom mijn moeder vroeger regelmatig uitriep: 'Jongens, mijn koffie wordt koud!' (En zij had er 'maar' drie.)

Dag 61 Daniël en zijn slaapzak

   Gisteravond bij het naar bed brengen wilde Daniël zijn slaapzak graag uit. We hadden hem zijn iets dikkere slaapzak aangedaan. Ik legde hem uit dat hij het koud zou krijgen zonder slaapzak. Ik las hem voor en legde hem daarna gewoon met slaapzak aan in bed. Gauw genoeg was het huilen. 'Uit, uihuit,' snikte hij tegen papa. Hij wilde de slaapzak dus perse uit. Tja, na een kort beraad besloten we hem de keuze te geven tussen zijn iets dikkere slaapzak en zijn dunne slaapzak. Hij koos voor de dunne. Dus slaapzakken verwisseld en weltrusten gezegd. Toen was het stil.
   Om een uur of negen ging papa nog even bij hem kijken. Daar lag Daniël dan, zónder slaapzak aan. Hij lag op zijn buik met zijn slaapzak onder zijn arm. Waarschijnlijk erg tevreden dat het hem toch was gelukt om de slaapzak geheel zelfstandig uit te trekken. (Die rits gaat van onder naar boven open, maar dat is dus geen geheim meer voor onze kleine man.) Uiteindelijk huilde hij rond tien uur nog even, waarschijnlijk omdat het wat fris was. Toen hebben we hem zijn slaapzak maar weer aangedaan.
   Vanmorgen werd Daniël heel hard huilend wakker. Hij was vrij driftig aan het doen en aan het trappelen met zijn voetjes. Hij was ontroostbaar en wilde niet geknuffeld worden. We hebben niet kunnen ontdekken waarom, maar mijn invulling is omdat hij -heel trots- zonder slaapzak was gaan slapen en mét weer wakker werd.

Dag 60 Uitslapen, Sam verwennen & Daniël knuffelen

   We hebben uitgeslapen! Althans, voor onze begrippen is tot half negen slapen uitslapen. Wat heerlijk! Ik heb Sam wel nog gevoed rond half zeven, maar daarna sliep hij gewoon weer verder.
   Verder was het vandaag 'Sam verwendag'. Vanochtend is hij een uur bij ons op bed geweest om te spelen. Hij vond het heerlijk en was heel veel aan het kraaien. Hij begint sowieso steeds meer geluidjes te maken, zo schattig. Vanmiddag ben ik lekker met hem gaan wandelen. Hij heeft vandaag volop één op één aandacht gekregen en je zag aan hem dat hij daarvan genoot.
   Aan het eind van de middag kwam Daniël weer thuis. Hij heeft het erg fijn gehad bij zijn oom en tante. In het oppasschrift zat daarvan een mooie foto-reportage. Met als hoogtepunt Daniël en oom met blote billen tegen de douchedeur. Ik vraag me af wie over die foto de meeste lol had -Daniël of broerlief. Ik gok die laatste.
   Daniël was helemaal happy met zijn mooie zandbak. En hoe heerlijk het ook was om eens uit te eten en uit te slapen - wij waren blij dat hij er weer was. We hebben hem flink geknuffeld vanavond.

Dag 59 Tijd voor papa en mama

   Daniël is uit logeren. Hij slaapt bij mijn broer en zijn vriendin, dat vinden zij alledrie helemaal geweldig. Toen we daar vanmorgen wegreden stond Daniël vrolijk te zwaaien: 'Dag mama, dag papa!' Sam ging wel weer met ons mee naar huis. Met nog zes borstvoedingen per vierentwintig uur, houd ik hem liever bij me. Toch voelt het als pure papa en mama tijd. Sam vraagt op het moment nog veel minder aandacht dan Daniël. Bovendien mochten we vanavond samen uiteten, de buurvrouw paste op.
   Vanmiddag waren we echter alsnog bezig voor onze grote kleine man. Hij krijgt namelijk een zandbak voor zijn verjaardag. Die hadden we vast besteld omdat hij er dan nu misschien nog een paar dagen van kan genieten, zolang het weer nog goed is. We gingen die maar meteen 'even' in elkaar zetten. Maar zoiets gaat eigenlijk nooit vanzelf en kost altijd meer tijd en geduld -zie ook mijn blog van gisteren- dan je eigenlijk had gehoopt. En omdat we laat gingen eten, werd ik op een gegeven moment ook extra sjacherijnig ongeduldig omdat ik honger had. Uiteindelijk staat de zandbak -gevuld en wel- te wachten tot Daniël morgen weer thuis komt. (Wat zal hij blij zijn.)
   Wij hebben daarna heerlijk de tijd genomen om rustig te eten bij kaarslicht en bij te kletsen met elkaar, wat fijn om ook weer even geliefden te zijn in plaats van papa en mama. En nu maar hopen dat Sam morgen niet al te vroeg wakker is, zodat we ook nog -soort van- uit kunnen slapen.