Dag 211 Jantje lacht, Jantje huilt

   Vanmorgen was Sam weer als eerste wakker, dit keer om zes uur. Ik ging met hem naar beneden voor een flesje. Ik at zelf vast mijn ontbijt, smeerde brood voor op het werk en zette vast een boterham voor Daniël klaar. Daarna werd het tijd voor mij om te douchen. Ik besloot Sam mee te nemen naar de boven, ik was van plan hem in de wipstoel bij mij op de badkamer te zetten. Toen ik de trap opliep met Sam, hoorden we Daniël huilen, die was inmiddels ook wakker geworden. Samen gingen we bij Daniël kijken.
   Sam werd een beetje zwaar in mijn armen, dus ik legde hem bij Daniël in zijn bedje. Daniël was nog steeds aan het huilen, ik tilde hem op, maar dat wilde hij niet, hij wilde terug in zijn bed. Ineens was het verdriet over en ging Daniël met Sam spelen. Oké mooi, Sam kan niet uit het bed van Daniël vallen, dus ik ging snel even douchen met de deuren open en liet de mannetjes samen spelen in bed. Onder de douche hoorde ik gezellige geluiden uit bed komen, perfect geregeld dus!
   Na mijn douche wilde ik Daniël gaan aankleden. Ik weet niet of die overgang nou te snel was naar zijn smaak -hij was Sam nog aan het voorlezen- maar hij ging me tekeer! Ongelooflijk. Hij wilde niet aangekleed worden en draaide en schopte en kronkelde. Het lukte me hem zijn pyjama uit te doen en een trui aan. Ook zijn luier kreeg ik nog uit, maar een nieuwe luier aan, mooi niet!
   Daniël kruiste zijn benen, draaide zich op zijn buik en schopte van zich af. Hij wilde geen luier aan, ook geen onderbroek, alleen zijn spijkerbroek. Zucht. Wat te doen? Op een gegeven moment ging ik Sam maar vast naar beneden brengen. Ik liet Daniël in zijn blote billen op de commode achter. (Daniël is zich bewust van hoogtes en zal zich niet zomaar van de commode laten vallen, daarom durfde ik het aan om dat te doen.)
   Toen ik weer boven kwam draaide hij enigszins bij. Hij had in alle consternatie op het aankleedkussen geplast en lag in de nattigheid. Misschien dat dat de doorslag gaf om toch maar een luier te accepteren. Eenmaal aangekleed beneden zat hij weer vrolijk lachend en kletsend te ontbijten alsof er niks was gebeurd.

Dag 210 Over een vroege vogel en een slaapkop

   Sam is de laatste tijd een vroege vogel. Eerder sliep hij meestal tot een uur of zeven, maar op het moment is hij vaak om half zes al wakker. Misschien -hoop ik- omdat hij zo verkouden is, dat zou namelijk betekenen dat het snel weer overgaat. In elk geval was het vanochtend half zes toen hij het eerste teken van leven gaf. Snel namen we hem bij ons in bed, zodat hij Daniël niet wakker zou maken. Bij ons in bed wil hij meestal niet meer echt rustig liggen, waarschijnlijk omdat hij graag wil drinken. Maar ja, sinds ik gestopt ben met de borstvoeding moeten wij dan naar beneden om een fles te maken (Groot nadeel van flesvoeding!) dus papa en ik proberen dat moment een beetje te rekken.
   Toen Sam begon te sputteren legde ik hem op zijn buik boven op die van mij. Dat werkte, het knusse van bij mama liggen hield hem stil - en oh wat voelt dat lekker, zo'n mollig mannetje op je buik! Maar intussen had hij zijn broer toch nog gewekt. Papa haalde Daniël even op en legde hem ook bij ons neer. Daniël wilde -uiteraard- ook op mama's buik liggen, maar daar is, tot Daniëls grote teleurstelling, geen ruimte voor twee kereltjes. Was de één stil, begon de ander te miepen... Uiteindelijk gingen we dan toch maar snel naar beneden.
   Vanmiddag deed Daniël een megadut. Het zal er wel iets mee te maken hebben dat hij ziek is geweest, blijkbaar had hij nog wat extra slaap nodig. Rond kwart over vier ging ik toch maar eens bij hem kijken, bang dat hij anders vanavond niet meer zou slapen. Toen ik zijn kamer op kwam lopen lag hij nog te slapen. Dichterbij gekomen zag ik hem een beetje met zijn ogen knipperen en er verscheen ook een kleine glimlach om zijn lippen. Ik gaf hem een kus. Hij deed zijn ogen open en zei: "In bed blijven, ik wil verder slapen." Hij wilde eerst nog graag een weermassage (zie: Dag 201 Weerbericht ) en stuurde me daarna naar beneden. "Nog even slapen. Mama naar beneden!" Nou, ik weet wanneer ik teveel ben, hoor. Ik ben dus maar gegaan. Om een uur of vijf was meneertje pas weer present, wat een slaapkop!

Dag 209 Basisschool

   Ja, ja, het is nog wat vroeg voor de basisschool, maar toch, Daniël is bijna twee en een half en het lijkt me handig om ons in elk geval vast een beetje te oriënteren. Gisteren realiseerde ik me dat nog eens extra toen ik taxichauffeurtje speelde voor de buurmeisjes. Zij zitten op de vrije school. Die is niet in onze wijk, dus ze moeten altijd twintig minuten fietsen naar school. Omdat het gisteren zo glad was, besloot ik ze een lift aan te bieden.
   Toen ik ze ging ophalen in de middag, kreeg ik een rondleiding van buuf door de school. Wat een geweldige sfeer hangt er op die school! Mij spreekt het vrije school onderwijs aan omdat het een combinatie is van hoofd-hart-handen, maar er zitten de nodige haken en ogen aan. (Verder weg, kinderen uit heel de stad en omgeving, om maar een paar grote te noemen.) Dus of het dat ook echt moet worden weet ik nog niet. Het is natuurlijk veel praktischer om een school in de wijk te kiezen.
   In elk geval genoot ik er gisteren erg van om eens rond te kijken in de kleuterklassen met allerlei knusse hoekjes en een binnen-zandbak-tafel en mini-wctjes. Het was ook leuk om te zien waar de meiden zitten en om kennis te maken met hun leerkrachten. Bijzonder was het verhaal van de buurvrouw over de overgang van kinderen van de kleuterklassen naar de eerste klas. Ze lopen dan heel symbolisch van het kleutergedeelte door een lange gang naar de grote school waar ze worden opgevangen in de podiumzaal door alle schoolgenootjes, die ze dan welkom heten. Ik schoot stiekem vol, zag mezelf weer door de poort kabouters als reus naar de grote school lopen... zucht...
   Papa en ik moeten binnenkort maar eens sfeer gaan proeven op een paar scholen. Ik ben heel erg benieuwd wat daar uit zal komen. Ik mag in elk geval vrijdag nog eens terug naar de school van de buurmeiden, want ik ben uitgenodigd om hun podiumpresentatie bij te wonen. Daar kijk ik nu alvast naar uit! 

Dag 208 Mama, hou me los!

   Zoals ik al eens eerder heb geschreven, luistert Daniël niet zo heel goed, vooral niet als hij in de gaten heeft dat ik mijn handen vol heb. Vanmorgen was het weer zover. We liepen naar de auto en ik vroeg aan Daniël: "Klim je zelf in je stoel, of moet ik je erin zetten?" Ik droeg Sam in de maxi-cosi. Daniël gaf geen antwoord, keek me even ondeugend aan en rende zo de andere kant op. Gelukkig het hofje op terug richting ons huis, maar toch...
   Dus ik plantte Sam snel in de auto en ik ging er toch maar weer achteraan. (Het liefst zeg ik gewoon: "Nou dan ga je toch niet mee!" en start vervolgens de auto, maar daar is Daniël te klein voor, ik kan hem niet zomaar even uit mijn zicht laten verdwijnen.) Het is echt balen dat hij dit doet. Eigenlijk is het vooral irritant dat hij het soms doet, soms luistert hij wel goed, vandaar dat ik het steeds weer probeer. Om het helemaal op safe te spelen zou ik eerst de een en dan de ander naar de auto moeten brengen, maar dat is erg omslachtig, bovendien laat je dan een kind alleen achter in de auto. Dat vind ik ook niet zo'n prettig idee.
   Vanmiddag met het ophalen pakte ik Daniël bij zijn kraag, zo liepen we richting de auto. Daniël was er absoluut niet van gecharmeerd en probeerde zich los te wurmen intussen heel hard roepend: "Hou me los mama!"

Dag 207 Wisselvallig humeurtje

   Daniël was vandaag niet meer echt ziek. Hij had in elk geval geen koorts meer. Wel nog een snotneus. Zijn eetlust liet te wensen over, hij heeft gegeten volgens de 'hapje hier, hapje daar' methodiek. Twee happen van zijn boterham, twee happen van mama's yoghurt, één hapje banaan, een heel koekje, vier happen van zijn middagboterham, weer een heel koekje en tien happen avondeten plus wat vla. De koekjes gingen er probleemloos in en er zat dus een stijgende lijn in de hoeveelheid verantwoord eten. Dat laatste gold echter niet voor zijn humeur. Vanmorgen was hij behoorlijk vrolijk. Hij kletste en speelde. Hoe later het werd, hoe meer hij ging dreinen. Tot hij uiteindelijk zelfs een driftbui kreeg.
   In de loop van de middag moest ik er even uit. Ik was het binnen zitten zo zat en Daniël had geen koorts meer, dus ik vond dat het moest kunnen. Jassen aan, Sam in de kinderwagen en Daniël zou zelf lopen, hij beloofde ook goed naar mama te luisteren. (Papa was voetbal kijken in het stadion, Daniël was er eerder al verbolgen over dat hij niet mee mocht.) Eerst wilde Daniël even in de speeltuin kijken. Toen hij was uitgespeeld zei ik dat we verder gingen lopen naar de pony's. Maar dat was niet naar Daniëls zin, hij wilde toch nog schommelen. Dat mocht niet van mij, ik wilde verder lopen. Daniël zette het op een brullen en weigerde nog een stap te verzetten. Zucht! Ik gaf hem de keus: hij kon meelopen naar de pony's of ik zou hem per direct naar huis dragen. Het werd dus dat laatste waarna meneer zeker een kwartier op de grond heeft liggen brullen.
   Vanavond kregen we weer 'ruzie'. Daniël wilde nog even tekenen na het eten. Ik pakte de stiften en potloden en zijn kleurboek en ook nog de 'verrekijker' (een lege keukenrol). Ik vroeg of Daniël die wilde versieren, maar dat wilde hij niet. Ik dacht: "Mooi, dan doe ik het." Ik pakte een stift en ging aan de slag. Nou, dat had ik beter niet kunnen doen. Ik mocht van Daniël niet met de stiften. Toen ik aangaf dat we samen konden doen met de stiften en dat ik de verrekijker mooi zou gaan maken, was het helemaal mis. Daniël ging weer huilen. Vervolgens bleef hij huilend herhalen: "Verrekijker moet niet mooi zijn. Verrekijker moet niet mooi zijn." Ik trok me er niks van aan, kleurde vrolijk verder en negeerde het gebrul van Daniël zoveel mogelijk. Tot hij ineens net zo plotseling als hij begonnen was weer bijdraaide en zei: "Ikke ook verrekijker mooi maken." 

Dag 206 Daniël heeft koorts

   Dus toch... toch te vroeg gejuicht, Daniël is dus toch nog ziek geworden. Vannacht werd hij al een paar keer verhit wakker en vroeg om drinken. Vanmorgen was het nog niet over. Hij heeft eerst nog een uurtje of twee bij ons in bed gelegen en daarna de hele dag in een luie stoel en op de bank gebivakkeerd. In zijn pyjama met een dekentje. In het begin van de dag was hij nog heel erg hangerig en heet. In de loop van de dag werd dat ietsje minder.
   Het hoogtepunt was dat hij nog even bij papa op schoot heeft gezeten terwijl papa met de trein speelde. Daniël zelf deed niet echt mee. Hij heeft ook niks gegeten vandaag op een half koekje en een bakje vla na. Gelukkig wilde hij af en toe wel wat drinken. Nu maar hopen dat hij morgenochtend fit wakker wordt met berehonger.
   Sam heeft gelukkig -vooralsnog?- nergens last van. Die heeft vandaag vrolijk rond gekropen en goed gegeten. Bijna alsof hij het wel leuk vond dat hij het rijk min of meer voor zichzelf alleen had. Hij kon overal aankomen zonder bemoeienis van zijn grote broer, maar toen hij net bij Daniël op de bank zat, wilde hij toch graag tegen hem aan kruipen en contact maken. Hopen dat ze morgen weer lekker samen spelen, dat is voor iedereen gezelliger.

Dag 205 Te vroeg gejuicht?

   Vandaag vroeg mijn mama hoe het met haar kleinkinderen was of ze geen griep hebben gekregen en ze zei dat in het nieuws was dat de griepepidemie officieel voorbij is. Ik vertelde dat het erop leek dat we de dans zijn ontsprongen, dat mijn mannen -los van een snotneus- eigenlijk nergens last van hebben gehad. Nu ben ik bang dat ik te vroeg heb gejuicht.
   Daniël was vandaag niet op zijn gezelligst. Hij wilde vanmorgen niet in bad -hoewel hij dat normaal erg leuk vindt- en hij was wat zeurderiger dan ik van hem gewend ben, zo werd hij bijvoorbeeld huilend wakker van zijn middagdutje en wilde in eerste instantie niet mee naar beneden. "In bed blijven," riep hij. Maar goed, hij is midden in zijn 'twee is nee' fase, dus ik zocht er niet veel achter.
   We kregen visite vanmiddag, J. -die op dezelfde dag is geboren- en haar moeder. Daniël keek er eigenlijk naar uit, maar toen ze er waren wilde hij niet met haar spelen. Hij wilde alleen maar met de Ipad op de bank hangen en zat steeds te gapen. Papa had een afscheidsborrel van een collega en ik had Daniël pannenkoeken beloofd. Toen ik ze -al vroeg- ging bakken, was hij niet enthousiast meer. Hij at met veel pijn en moeite één pannenkoekje.
   Na het eten wilde hij alleen maar bij mij op schoot hangen en hij bleef maar gapen en in zijn ogen wrijven. Om zes uur stelde ik voor hem maar naar bed te brengen. Hij ging zonder commentaar mee naar boven en naar bed. Sam werd toen pas wakker en moest nog eten. Om in Johan Cruijff's termen te spreken: elk nadeel heb zijn voordeel. Het was erg leuk om de volledige aandacht te hebben voor Sam. Alleen Sam en ik - just the two of us. We hebben samen gelachen en geknuffeld en hij ging vrolijk naar bed rond half acht.
   Ik ging nog even bij Daniël kijken en hij deed zijn ogen open. Hij wilde nog even knuffelen. Toen ik hem tegen me aan hield voelde ik dat hij verhoging had... Dus toch, nu maar hopen dat hij geen echte griep krijgt.