Dag 218 Klap eens in je handjes

   Sam heeft iets nieuws geleerd! Sinds een paar dagen kan hij klappen. Hij klapt vooral als hij aan tafel zit om te eten - dat is natuurlijk ook makkelijker dan wanneer hij op zijn buik op de grond ligt. Hij vindt het zelf erg leuk om te doen, maar het wordt extra mooi als wij alle drie met hem mee klappen en hem complimentjes maken. Dan zie je hem glimmen van trots. Hij heeft het trouwens helemaal zelf ontdekt, ik ben niet steeds met hem aan het oefenen. Dat probeer ik met zwaaien wel, maar tot noch toe zonder resultaat...
   Daniël leer ik weer hele andere dingen. Ik vertelde hem vandaag dat ik naar yogales ging en hij wilde weten wat dat was. Ik legde hem uit dat ik dan bijvoorbeeld een boom nadoe en een bruggetje maak van mijn lijf. Ik moest het voordoen en hij ging het nadoen. Hij vond het helemaal ''te gekvet zeg." Hij wilde me eigenlijk niet meer laten gaan, hij wilde de hele avond met mij bruggetjes maken. Ik heb hem beloofd dat we morgen verder gaan.

Dag 217 Tuinieren

   Gisteren liet ik Daniël een poosje buiten spelen in de achtertuin. Sam lag zo'n beetje de hele dag te slapen - die is aan het bijkomen van zijn verkoudheid. Daardoor konden we niet echt gaan wandelen, maar op deze manier kon Daniël toch even uitwaaien. Af en toe wierp ik een blik naar buiten om te kijken wat die kleine man aan het uitspoken was.
   Eerst plaatste hij zijn wagenpark (een loopfietsje, een loopmotor en een kruiwagen) in het gras. Vervolgens maakte hij een hoopje zand in het grasveld wat hij versierde met stenen. Hij klom ook op de schutting om bij de buren te gluren en liet steentjes in de schutting "ploeken" zoals hij dat noemt, vanwege het mooie geluid wat dat maakt.
   Op een gegeven moment was hij heel ijverig met zijn kruiwagen in de weer. Hij verdween steeds even aan de zijkant van het huis en kwam dan weer te voorschijn met een wagen vol verdorde blaadjes. Daar reed hij mee naar het midden van de tuin waar we altijd brood voor de vogeltjes strooien. Op die plek kiepte hij de wagen telkens om, zodat de blaadjes bij de stukjes brood kwamen te liggen. Na drie ritjes keek hij eens even achterom om te zien wat er gebeurde, waarschijnlijk drong het tot hem door dat de stapel niet hard groeide. Tot Daniëls ontzetting waaiden de blaadjes weg. Even stond hij erbij stil, maar daarna ging hij toch gewoon weer verder.
   Na een poosje buiten spelen begon het te hagelen. Daniël kwam naar de deur en schreeuwde naar mij: "Wat een rotweer!" Ik deed de deur al open om hem binnen te laten. "Even de motor droog zetten," zei mijn kleine wijsneus en ruimde zijn motor braaf op voor hij binnenkwam.

Dag 216 Muizen boven?

   Vanmorgen kwam een vriendin van de yoga met haar twee zoontjes in dezelfde leeftijd bij ons langs. Ze was wat later dan verwacht, omdat de jongste lang sliep. We besloten daarom samen te lunchen. Normaal gesproken leg ik Daniël tussen twaalf en half een in bed, maar nu werd het een dik half uur later. Dat brengt het risico met zich mee dat Daniël over zijn slaap heen raakt. Bij het naar bed brengen zei Daniël nog dat hij leuk had gespeeld met D. -de oudste- en dat ze vriendjes waren. Erg schattig. Daniël zei eigenlijk meteen ook al dat hij niet wilde slapen, maar ik vond dat hij wel moest slapen en vertrok naar beneden.
   Even later hoorde ik getrippel boven en met een beetje moeite -de klink staat omhoog- kreeg Daniël de deur van zijn kamer open. Vervolgens hoorde ik wat op de trap, maar dat was vreemd, want het traphekje zat dicht. Toen ik ging kijken zag ik wat dat geluid had veroorzaakt, geen muizen: Daniël was zijn knuffels naar beneden aan het gooien.
   Ik ging naar boven legde Daniël zonder al te veel commentaar met knuffels en al weer in bed en ik ging weer naar beneden. Even later herhaalde bovenstaande zich. Bij de derde of vierde keer dacht ik: "Misschien moet ik eens boos worden.'' Zo gedacht zo gedaan. Daniël ging daarna huilend weer in bed liggen. Maar het hielp niet, want nu duurde het iets langer, maar na een poosje hoorde ik weer getrippel en van alles naar beneden stuiteren op de trap.
   Ik besloot streng te zijn. Ik kwam boven, wees naar zijn bed en zei op strenge toon: "En nou heel gauw je bed in!'' Daniël keek me ondeugend aan, met een blik van: mam, meen je dat nou? Ik kon mijn lachen niet houden en tegelijk barstten we in een lachbui uit die wel een paar minuten aanhield. Toen heb ik Daniël maar mee naar beneden genomen. (Wat me trouwens duur kwam te staan, want de strijd heeft zich vanavond voortgezet, maar hij is inmiddels uitgevochten, gelukkig heb ik 'gewonnen' en is Daniël lekker gaan slapen.)

Dag 215 Weer vroeg dag en een kleine rebel

   Vanmorgen was het weer veel te vroeg dag. Sam begon om 4.44 uur te huilen en wilde vanaf dat moment niet meer gaan slapen. (Daarvoor was hij ook al twee keer wakker geweest.) Hij blijft maar verkouden en met verstopte neus kan hij zichzelf niet goed troosten met zijn vingers in zijn mond. We gaven hem eerst zoutoplossing en nog wat Luuf op zijn borst, maar dat mocht niet baten. Uiteindelijk legden we hem bij ons in bed in de hoop dat hij nog even zou slapen, maar dat werkte ook niet. Hij bleef aan het huilen - de buurvrouw zei zelfs dat ze hem had gehoord. Ten slotte gaven we hem al om half zes een fles, daarna sliep hij nog wel anderhalf uur.
   Daniël is de laatste tijd vreselijk rebels. Vanmorgen bijvoorbeeld stond ik met de mannen bij de voordeur, klaar om naar het dagverblijf te gaan. Ik had Sam al over de drempel gezet en stond zelf ook al buiten, met de sleutel in de aanslag om de deur op slot te doen. Ik zei: "Kom Daniël, we gaan!" en wenkte hem om naar buiten te komen. Daniël dacht daar anders over. Hij riep: "Ik blijf hier!" deed de deur dicht en liep de woonkamer weer in. Uiteindelijk had ik hem op mijn ene arm en Sam in de maxi cosi in de andere. Ik heb nog nooit zulke sterke armspieren gehad als sinds ik twee kinderen heb...
   Vanavond was het een hele strijd om Daniël in een schone luier te krijgen, om hem in zijn pyjama te krijgen, om zijn tanden gepoetst te krijgen, om hem weer op zijn kamer te krijgen. Papa was inmiddels zijn geduld verloren en naar beneden vertrokken. Ik had daarna strijd om hem een verhaaltje voor te lezen. Hij was namelijk helemaal overstuur. Ik probeerde daar geen aandacht aan te besteden, maar ik wilde hem ook niet zo achter laten. Na hem even te laten uitrazen draaide hij bij, kon ik voorlezen en kwam papa ook nog even een kus geven, daarna kon hij dan toch rustig gaan slapen.
  

Dag 214 Geheimtaal en grote verwondering

   Daniël houdt er tegenwoordig een eigen taaltje op na. Dan begint hij bijvoorbeeld te zingen: "Alle jaba dubaduba daba," op de melodie van 'Alle eendjes zwemmen in het water' dat dan weer wel. Of hij kletst gewoon een eind raak in allerlei klanken waar niets van te maken is. Geen idee of dat gewoon is voor zijn leeftijd. Gelukkig kan hij ook 'normaal' goed praten, dus ik maak me geen zorgen.
   Vandaag aten we bij opa (de papa van papa). Opa heeft een hond, een blonde bouvier, geen kleintje dus. Daniël wilde Tess steeds weer brokjes geven, maar dat kon niet, want dan wordt Tess te dik. In de loop van de avond krijgt Tess altijd een appeltje, vandaag mocht Daniël Tess haar appeltje geven. Wat was dat een mooi schouwspel!
   Daniël zat bij opa op schoot en zei: ''Wouw, kijk uit mijn hand!" bij bijna elk stukje dat hij haar gaf. Hij keek daarbij vol verwondering naar zijn handje. Tussendoor zei hij ook nog: "Goed kauwen, Tess." En -omdat opa het voorzei: "Tess, zitten!" Tess luisterde zelfs, nou dat vond Daniël natuurlijk helemaal geweldig. (Ik weet niet of ze ook naar Daniël luistert als hij haar geen appel geeft, maar ach.) Daniël had van het begint tot het eind -Tess heeft helaas voor hem een appeltje zo op- een smile van oor tot oor.

Dag 213 Wandelingetje

   Vanochtend gingen we met ons gezinnetje een wandeling maken naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. Sam mocht uiteraard lekker in de wagen en Daniël wilde zelf lopen. Hij had zijn mooie Jip en Janneke laarzen aan en papa en ik ervoeren weer dat wanneer je met een peuter gaat wandelen, je eindeloos geduld moet hebben. Tenminste, als je het gezellig wilt houden en je kinde niet aan zijn haren mee wilt slepen.
   Ten eerste wilde Daniël natuurlijk graag in alle plassen die we tegen kwamen stampen. Vervolgens zou hij het liefst elke speeltuin op de route in gaan, maar gelukkig had het vanmorgen gesneeuwd, waardoor alles nat was. Daniël accepteert nat als een goede reden om niet in de speeltuin te gaan - of op een bankje te gaan zitten. Anders zou hij namelijk ook op elk bankje waar we aan voorbij gaan even willen zitten. Nou vond Daniël het ook grappig om bij een lantaarnpaal te gaan staan met zijn handen voor zijn ogen en tot tien te tellen (dat kan hij al bijna foutloos) "...tien, weg gezien, ik kom!" Gelukkig wist ik hem ervan te overtuigen dat hij dat niet bij elke lantaarnpaal moest doen.
   Op de terugweg ging hij bij het houten bruggetje in het park na elke houten spijl zijn hoofd onder de railing door doen. "Even hier kijken. Even hier kijken. Even hier kijken." Alsof hij op elk punt een wezenlijk ander uitzicht zou hebben. Toen begon Sam er inmiddels een beetje genoeg van te krijgen en moest ik kletsen als Brugman lees: iets leuks in het vooruitzicht stellen en Daniël stevig bij de hand houden, om hem in een redelijk tempo naar huis te loodsen, voordat Sam het echt op een brullen zou zetten.

Dag 212 Nijptang

   Vandaag gingen we met mijn kant van de familie bij mijn broer en schoonzusje eten. Erg gezellig om met zijn allen bij elkaar te zijn en ook leuk voor Daniël, want mijn schoonzusje is gastouder en ze hebben dus een huis vol speelgoed. (Ook handig voor ons, want we konden de mannen zo op bed leggen.)
   Daniël vond op een gegeven moment een houten koffertje. "Doktertje spelen," zei hij. In het koffertje zat alleen geen doktersset, maar houten gereedschap. Heel leuk, een zaag, een schroevendraaier (tot mijn verbazing kende Daniël dat woord al), een steeksleutel, een hamer, een potlood, een nijptang en nog wat andere dingen.
   Eerst ging Daniël de box doorzagen, vervolgens timmerde hij er een poosje op los, ten slotte vond hij de nijptang. Met de nijptang ging hij mijn haren knippen. "Mama, haren knippen!" Per ongeluk knipte hij in mijn oor. Misschien moet Daniël maar geen kapper worden. Toen bedacht hij dat hij er ook mijn nagels mee kon knippen, best inventief. Uiteindelijk kwam hij erachter dat je er ook mee in damesbillen kunt knijpen en was onze gastvrouw de pineut. Lachend renden zij en Daniël rondjes om elkaar heen, tot hij haar alsnog te pakken kreeg en de nijptang in haar billen zette... Ik hoop dat we de volgende keer toch weer worden uitgenodigd...