1 juni 2016 Over schommelen en fietsen

   Voor zijn verjaardag heeft Sam vorige maand een fiets met zijwieltjes gekregen, van Spiderman. Vorige week moesten de zijwieltjes er ineens af van hem, maar zelf fietsen was toch moeilijker dan hij dacht. Papa was speciaal hier langsgekomen met de sleutels om ze er voor hem af te halen. Hij was nog geen tien minuten weg en Sam wilde ze er eigenlijk weer terug op. Ik legde uit dat dat niet kon, maar dat we gewoon moesten gaan oefenen. Maar Sam had geen zin meer. We probeerden het nog een paar keer die week, maar Sam gaf het steeds na een paar minuten op, eigenlijk wilde hij het liefst zijn wieltjes terug.
    Vanmorgen besloot hij toch maar het weer eens te proberen. Ik hield hem vast bij het zadel, bij zijn rug, moest bijsturen en Sam viel steeds om of fietste de bosjes in. Uiteindelijk gaf hij het op en wilde hij het echt niet meer proberen dus liep ik met zijn fiets aan de hand verder naar school. 
   Vanmiddag toen ik de kinderen ging ophalen stond ik nog even te kletsen met een moeder. Daniël was al bij me geweest, had zijn tas voor mijn voeten geworpen en rende het plein op om te spelen, maar Sam had ik nog niet gezien. Op een gegeven moment keek ik nog eens goed, zat Sam op de schommel, maar in plaats van stil te hangen en te roepen: "Máhám je moet me duwen!" zoals gewoonlijk, was hij volop aan het schommelen! Helemaal zelf! Wat fijn, wat een mijlpaal! Sam kan schommelen, zomaar ineens.
   Daniël mocht bij een vriendje gaan spelen, en mee naar judo. Hij kon daardoor zijn fiets niet zelf meenemen. Dus nadat ik Sam had geknuffeld en hem had laten weten hoe trots ik op hem was dat hij kan schommelen, zei ik: "Sam, pak jij jouw fiets bij de hand, dan neem ik die van Daniël en dan lopen we samen naar huis." En daar liepen we, ik zei nog maar eens: "Sam wat knap dat jij helemaal zelf kan schommelen!" En alsof hij het licht zag: "Mam, als ik  kan schommelen, kan ik ook fietsen!" Zwiept hij zo zijn been over het zadel, stept een paar keer en fietst weg! Ongelooflijk! Wat ben ik megatrots! Mooi wat zelfvertrouwen kan doen...

31 mei 2016 Over ringen

   Vanmorgen was Sam als eerste wakker en hij kroop lekker naast mij in het grote bed. We lagen een beetje te kroelen en op een gegeven moment bestudeerde hij mijn ringen. Ik vertelde hem dat ik de ene van zijn papa heb gekregen. Dat is een ring met drie verschillende kleuren goud die aan elkaar vastzitten. Toen ik alleenstaande moeder werd, heb ik overwogen de ring niet meer te dragen, maar uiteindelijk besloten hem om te houden. Voor mij staan de drie ringen symbool voor Daniël, Sam en mij en het is juist mooi dat ik die van hun papa heb gekregen.
   De andere ring heb ik van mijn grote liefde gekregen, maar of die relatie een toekomst heeft is op het moment niet duidelijk. De kinderen weten dat ik daar best verdrietig over ben. Zij missen hem ook, zeker Sam. Die ring kan ik ook niet afdoen, hij betekent nog teveel voor mij. (Zowel de man als de ring...) Over die ring zei ik niet zoveel behalve dat ik die dus van hem heb gekregen. Zegt Sam: "Jouw ringen zijn mooi, maar een trouwring is het mooist!" Zucht... wijsneus.

30 mei 2016 Time-out

   Gisteravond voegde ik direct daad bij woord en zorgde voor een stoeltje in een hoekje van de woonkamer waarop ik de kinderen ga zetten als ze een time-out nodig hebben. Ik heb me voorgenomen om rustig te blijven en ze kalm op het stoeltje te zetten met de mededeling dat ze moeten  nadenken over waarom ze op het stoeltje zitten. Na een paar minuten ga ik er dan met ze over praten. Best goed bedacht  afgekeken van Supernanny, toch?
   Zitten we vanochtend aan het ontbijt, gaat Sam expres van tafel af, trots zegt hij: "Nu mag ik op het stoeltje!" Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling, maar ik zet hem er toch maar even op, zodat hij kan wennen. De procedure werkt verder prima en een paar minuten later zit hij weer tevreden aan tafel. Dat wil Daniël eigenlijk ook wel, dus Daniël doet ook een poging van tafel te gaan. Ik zit alleen naast hem, dus kan hem met één beweging tegenhouden. Vervolgens zit hij een paar minuten aan tafel te mokken: "Ik wil ook een time-out! Ik wil ook op het stoeltje" Tja, als het begeerlijk wordt een time-out te krijgen, dan weet ik niet of het veel effect gaat hebben... Wordt vervolgd...

29 mei 2016 Over bananen, preken en bedtijden

   De afgelopen paar weken luisteren de kinderen zo slecht. Het is vermoeiend voor ons alledrie. Ik hoor mezelf steeds zeggen: "Sam, niet doen!" "Daniël, luister nou!" "Hoe vaak moet ik dit nog vragen?" Aan tafel is het niet meer gezellig, omdat ik steeds bezig ben te zorgen dat ze aan tafel blijven en zich netjes gedragen. We zijn in een vicieuze cirkel beland. Doordat ik streng ben en bozig, worden de kinderen nog vervelender en ik nog bozer...
   Vanmorgen hadden ze een soepje gemaakt van onkruid met water. Na het avondeten hadden ze het water van het soepje afgegoten en de natte bladeren-troep op de stoep in de achtertuin gegooid. Dat vond ik niet direct een probleem, maar toen ik even opkeek van de afwas, waren ze die groene prut over de schutting aan het gooien naar de buren. Dát vond ik wel een probleem. Dus ik pakte ze allebei bij een arm en troonde ze mee naar de buren. "Jullie gaan de boel daar opruimen en sorry zeggen!" Schoorvoetend deden ze wat ik ze vroeg. De buurmannen konden er gelukkig wel om lachen. 
   Ik stond nog even met hen te praten en de kinderen liepen al weer terug naar onze achtertuin. Op een gegeven moment hoorden we ze lachen, ze schaterden het uit met zijn tweeën. Ik hield mijn hart vast, maar maakte het gesprek met mijn buurtjes toch af. Toen ik terug kwam vroeg ik de jongens wat er nou zo grappig was. Hadden ze samen 6 (!) bananen opgegeten en waren ze de schillen zo ver mogelijk in onze tuin aan het gooien, zucht!
   Eerder vandaag had ik besloten dat ik ze voortaan om de beurt naar bed ga brengen en ter plekke besloot ik dat ze geen verhaaltje hadden verdiend. Dus eerst bracht ik Sam naar boven, maakte hem bed-klaar en ging nog even naast hem liggen. Ik gaf hem een hele preek over beter luisteren en een time-out plek die ik nu dan toch maar eens echt ga instellen! Ik legde uit dat we het met zijn drieën gezellig moeten zien te houden. Onder enig protest ging hij vervolgens zonder verhaaltje slapen.
   Zo makkelijk kwam ik er bij Daniël niet vanaf. Die zette het luidkeels op een brullen toen hij begreep dat ik echt niet van plan was een boekje voor hem te lezen. Ook hij kreeg de preek die ik tegen Sam had afgestoken. Uiteindelijk ging hij toch rustig slapen. En nu hopen dat de komende week mijn preek en de time-out plek hun vruchten gaan afwerpen en ik weer twee engeltjes van kinderen krijg...

Nog meer praatjes

   Vanmorgen kroop Daniël naast mij in bed. 

D: "Maham?" 

Ik: "Ja." 

D: "Je moet nagellak op doen!" 

Ik: ...

D: "Weet je wie dat ook heeft?"

Ik: "Nee."

D: "Nora."

- Nora is het meisje van het kinderdagverblijf dat ridder Daniël altijd wil beschermen.-

Ik: "Oh, vind je dat mooi?"

D: "Ja! Wel doen hè?"

Ik: "Uh, oké."

D: "Vandaag! Mam, wel onthouden hè?"

Dus ik heb zojuist mijn nagels maar eens gelakt, om Daniël te verrassen als ik hem uit school ga halen...

   Voor zijn grote verjaardagsfeest wilde Daniël graag een politieauto-taart. We zochten een mooi plaatje op internet van een stoere politiewagen en bestelden een grote fototaart. Daags voor zijn verjaardag zaten we bij opa frietjes te eten, toen buiten sirenes klonken.

"Hé," zei Daniël, "horen lullie dat?" Daar komt mijn taart al aangereden!"

   Op vakantie trokken mijn mannetjes wat meer naar elkaar toe. Voor de vakantie was het steeds vaker ruzie, maar een vakantie waarin ze op elkaar aangewezen zijn doet blijkbaar wonderen. "Maatje!" hoorden we Daniël regelmatig naar Sam roepen. Samen bewaakten ze met man en macht 'hun' houten piratenschip, dat vlak voor ons vakantiehuisje stond, tegen indringers van buiten. (Papa en ik moesten dan weer ingrijpen en zeggen dat andere kinderen óók op het piratenschip mochten spelen.) 

   Maar het mooiste was de laatste ochtend. Sam sliep op onze kamer. Daniël kroop bij me in bed. Sam hoorde dat en krabbelde overeind in zijn campingbedje. "Waal is papa?" vroeg hij (Sam is net een kleine Chinees, hij kan geen 'r' uitspreken). Ik antwoordde dat papa op Daniëls kamer was. "Oh. Mama, Daniël is mijn beste vliend!" verzuchtte Sam. Waarop Daniël naar hem toe vloog en hem een dikke knuffel gaf. Mijn moederhart smolt uiteraard, wat een schatjes!

Over een kapot raam en hoe dat gemaakt werd

   Weken geleden alweer schrokken wij aan het eind van de middag op van een tik tegen het keukenraam. Ik keek naar buiten en zag nog net een jongetje met fluoriserend oranje kleding de hoek om sjezen. Hij had een steentje gegooid. Geeneens een grote. Toen we buiten poolshoogte gingen nemen, bleek er een flinke ster in de ruit te zitten. Papa zocht de hele buurt af om het jochie bij zijn kraag te grijpen, maar er was geen spoor meer van deze doerak te bekennen. Daniël, Sam en ik vertelden het verhaal opgewonden in geuren en kleuren aan de buurvrouw en alle andere buurtgenoten die het maar wilde horen, in de hoop dat iemand de dader zou kennen, maar tevergeefs. "Tomme jongen!" bleef Sam maar roepen. Na een poosje gaven we het op en keerde de rust weer terug. Berustend belde ik dan maar onze eigen verzekering.
   Vorige week kwam er eindelijk iemand om ons raam te vervangen - we hebben hier ouderwetse dubbele schuiframen, blijkbaar is daar niet zomaar aan te komen. De afspraak stond om acht uur 's-ochtends en de meneer in kwestie was er al om vijf voor acht, hoera! Ik zat met de jongens aan het ontbijt. Ik plaatste Sam aan de andere kant van de tafel, zodat de mannetjes allebei een goed zicht hadden op de werkzaamheden van de glaszetter. En spoorde ze aan om vooral door te eten. Verbazingwekkend snel wipte de man het ene raam eruit en schoof het andere erin. Hij timmerde nog wat hier en daar om het stevig vast te zetten en was met een kwartiertje klaar. "Jaaaaa, hij is gemaakt!!!!" juichten Daniël en Sam en ze begonnen luid te applaudisseren. Lachend nam de glaszetter zijn applaus in ontvangst.
   Ik moest nog wat ondertekenen en vervolgens stónden de mannen erop de glaszetter uit te zwaaien. Braaf wachtte hij tot Daniël en Sam hun schoenen aan hadden voor hij naar zijn volgende klus vertrok. Op straat renden de jongens een heel eind zwaaiend en joelend met de werk-bus mee. Wat een mooi begin van de dag moet dat voor hem zijn geweest. Een warm welkom omdat ik zo blij was dat hij mooi op tijd was, een uitgebreid applaus voor zijn noeste arbeid en een heus afscheidscomité bij vertrek, kom daar nog maar eens om in je dagelijks leven als glaszetter...

Naar school

   Een paar weken geleden was het dan zover. Onze oudste ging voor de allereerste keer naar school. Wat had hij er veel zin in! Ongeveer een maand voor die tijd werd Daniël 's-ochtends wakker, het was midden in de zomervakantie: "Mama, ik ga vandaag naar school en Sam gaat naar de kindjes," kondigde hij aan. Ik legde uit dat er niemand op school zou zijn, maar stelde voor om een kalender te maken waarop Daniël elke dag een kruisje kon zetten tot hij de eerste dag naar school mocht. Nou, dat was een reuze goed idee, dat heeft hij dus braaf elke dag gedaan. Het liefst zette hij zelfs twee of drie kruisjes per dag. 
   Op de kalender stond ook de dag aangegeven dat de juf bij ons op kennismakingsbezoek zou komen, een kleine week voor zijn eerste wen-dag. De ochtend van het hooggeëerde bezoek kwam er een vriendje bij ons spelen. Daniël was helemaal niet aardig voor zijn vriendje. Hij was aan het vervelen en deed alles om het andere jongetje te dwarsbomen, en ik maar waarschuwen, boos worden en bemiddelen. Op een gegeven moment riep ik Daniël bij me: "Wat is dat nou? Waarom doe je nou zo? Vind je het zo spannend dat de juf vanmiddag komt?" Daniël knikte eens wat. "Ga nu maar gezellig spelen, vanmiddag wordt het dan vast ook gezellig," probeerde ik hem gerust te stellen. Meer was er niet nodig, zijn humeur sloeg om als een blad aan de boom. Ineens kon hij weer fijn spelen.
   Die middag liet hij trots zijn kamer aan juf zien en gaf hij helaas ook een aardige demonstratie hoe hij en Sam kunnen stoeien en ruziën. Ze waren allebei moe en ik mocht hen natuurlijk weer als een volleerd agente corrigeren. Gelukkig is de juf van Daniël lief en begripvol, dus ik geloof dat we geen al te belabberde eerste indruk hebben gemaakt. Vrolijk zwaaiden de jongens haar na een uurtje weer uit. Het boek dat we kregen over hoe het op school allemaal gaat hebben we die week stuk gelezen. Elke keer weer wilde Daniël het verhaal horen van Prinsjes eerste schooldag.
   Een week later was het dan echt zover. De aller-allereerste schooldag. Mijn kleine jongetje liep met zijn grote rugzak voor me uit. 

Op de gang vroeg juf al of hij er zin in had: "Ja, ik heb me verheugd!" antwoordde mijn kleine wijsneus. In de klas zochten we zijn stoeltje in de kring en ging Daniël zitten en aan mijn benen hangen. Ik moest bij hem blijven staan. Toen de bel ging, stelde ik voor om bij de deur te gaan staan en nog even te blijven kijken. Dat vond mijn grote vent goed. Hij luisterde aandachtig naar juf en keek nog één of twee keer om. De tweede keer mimede ik: "Ik ga, goed?" Hij knikte. "Tot straks!" voegde ik er nog aan toe en ik wierp hem een kushandje toe. Rustig wandelde ik de school uit, het hek door de straat op. Tot dat moment hield ik het droog, maar eenmaal op straat liepen er -tot mijn verbazing- dikke tranen over mijn wangen... Wat een mijlpaal!