Vanmorgen -veel te vroeg- werd Sam wakker. De laatste nachten is hij weer een beetje uit het ritme en wordt hij wat vaker wakker. Vandaag was dat om kwart over vijf en hij had om twee uur nog gedronken, dus ik vond eigenlijk dat hij geen honger mocht hebben. Omdat hij nogal hard huilde en papa hem niet getroost kreeg, besloten we hem maar tussen ons in te leggen, in de volle overtuiging dat het echt geen honger kon zijn en met de gedachte hij vooral dichtbij ons wilde zijn.
Ik lag met mijn gezicht naar hem toe, met mijn ogen dicht, toen ik ineens voelde dat hij dichterbij kwam met zijn gezichtje. Voor ik het wist had hij mijn neus in zijn mond en begon verwoed te zuigen. Tja... daar kwam gelukkig niets uit. Toen heb ik hem toch maar gewoon de borst gegeven.
Daniël is flink aan het oefenen met leren tellen. Zo schattig! Het begon met 'tie, tie, tie, huppekee' op het moment dat ik hem in bed ga leggen. Het 'tie, tie, tie' klonk dan een beetje als één, twee, drie, qua intonatie. Toen ging het: 'Eén, drie, vijf, acht, TIEN.' En nu, steeds vaker, gaat het bijna helemaal goed. Dan slaat hij maar een of twee cijfertjes over, meestal de twee en de vier.
Erg leuk is het dat hij nu ook voorwerpen gaat tellen. Dan gaat hij aan tafel zitten met een heleboel steentjes en dan begint hij ze te tellen. Hij legt nog niet keurig per tel een steen weg, maar hij kan er erg druk mee zijn.
Vorige week kwam ik erachter dat hij het principe echt snapt. Hij zag een bus en zei: ''Kijk mama, bus!' Hij is altijd enthousiast als hij treinen en bussen ziet. Vervolgens zag hij nog een bus aankomen en zei hij: 'Kijk, kijk, twee bussen.' En ik was natuurlijk hartstikke trots!
In het begin van mijn zwangerschapsverlof van Sam is mijn schoonmoeder overleden. Vandaag zou ze eigenlijk jarig zijn, de eerste verjaardag dat ze er niet meer is, een bijzondere, toch wat verdrietige dag. Toevallig kwam mijn zusje vanmiddag bij ons langs en konden papa en ik even zonder de mannetjes naar de begraafplaats gaan om bloemen te brengen. Het graf was een enorme bloemenzee, zo mooi! Dat gaf een heel goed gevoel.
Toen we terugkwamen vertelde mijn zusje dat ze Daniël had moeten voorlezen. Hij had twee boekjes willen horen: 'Dribbel en de ballon' waarin Dribbel een ballon gaat brengen naar zijn oma die jarig is en 'Ik vind je lief, opa.' We hebben het er verder niet met hem over gehad, zou het toeval zijn dat hij nou juist deze boekjes koos?
Vanavond gingen we bij opa eten, mijn zwager en schoonzus waren er ook met de kinderen. Het was fijn om even met zijn allen samen te zijn. Daniël zat een hele tijd lekker bij opa op schoot. En op de terugweg in de auto zei hij, zomaar ineens: 'Opa lief!'
Daniël begint een echte praatjesmaker te worden. Een paar voorbeelden van de afgelopen dagen:
* Vanmorgen spuugde Sam een beetje. Daniël: 'Sam spuugt. Uit de mond.' Hij liep snel weg en kwam vervolgens met een doekje aandragen om Sam te poetsen met de woorden: 'Sam lief.'
* Gisteren in de auto naar het kinderdagverblijf zei Daniël: 'Sam lachen.' Ik: 'Is Sam aan het lachen?' Daniël: 'Ja! Lachebekkie, lachebekkie.'
* Sam liet vanmiddag een boer. Daniël kwam meteen in actie. 'Waar is doekje?' vroeg hij. Ik wees hem het doekje aan. Hij ging het snel pakken en poetste Sam. 'Bekkie, dikke boer!' zei hij tegen Sam.
* Vanmorgen ging ik samen met Daniël douchen. Op een gegeven moment wees hij naar mijn kruis en zei: 'Kijk! Piemel.' Heel apart, want je kunt veel van me zeggen, maar niet dat ik een piemel heb...
* Net ging ik nog even Daniëls nagels knippen voor hij naar bed ging. Ik was bezig en Daniël zat flink te wiemelen en friemelen, dus ik moest goed mijn best doen om alleen in zijn nagels te knippen en niet in zijn vingers. Zegt hij doodleuk: 'Voorzichtig!' (Dat klonk trouwens meer als 'vesichig', maar toch.)
* We hebben zo'n rupsje wat liedjes speelt als je op knopjes drukt. Net was Daniël aan het dansen: 'Dansen, rondspingen,' zegt hij dan. Hij sprong ook letterlijk rondjes. Na een paar rondjes linksom riep hij: 'Andere kant op!' En ging maar eens rechtsom draaien.
Ons manneke begint dus een aardig bijdehandje te worden!
Ik geef inmiddels al ruim twee jaar non-stop borstvoeding. Daniël drinkt tot nu toe nog 's-ochtends bij mij, niet meer elke dag, maar wel regelmatig. Soms vraag ik me wel eens af hoe lang ik daar nog mee door moet gaan. Vanmorgen gaf papa aan dat hij eigenlijk vindt dat Daniël een beetje te groot wordt voor borstvoeding. In mijn omgeving wordt er ook af en toe de spot mee gedreven. Vandaag vroeg een collega of Daniël op zijn zestiende straks de overstap van borst naar bierfles gaat maken.
Daniël vraagt er inmiddels ook niet meer dagelijks om, maar wil toch zeker een paar keer per week nog bij me drinken en geeft dat dan ook duidelijk aan. Hoe bepaal ik nou of het een goed moment is om te stoppen? Moet ik hem gewoon gaan weigeren als hij er expliciet om vraagt? Ook als hij dan heel hard gaat huilen? En als ik het niet afkap, wanneer zou hij dan uit zichzelf niet meer willen?
Dan Sam, die drinkt nog volop bij mij. Ik ga het bij hem geen twee jaar volhouden -denk ik- maar dat dacht ik bij Daniël ook. Zes maanden wil ik zeker volmaken. Het voelt alleen zo oneerlijk als ik Sam maar zes maanden voed, als je dat vergelijkt met Daniël. Toch is zes maanden borstvoeding natuurlijk hartstikke mooi. En dan vraag ik me af, gaat het me echt veel extra energie opleveren als ik stop? Zou Sam de nachten gaan doorslapen op flesvoeding? Dan is het misschien wel de moeite waard.
Een vriendin met drie kleine kinderen zei me van de week dat zij bij de oudste twee heeft ervaren dat er veel verandert -ook hormonaal- als je stopt met de borstvoeding. Zij werd weer meer zichzelf. Zou ik dan al twee jaar niet mezelf zijn? In welk opzicht zou ik me anders gaan voelen? Zou het dan uiteindelijk zelfs een opluchting kunnen zijn? Eén voordeel is er in elk geval zeker als ik ga stoppen, dan ben ik eindelijk van het kolven af! Dat zal nooit een hobby worden.
Ik ben er nog niet uit, zoals ik er bij Daniël tot nu toe steeds niet uit was, en dus maar doorging. Wie weet stapt Sam dan uiteindelijk over vijftien jaar over van borst op bierfles, of zal ik toch over een maandje eens gaan afbouwen? Wie zal het zeggen?
Vandaag was het papa-dag. Eens in de twee weken is papa een woensdag thuis met de mannetjes. Vanmorgen was Sam al om kwart over vijf ontroostbaar. Het was -bleek uiteindelijk- zijn wekelijkse poepdag (hij hoeft maar eens per week, dat schijnt met borstvoeding normaal te zijn) vaak heeft hij die dag last van zijn buikje. Omdat Sam zo hard huilde, werd Daniël ook wakker en lag een kwartier te dreinen voor hij weer in slaap viel. Sam hebben we uiteindelijk maar bij ons in bed genomen, dicht tegen papa en mama aan, was hij wel stil. Zo konden we nog een beetje rust nemen.
Uiteindelijk sliep Daniël uit nadat hij eenmaal weer in slaap was gevallen. Om kwart over acht was hij nog niet wakker. Ik was bang dat ik zonder hem te groeten naar het werk zou moeten gaan, dat voelde niet fijn. Toen ik op het laatste moment boven was om mijn tanden te poetsen -ik was eigenlijk al aan het haasten- ging ik met mijn oor tegen de deur van zijn kamer staan. Precies op dat moment begon Daniël te hoesten met een huil erachter aan. Dus ik gooide de deur open en viste hem uit bed, helemaal blij dat ik hem nog even kon knuffelen. Daniël wist niet wat hem overkwam dat mama zo snel kwam binnenvliegen om hem plat te knuffelen.
Vanavond moest papa Daniël voorlezen. Daarin is papa de laatste weken zijn favoriet. Ik gaf Daniël een knuffel en een kus en droop met mijn staart tussen mijn benen af ging naar beneden om de was op te vouwen. Toen papa beneden kwam, liet hij me weten dat Daniël had gevraagd of ik hem nog even wilde komen knuffelen. Dat wilde ik uiteraard graag, en met de was toog ik naar boven. 'Mama knuffelen,' zei mijn oudste toen ik zijn kamer op kwam en hij kwam overeind in bed. 'Mama legt eerst even de was in je kast, ik kom eraan,' zei ik. 'Ikke slapen, schiet op!' zei Daniël streng. Van schrik liet ik een paar broeken op de grond vallen, waardoor het nog langer duurde. 'Schiet op, mama,' klonk het nogmaals uit Daniëls bedje. Hij had de moeite genomen om speciaal voor mij weer overeind te komen terwijl hij al lekker onder de dekens lag en dus vond hij het niet meer dan normaal dat ik hem snel een knuffel zou komen geven...
Vandaag waren we weer de hele dag bij opa en oma. Tot nu toe liet ik Sam daar op het tweepersoonsbed slapen met een paar kussens om hem heen, maar nu hij steeds op zijn buik rolt, durfde ik dat toch niet meer aan. Sam mocht daarom in het campingbedje zijn slaapjes doen en Daniël mocht in het grote bed zijn middagdutje doen. (Als ik moet kiezen, vind ik het iets minder vervelend als Daniël uit bed valt - liever niet natuurlijk.)
Ik vond het wel spannend om erachter te komen hoe hij met de vrijheid van een groot bed zonder spijlen om zou gaan. Bij mijn ouders slapen de kinderen in het souterrain, dus hij kan er in elk geval niet zomaar van de trap vallen als hij uit bed gaat. Daniël kan beter alleen trap op dan trap af, dus het voelde prettig dat hij beneden lag, mocht hij aan de wandel gaan, had ik er vertrouwen in dat hij veilig naar boven zou kunnen komen.
Toen het zover was dat hij zijn dutje ging doen, vond hij het helemaal geweldig dat hij in het grote bed mocht slapen. Hij liet zich heel gewillig in het midden van het bed leggen en onderstoppen onder het dekbed. Aan weerszijden legde ik voor de zekerheid toch nog een kussen naast hem, dan lag hij enigszins geborgen en kon hij iets minder makkelijk uit bed rollen. Ik zei weltrusten en ging weer naar boven.
Tien minuutjes later lag hij heerlijk te slapen. Opa ging stiekem een foto van hem maken. Twee uur later lag hij nog steeds heerlijk te slapen. Toen ik beneden kwam deed hij zijn ogen wel even open, maar maakte geen aanstalten om op te staan. Ik vroeg of hij mee ging of dat hij nog verder ging slapen. Met een slaperige stem zei hij: `Verder slapen` en hij draaide zich weer om. Nog weer een half uur later ging opa hem toch maar eens uit zijn bed halen. Hij was inmiddels wakker en zat rechtop in bed rustig om zich heen te kijken.
Vooralsnog kan hij dus prima met de vrijheid van een groot bed omgaan. Misschien binnenkort thuis ook maar eens het peuterbed neerzetten.
Tijdens mijn zwangerschap was ik van plan een poppetje te breien, ik kwam het patroon tegen in een breiboek, het uiterlijk van het poppetje sprak me direct aan, en het heette ook nog eens: 'Slaperige Sam'. Alsof het zo moest zijn! Ik nam per direct breilessen bij mijn buurvrouw, want zij geeft handwerklessen op de basisschool, en ik leerde weer opnieuw insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden. (Maar dan met een kabouter die zijn mutsje opzet en zijn sjaaltje omslaat.) Jammer genoeg is Slaperige Sam nooit afgekomen, gebrek aan discipline van mijn kant, misschien dat zoonlief daarom niet wil slapen op het dagverblijf.
Het is echt een ramp. De dagen dat Sam naar het dagverblijf gaat, slaapt hij vaak twee keer een half uur tot maximaal een uur op de hele dag, dat is natuurlijk veel te weinig. In de even weken gaat hij twee dagen achter elkaar en dan is het dus echt niet grappig voor ons als hij daar niet heeft geslapen, want dan is hij 's-avonds thuis hartstikke onrustig. Ook de day after is hij niet echt gezellig. Vervolgens krijg ik hem in het weekend weer een beetje in het ritme en dan moet hij op maandag weer daarheen, weg ritme. Nu ga ik de komende weken alles uit de kast halen om te proberen of ik hem toch niet aan het slapen krijg. Als ik daarvoor Slaperige Sam moet afbreien zodat hij daarmee kan slapen, dan doe ik het.
Vanavond aten we pasta met spinazie erdoor. 'Lekker!' zei Daniël. Hij zag de spinazie aan voor 'occoli', ik gaf aan dat het geen broccoli, maar spinazie was. 'Nasie eten, goed!' zei hij. En at -netjes met een vork- zijn hele bordje leeg. 'Dikke buik,' wees hij, toen hij klaar was met eten. Super toch, zo'n kleine Popeye?
(
Oké, oké, dat netjes met een vork is niet helemaal waar, hij begon heel keurig met zijn vork, maar ergens halverwege vond hij het te lang duren om zijn vork te gebruiken en vroeg hij, al doende: 'Handjes eten?' Tja, en dan heeft hij zijn eten al in zijn handen, moet je dat dan verbieden als hij zo zit te smullen? Ik vind van niet.)
