Mama Vera

   Lieve mama,

   Vandaag ga ik met de kinderen een beschuit met aardbeien eten, ter ere van jouw verjaardag en ik zal ze dan zoveel mogelijk herinneringen vertellen die ik aan jou heb. Zoals dat je altijd beschuitjes en aardbeien in huis had als een van ons jarig was en je niet wist hoeveel bezoek je kon verwachten. Zo had je altijd een lekkere traktatie paraat.
   Over hoe we samen spelletjes deden en je me niet liet winnen, zodat ik leerde tegen mijn verlies te kunnen. Bij broerlief is dat trouwens ergens hopeloos misgegaan. Of is dat soms mijn schuld? Liet ík hem winnen toen hij nog klein was?
   Over hoe we -voor je het geloof liet voor wat het was- samen naar de kerk wandelden op zaterdagavond. Best een flinke wandeling voor het kleine meisje dat ik toen was. Ter vermaak gluurden we in alle woonkamers binnen waar de lamp aan was, om te zien wat mensen keken op televisie. Als de kinderen dan willen weten wat dat is 'naar de kerk gaan' -ze zijn er immers nog nooit echt geweest- zal ik mijn best doen het hen zo goed mogelijk uit te leggen, zoals jij altijd probeerde mij alles zo goed mogelijk uit te leggen.
   Ik zal ze vertellen over mijn kinderfeestjes en uiteraard je voorbeeld volgen en voor hen net zulke mooie en goede feestjes organiseren als ze straks naar school gaan. Als ze nog wat groter zijn zal ik ze vertellen over hoe wij met elkaar Sinterklaas vierden met rijmpjes en surprises en ik zal proberen ook hun papa zover te krijgen deze traditie in ere te houden. Gewoon omdat wij er met zijn allen altijd zo van genoten.
   Het allermeest nog zal ik mijn best doen om ervoor te zorgen dat ze nu en in de toekomst met al hun kleine en grote zorgen bij mij terecht kunnen, zoals ik dat ook altijd bij jou kon. Zelfs tot het allerlaatste moment. Ik zal nooit vergeten hoe jij me -een paar maanden geleden pas- getroost hebt toen ik intens verdrietig was omdat ik je onvermijdelijk zou gaan verliezen.
   Lieve mama, ik mis je zo, maar wat zijn er veel mooie herinneringen om te koesteren en tradities om door te geven! Drie juni zal voor altijd een dag zijn om daar nog eens extra bij stil te staan - onder het genot van een beschuit met aardbeien. Een nieuwe traditie is geboren.

Mam, ik hou van je, voor altijd!
Je oudste

Over vriendschap en plagerijtjes

   Vorige week toen Daniël terug kwam van het kinderdagverblijf vertelde hij me 's-avonds: "Al mijn vriendjes waren er vandaag: Thiago, Liam en Wessel." Hij vervolgde zijn verhaal: "Mama, eerst was ik vriendjes met mezelf, daarna werd ik vriendjes met Thiago, toen met Liam en als laatste ook met Wessel." Ik greep het moment aan om hem mee te geven dat dat een mooi uitgangspunt is voor vriendschap. Je sluit eerst vriendschap met jezelf en vanuit die vriendschap is er ruimte om anderen in je hart te sluiten. 
   Wat een grote wijsheid weer uit zo'n klein mondje. En een mooie les voor mij! Ik ben nogal eens geneigd het welzijn van een ander voorop te stellen waarbij ik vergeet mijn eigen wensen en grenzen te bewaken...

   Gisteren was ik Daniël aan het aankleden vlak na het ontbijt. Hij had de nodige boterhammen gegeten, maar zijn gedachten waren alweer bij de koektrommel: "Mama mag ik zometeen een koekje?" "Wat ben je toch een snoepkont!" verzuchtte ik, terwijl ik hem eens lekker in zijn -toch al blote- billetjes beet. Verontwaardigd reageerde meneer: "Maháam, zoiets zég je toch niet tegen je kind!" 
   Zo heb ik met Sam een dagelijks ritueel op het aankleedkussen waarbij ik zeg: "Sam wat ben je toch een lekker ding! Ik ga je opeten..." Vervolgens zet ik mijn tanden in zijn buik of in zijn billen, net wat er voorhanden is en hij schatert het uit. Dan vervolg ik: "Wat ben je toch lief!" Sam antwoordt dan: "Ik jou niet lief, mama. Huílen dan!" Waarop ik heel hard begin te huilen, tot grote hilariteit van mijn kleine zoon. Uiteraard moet ik dan het hele verhaal nog een paar keer herhalen.
   Alles goed en wel, tot je mannen tegen je gaan samenspannen. Gistermiddag vertrokken we met zijn drieën op de fiets richting opa. Daniël achter mij, Sam voor mij in een fietsstoeltje. Gezien het mooie weer en het weekend had ik een wat korter rokje aan. Ik stapte op de fiets en Daniëls stem klonk achter mij: "Weet je wat jij bent mama?" "Een T-rex," probeerde ik, want dat was hij al de hele dag. "Nee!" "Een kangoeroe dan?" "Nee!" "Wat ben ik dan? Ik geef het op," zuchtte ik. "Een olifant!" verklaarde Daniël, "met je dikke billen." Waarop hij heel hard begon te lachen en Sam er vanuit zijn stoeltje voor mij nog een schepje bovenop deed: "Huílen dan, mama!" Lachend deed ik of ik huilde en deed zo verontwaardigd mogelijk: "Jóngens, zoiets zég je toch niet tegen je moeder!"

Over Bruce Springsteen en andere muziek

   Vorige week zat ik met de jongens in de auto. De radio stond aan en "Born in the USA" begon te spelen. Bij de eerste tonen vroeg Daniël mij: "Wat is dit voor spannend muziekje, mama?" Ik legde hem uit dat de titel 'geboren in Amerika' betekent en dat het nummer gezongen wordt door Bruce Springsteen, die daadwerkelijk daar geboren is. Verder vertelde ik hem dat papa dat ook mooi vindt en dat hij nog andere liedjes van dezelfde zanger heeft thuis. "Oh," zei Daniël, "die wil ik dan wel graag eens horen!" 
   Afgelopen zondag gingen Daniël en ik met de fiets naar het overdekte winkelcentrum toen Sam zijn dutje deed. Eigenlijk best zonde, want het was supermooi weer, maar ik was alwéér te laat met inleveren van de bieb boeken en had ze al een keer verlengd, dus die wilde ik in elk geval even in de brievenbus gooien. Het bleek koopzondag te zijn en er was van alles te beleven in het winkelcentrum, dus we liepen toch een rondje. Daniël liet zich schminken, we bewonderden wat levende standbeelden en er was de-man-met-de-gitaar.
   De-man-met-de-gitaar liep rond en speelde her en der een deuntje. Op een gegeven moment kwam hij bij ons en de andere kinderen staan die stonden te wachten in de rij voor de schmink. Hij speelde: "Ik neem je mee" van Gers Pardoel. Dat kent Daniël wel, omdat er een getekende videoclip bij hoort. Daniël keek met grote ogen naar die meneer, zichtbaar onder de indruk, maar hij was te verlegen om te klappen toen het liedje af was. De man liep verder en ging weer ergens anders spelen. 
   Nadat Daniël was omgetoverd in een krokodil en we op weg waren naar buiten, kwamen we de-man-met-de-gitaar weer tegen. Daniël bleef staan, pakte mijn hand en bleef ademloos luisteren. Dit keer naar "Like a rolling stone" van Bob Dylan. Daniël leunde met zijn geschminkte hoofdje tegen mijn heup (zucht-schmink aan mijn jurk) en weigerde verder te lopen, hij was met zijn volledige aandacht bij de muziek. Toen ook dit nummer ten einde kwam durfde Daniël wel te klappen. Hij klapte zelfs zo hard als hij kon! Het liefst was hij de rest van de middag achter deze muzikant aangelopen, maar ik wilde toch graag nog wat van het zonnetje genieten en sleepte hem mee naar buiten.
   Eenmaal terug op de fiets zat er een vogeltje op het fietspad. "Kssst, ga weg!" riep Daniël. "Waarom jaag je dat vogeltje nou weg?" vroeg ik. "Zodat we hem niet doodrijden," verklaarde Daniël. "Ja, want dat zou zielig zijn," was ik het met hem eens. "Ja, en dan ben ik heel verdrietig," zei Daniël, "want vogels zorgen voor de muziek in de lucht!"

Dokter Daniël

   Vanmorgen mocht ik uitslapen. Al vroeg werd mijn rust verstoord. Daniël kwam bij me: "Ben je ziek mama?" vroeg hij. "Ik weet niet, misschien moet je me even onderzoeken," antwoordde ik ietwat slaperig. "Oké," zei hij, "even mijn bril en mijn dokterskoffertje pakken. Mijn bril is heel sjiek!" verkondigde hij. Even later kwam hij terug met zijn koffer en een zonnebril op zijn neus. Uiteraard een weergaloos knappe dokter.
   "Ik ga je onderzoeken. Waar heb je allemaal last van? Heb je pijn in je buik?" vroeg mijn dokter professioneel. "Ehm, ja een beetje." Daniël ging aan de slag en pakte al zijn spulletjes erbij. Hij luisterde naar mijn hart met een koude stethoscoop, klopte op mijn been dat het een lieve lust was en bestudeerde mijn beide oren uitgebreid. De schaar vond hij wat lastiger te plaatsen in medische termen, maar dat loste hij op ingenieuze wijze op: "Je haar is een beetje kort, ik zal het even knippen." Mijn dokter is duidelijk van alle markten thuis. 
   De thermometer werd uiteraard ook gebruikt. "Even kijken hoe warm je bent. En als je heel warm bent, heb je hete soep gegeten," wist mijn dokter te vertellen. "Ja, ik zie het al, nu moet je de hele dag in bed blijven." "Goh, wat vervelend," was mijn commentaar en ik zag mezelf al de hele dag prinsesheerlijk met een boekje op bed bivakkeren, heel naar! "Waar heb je nog meer last van?" wilde mijn grondige dokter weten. "Mijn neus is verstopt," antwoordde ik, om maar eens iets te verzinnen. "Nee hoor, ik zie hem nog!" aldus mijn bij-de-handte arts in spe.
   Als uitsmijter wilde mijn dokter me nog graag een prikje geven. "Doet dat pijn?" vroeg ik angstvallig. "Nee hoor, dat doet helemaal geen pijn, hij moet in je navel." Braaf deed ik mijn shirt omhoog en daar kwam de spuit. "Ik ga je een spuitje geven, zodat je altijd gezond blijft!" verklaarde dokter Daniël plechtig. En ik, ik zuchtte eens diep, kon je die maar aan oma geven...

Huwelijksaanzoek

Eindelijk is het dan zover, een heus echt huwelijksaanzoek, lees maar hoe dat ging:

Kwart over zes in de ochtend, het is nog donker, we liggen samen in bed. ''Knuffel!'' eist hij. Ik pak hem stevig vast, hij slaat zijn armen om me heen en drukt zich tegen me aan. "Klaar,'' zegt hij even later en hij laat me weer los.

Ik: "Ik vind jou zo lief!"
Hij: ''Ik ook...''
           -korte stilte-
Hij: ''Zullen we met ons trouwen?''
Ik: ''Wij tweetjes?''
Hij: ''Ja, jij en ik.''
Ik: "Oké.'' en ik geef hem een dikke kus.

Even later
Hij: ''Jij en ik gaan met ons trouwen, he mama?
Ik: ''Ja, papa is mooi te laat, nu ga ik met jou trouwen, Daniël!''

Een onder-onsje met mijn oudste over Sinterklaas en aanverwante zaken

   Vanmorgen werd ik wakker van een aaitje over mijn bol. Daniël was bij mij in bed gekropen. Papa en Sam waren al lang en breed beneden, want Sam wordt al een paar dagen rond half zes wakker. Daniël ligt tegenwoordig vaak met zijn matras bij ons op de kamer, want op zijn kamer leven spoken en slagen (ja heus) en Daniël kan niet alleen in slaap vallen, tenzij hij rechtop blijft zitten. De beste oplossing is dat ik 's-avonds een poosje aan zijn voeteneinde blijf zitten. 's-Nachts doen we niet eens meer moeite als hij huilend wakker wordt, dan verkassen we zijn matras naar onze kamer, alwaar hij rustig verder slaapt. Maar dit terzijde.
   Ik werd dus wakker van een aai over mijn bol van mijn oudste. Ik vertelde hem dat ik net aan het dromen was dat ik pannenkoeken voor hem ging bakken. Hij vertelde mij dat hij droomde dat we iets vierden, Sam was namelijk weer jarig. Daarna was het even stil. Even later vroeg Daniël: "Mam, wil je een Sinterklaasliedje zingen?" Met een nog-niet-uit-bed-krak-stem zong ik 'Zie ginds komt de stoomboot' voor hem.
- "Wil je nog een liedje zingen?"
- "Ehm, ik weet niet."
- "Mag wel Sinterklaas Kapoenje zingen hoor!"
Nou vooruit, daar ging ik weer aan het zingen.
- "Nog een liedje!"
- "Welke dan?"
- "Die van Zwarte Piet die gaat fietsen."
En met een inmiddels iets zuiverdere stem -voor zover bij mij mogelijk- zong ik nog wat voort.
   Na dit liedje zei ik tegen Daniël dat hij eens aan zijn oom en tante moet vragen hoe die verder gaat, ik ken namelijk maar één couplet, maar ik weet dat zij nog veel meer tekst hebben. Vervoglens ging Daniël al zijn ooms en tantes opnoemen. Ik verklapte hem dat hij vandaag met zijn ene oom en tante en zijn neefje en papa en Sam in de stad mag gaan kijken hoe Sinterklaas binnenvaart en dat ze dan naar Sinterklaas en zijn Pieten mogen zwaaien. En dat hij dan ook vanavond zijn schoen mag zetten, zodat Zwarte Piet er iets in kan doen.
   "Zal ik dan nu meteen mijn schoen gaan zetten?" vroeg Daniël enthousiast.
- "Wat moet je dan aan doen als je naar de stad gaat om naar Sint te zwaaien?" antwoordde ik verbaasd.
- "Eén schoen!" verklaarde Daniël.
- "Dat lijkt me niet niet zo handig dan krijg je één natte en koude voet."
- "Oh, dan moet ik snel naar binnen."
- "Ja, maar dan kun je niet gaan zwaaien in de stad, zet je schoen maar gewoon vanavond." - "Oké dan maar, dan ga ik nu naar papa. Ik ga aan haar vragen hoe het liedje van Zwarte Piet die gaat fietsen verder gaat."
   En mijn kleine mannetje liet zich uit het grote bed glijden. Hij deed de deur van onze slaapkamer zachtjes achter zich dicht en vroeg beneden aan papa hoe dat liedje nou eigenlijk verder moet. Ik bleef achter met een gelukzalige grijns, er zijn slechtere manieren om je zaterdag te beginnen!

Inhaalslag

   Oh jee, ik heb al bijna twee maanden niets meer geschreven en er is eigenlijk zoveel te vertellen. Even een korte inhaalslag dan maar:
   Sam is gaan lopen een paar dagen na mijn laatste berichtje. Inmiddels rent hij met Daniël de kamer door alsof hij nooit anders gedaan heeft, hoewel het dus eigenlijk pas een paar weken geleden is dat hij met zo'n schattig waggeltje het lopen begon te oefenen.
   Vriendin K is -een beetje vroeg- bevallen van een prachtige, gezonde zoon en was de eerste in het rijtje zwangeren die haar kindje in haar armen mocht sluiten. Nu is ze, na zes weken, onderhand alweer een volleerd moeder...
   Daniël werd bijna een maand geleden alweer drie jaar. Hij genoot van de aandacht en cadeautjes, maar had er aan het eind van de dag wel weer genoeg van. "Nu heb ik wel genoeg cadeautjes," zei hij tegen zijn oom en weigerde de laatste pakjes uit te pakken. Wat kun je ervan zeggen: bescheiden of ondankbaar? Of misschien gewoon eerlijk...
   Schoonzus sloot -vier weken na vriendin K- ons nichtje in haar armen en ik een dagje later ook. Wat geweldig om een klein nichtje te hebben! Ze heet Annabel en ik ging dagenlang zingend door het leven. Daniël en Sam waren ook verrukt over hun nichtje. Daniël kwam de dag na haar geboorte bij ons in het grote bed en verklaarde: "Ik heb een nichtje! Mama, hoe heet ze ook alweer?" En bij het eerste bezoek probeerde hij haar aan het lachen te maken door gekke bekken te trekken. In de tussentijd ging Sam steeds met zijn vingertje naar haar mondje en zei: "Kijk! kijk! kijk! kijk!" En vandaag gaan we er weer naartoe!
   Nu is het nog wachten op vriendin F, want J die op dezelfde dag geboren is als Daniël krijgt een dezer dagen ook een broertje of zusje. Dus ik kan heerlijk baby'tjes knuffelen in mijn omgeving. En dan in december of januari volgt zuslief ook nog... Ik kan haast niet wachten!
   Daniël zit in een 'spookperiode' en weigert pertinent te gaan liggen in bed: "Als ik ga liggen komen de gevaarlijke dingen!" Daar modderen we dus wat mee aan. Ik gaf hem bijvoorbeeld een armband ter bescherming: "Ja, mam, dat gaat echt niet werken hoor!" was daarop zijn commentaar. Een waaier die dient als toverstaf en verstopplek biedt meer soelaas. Wegkruipen onder de dekens wil ook nog wel eens helpen, maar vaak genoeg zien we dat hij rechtop zittend in slaap is gevallen.
   Daniël heeft sinds kort trouwplannen. Hij is helemaal gek op een vriendje van het kinderdagverblijf. "Ik hou van Liam!" zucht hij dan. Wanneer ik zeg: "Daniël, ik vind je lief," antwoordt Daniël: "Ik vind alleen Liam lief." Als hij en Liam straks getrouwd zijn krijgen zij samen een zusje...
   Overigens heeft Daniël ook uitgevonden dat hij mensen lief, niet meer lief en zelfs stom kan vinden. Als de dingen niet gaan zoals hij wil ben ik ofwel niet meer lief, of zelfs -als hij erg boos of gefrustreerd is- een 'stommerd'. Gelukkig draait het meestal binnen een paar minuten weer bij en vind hij me gewoon weer lief.
   Sam begint steeds meer woordjes te zeggen en heeft "nee" opgenomen in zijn vocabulaire. Hij weet heel goed wanneer hij ja en wanneer hij nee moet gebruiken. Als je vraagt of hij iets wil eten is het antwoord standaard "ja", maar als ik aankondig dat hij naar bed moet is het uiteraard "nee".
   Eergisteren moest ik erg lachen om Daniël want die rende door het huis heel hard roepend: "Ik ren met mijn leven, ik ren met mijn leven, ik ren met mijn leven!" Tot zover de mannen.
   Dan mama nog: Ik ben twee maanden geleden begonnen op mijn nieuwe werk en rijd er zingend heen en ga zingend weer naar huis. Het is veel nieuwe informatie en best hard werken, maar ik heb de uitdaging gevonden die ik zocht. Wat een verschil met een paar maanden geleden, toen ik me amper naar mijn vorige baan gesleept kreeg.
   Ik ben begonnen met de yoga docentenopleiding en ben er zo blij mee! Wat een goede beslissing dat ik daarmee toch ben begonnen - naast een nieuwe baan. Ik geniet van elke lesdag en kijk uit naar ons studieweekend dat aanstaande vrijdag begint.
   Kortom, ik zit boordevol nieuwe energie en ben ook weer helemaal 'Birgit' naast mama, wat een heerlijk gevoel is! Als klap op de vuurpijl ben ik nog vijf kilo afgevallen ook, waardoor ik voor het eerst weer op het gewicht ben van voor mijn zwangerschappen. En hoewel ik niet ontevreden was met mijn figuur nadat ik mijn mannen had gebaard, is het toch lekker dat ik nu die ene -bijna nieuwe- spijkerbroek van voor Daniël weer pas.
  Daarmee zijn we weer bij vandaag aangeland en ga ik me maar eens klaarmaken om richting opa en oma en nichtje Annabel te gaan!