Vanmiddag besloot ik met de mannetjes even naar opa te fietsen. Daniël was een beetje hangerig en vervelend. Deels gewoon vermoeidheid -hij stond al om half zes naast ons bed: ''Ik heb gepoept, ik heb gepoept!'' Dat bleek slechts een droom, maar we sliepen daarna allemaal niet meer. (Wel een goed teken dat hij in zijn slaap met zindelijkheid bezig is?!?) Deels waren het ook de waterpokken, want die zijn sinds vandaag toch nog bij hem uitgebroken en daar wordt je volgens mij best sloom van. Hoe dan ook, ik plantte mijn mannetjes op de fiets en ging richting opa, even eruit!
We waren nog niet binnen of Daniël vroeg al aan opa of hij mocht fietsen. Opa heeft namelijk een klein driewielfietsje en dat vindt Daniël te gek. Natuurlijk mocht hij fietsen. Opa, Sam en ik gingen naar binnen om wat te drinken en Daniël racete rond in de achtertuin. We hadden het poortje extra dichtgedaan, want meneer vindt de tuin eigenlijk te klein om rond te fietsen. Opa en ik zaten wat te kletsen met het geluid van het fietsje op de achtergrond. Na een poosje hoorde ik Tess -de hond- een keer grommen, ik luisterde even, maar het bleef verder stil, en ik sloeg er daarom geen acht meer op. Even later zag ik de buurvrouw vrij vlot voorbij lopen. Ineens realiseerde ik me dat het té stil was: Daniël, ik hoorde het fietsje niet meer. Opa rende naar buiten en ja hoor, meneertje was erin geslaagd het poortje open te krijgen en was op zijn fietsje de wereld aan het verkennen. Gelukkig was de buurvrouw erg alert, die had hem zien vertrekken. Ze besloot toch maar even te gaan kijken, aangezien ze geen van ons achter hem aan zag gaan. Wie weet hoe ver hij anders was gekomen, bang is hij in elk geval niet. En hij had -voor alle zekerheid- de fietspomp meegenomen, mocht hij een lekke band krijgen...
Gisteren was ik jarig en in tegenstelling tot vele van mijn (vrouwelijke) leeftijdsgenoten vind ik het niet erg om ouder te worden, dus ik werd niet weer dertig, maar gewoon tweeëndertig. Ik vind het stiekem altijd erg leuk om jarig te zijn. Ik was dus al sinds het weekend aan het verkondigen tegen de kinderen: ''Nog .... nachtjes slapen en dan ben ik jarig!'' Waarna ik vrolijk 'Lang zal ze leven' of een ander feestelijk verjaardagsliedje begon te zingen. Om alvast in de stemming te komen, zeg maar.
Op het werk woensdag zeiden collega's de hele tijd: ''Birgit, wat ben je toch verkouden.'' En dan antwoordde ik: ''Ja, maar morgen is het over, want dan ben ik jarig!'' 's-Avonds had ik yogales en kwam ik om half elf thuis. Bij thuiskomst riep ik blij tegen manlief: ''Zal ik dan de slingers zelf nog maar even ophangen?'' Hij bromde iets van: ''Ik heb vanavond al van alles gedaan hoor.'' Blijkbaar voelde het voor hem als een verwijt, maar zo was het niet bedoeld. Ik wilde alleen maar dat de slingers er de volgende ochtend zouden hangen, voor het ultieme verjaardagsgevoel.
En gisterochtend was het eindelijk zo ver. Mijn verjaardag! Rond half zeven kwamen mijn mannen zingend onze slaapkamer binnen. Daniël zong 'Lang zal ze leven' op zijn allermooist. Ik kreeg een prachtige door de leidsters Daniël geknutselde kaart met een bloem. De jurk voor de bruiloft van mijn broer had ik al gekregen van papa en ik kreeg nu nog wat lekker douchespulletjes. Maar het liefst wilde ik een kus van mijn mannen. Van papa en Daniël kreeg ik die meteen, maar van Sam niet... ''Sam? Kom je mama een kusje geven?'' Sam grijnsde en kroop een eindje verder weg. ''Sam, Sammetje, ik wil een kusje!'' Opnieuw een grote glimlach, maar een kus, ho maar! ''Mama,'' zei Daniël, ''ik wil jou wel een extra kusje geven, hoor!'' En hij sloeg zijn armpjes om me heen en daar kreeg ik zo een stuk of vijf dikke kussen van mijn oudste. Het mooiste cadeau wat een mama zich kan wensen!
PS Mijn verkoudheid was overigens niet als bij toverslag verdwenen omdat ik nou eenmaal jarig was.... jammer maar helaas
Van de week kwam Daniël naar mij toe. Hij vroeg: ''Mama, heb jij waterpokken net als Sam?'' Ik: ''Nee, hoezo? Die heb ik al gehad toen ik nog een kindje was." Vrolijk wees Daniël op een bultje naast mijn oog en een paar bultjes op mijn kin. ''Kijk waterpokken!'' Even twijfelde ik, moest ik hem maar in die waan laten? Maar ik besloot toe te geven: ''Nee, schat, dat zijn puistjes.''
Nu het zulk mooi weer is, lopen ofwel kruipen de mannen hier in hun adamskostuum rond. Ik probeer ze zoveel mogelijk in de tuin te houden, om ongelukjes binnen te voorkomen. Voor Daniël is het echter ook een goed moment om hem te wijzen op het gebruik van het potje, of zoals hij zelf zegt, hem te leren ''zijn billen in de gaten te houden''.
Vanmorgen kwam hij aanrennen: ''Mama, ik ga poepen, ik ga poepen.'' ''Ga maar gauw op het potje zitten,'' zei ik. ''Nee, ik wil op de grote wc.'' Goed, als dat zijn voorkeur heeft, wie ben ik om te zeggen dat dat niet mag, samen renden we naar de grote wc alwaar hij plaats nam. Na dertig seconden ging hij er -onverrichter zake- weer vandoor. Inmiddels zat Sam ook binnen, die was ons achterna gekropen en hij deed een plas, op de vloer, vlak voor de wc. Tja, neem het hem maar eens kwalijk...
Nadat ik het plasje opgeruimd had, ging ik weer naar buiten. En daar zat Daniël, op het potje: ''Kijk mama, ik heb gepoept!'' Ja hoor, een mooie drol in het potje, trots gingen we hem samen door de wc spoelen. Ik complimenteerde Daniël uitgebreid. "Goed gevoeld, knap van jou!'' Terwijl ik het potje stond schoon te maken kwam Daniël naar mij toe: ''Mama, mama, er ligt een grote vogelpoep in de tuin, kom eens kijken.'' Ik liep met hem mee, en daar lag -heel bijzonder- de meest menselijke vogelpoep die ik ooit had gezien...
Drie weken geleden stapte ik, op van de zenuwen, in de auto om een sollicitatiegesprek te gaan voeren en zo mijn droombaan in de wacht te slepen. Om eerlijk te zijn was ik om te beginnen al hooglijk verbaasd dat ik werd uitgenodigd om op gesprek te komen. Op de sluitingsdatum van deze vacature tipte een goede collega mij dat ik moest schrijven en ik had welgeteld dertig minuten de tijd gehad om een brief in elkaar te flansen. Met de gedachte: ''Zo moet het dan maar'' heb ik die brief verzonden. En warempel, ik werd nog uitgenodigd ook!
En daar zat ik dan even later, op een parkeerplaats vlakbij de locatie van het gesprek in de auto, ik was veel te vroeg. Ik besloot een yoga-oefening te doen om tot rust te komen en zo zen mogelijk het gesprek in te gaan. Of dat hetgeen was wat me geholpen heeft weet ik niet, maar dat eerste gesprek liep als een trein en met een goed gevoel stapte ik een uurtje later de auto weer in. Mijn gevoel liet me niet in de steek, diezelfde dag nog werd ik uitgenodigd voor een vervolggesprek. Dat had ik vast binnen!
Bijna twee weken later -midden in mijn vakantie- ging ik voor het tweede gesprek op pad. Wat een fiasco werd dat... Ik had begrepen dat het om een kennismaking en arbeidsvoorwaarden zou gaan, dus ik ging het gesprek in de vakantiemodus in. Ik kreeg echter moeilijke inhoudelijke vragen en klapte dicht. Met een heel ander gevoel verliet ik die dag het pand. Dat was het dan voor mijn droombaan... En ja, mijn gevoel werd wederom bevestigd. Ik werd later die dag gebeld met het bericht dat ze me niet wilden aannemen. De klik was goed, qua persoonlijkheid paste ik prima in het team, maar ik had in dit tweede gesprek niet kunnen laten zien dat ik inhoudelijk voldoende in huis had voor die functie. ''Oh en de andere kandidaat hebben we ook niet aangenomen,'' werd nog aan de boodschap toegevoegd.
Ik baalde als een stekker en het voelde als een gemiste kans. Ik was niet goed genoeg voorbereid geweest dat tweede gesprek, ik had er iets anders van verwacht, maar ik wist zeker dat ik het kon. Ik besloot me er nog niet bij neer te leggen, ze hadden ten slotte nu niemand aangenomen. De volgende dag stuurde ik een mail met de mededeling dat ik bereid was om een assessment te doen en te laten zien dat ik wel degelijk geschikt zou zijn voor de functie.
Tot mijn grote verbazing werd ik daags daarna gebeld dat ze besloten hadden het nog een kans te geven en me een derde gesprek te gunnen. Dus gisteren ging ik voor de derde keer op pad, goed voorbereid uiteraard. Wederom was ik vroeg en besloot die ene yoga-oefening maar weer te doen, op hoop van zegen. Een uur later verliet ik het gebouw opgelucht. Wat de uitslag ook mocht zijn, ik had een prettig gesprek gehad. En nu zit ik hier te typen met mijn droombaan op zak! Beleidsmedewerker welzijn... jeugd en onderwijs! Helemaal te gek. Je weet maar nooit hoe Birgit aan een baan komt!
Hebben wij zwaar verwende kinderen? Gisteren kreeg Daniël van mij een simpel koekje omdat hij eerder op de dag al een chocoladekoekje had gehad en hij huilde warempel een kwartier omdat het geen koekje met chocola was. "Chocolaha, chocolahaha!'' Vandaag aten we een ijsje als toetje. De kinderen kregen een waterijsje en papa en ik aten een cornetto. Sam bleef in eerste instantie ontevreden huilachtige geluiden maken en aan mijn arm trekken om duidelijk te maken dat hij liever mijn ijsje had. Hij weigerde van zijn eigen ijsje te eten. Na een poosje kreeg hij door dat hij het echt met zijn waterijsje moest doen en smikkelde hij toch daarvan. Ik heb in beide gevallen voet bij stuk gehouden. Maar wat een ontevredenheid in plaats van blij te zijn dat ze in elk geval iets lekkers kregen...
Enne, jawel, het is zover: MISSION ACCOMPLISHED!
bron: dichtbijbreda.nl
De dag dat ik begon met schrijven, was de eerste dag dat Sam naar het dagverblijf ging. Ik kan me nu al nauwelijks meer voorstellen dat hij hele dagen bij mij thuis was, laat staan dat hij nog niet geboren was. Ik kan me zelfs al niet meer voorstellen dat ik steeds met de auto naar het dagverblijf moest en liep te slepen met de Maxi-Cosi. Tegenwoordig ga ik meestal met de fiets en zit Sam alweer een hele poos in een autostoeltje.
Die eerste maand schreef ik ook over hoe het ging als ik de kinderen in bad moest doen, wat een onderneming was dat! Ik heb er een vrij lang verhaal over geschreven hoe ik dat voor elkaar kreeg. Inmiddels draai ik er mijn hand niet meer voor om, al helpt het wel dat Sam tegenwoordig ook stevig zit in bad en ik hem niet meer hoef vast te houden.
Het eerste half jaar dat ik schreef waren gebroken avonden en nachten nog vaak onderwerp van gesprek. Daniël die 's-avonds wel honderd keer uit bed kwam, Sam die in de nacht minstens drie keer wakker werd. Voor mijn gevoel is dat nu echt verleden tijd. Natuurlijk is er wel eens een nacht bij dat een van beide kinderen wakker wordt omdat hij heeft gedroomd of wat dan ook. Maar de hel van nacht na nacht uren slaaptekort, met mijn ogen half dicht rondlopen, een voortdurende waas in mijn hoofd - dat hebben we achter ons gelaten. Tot er ooit een derde kindje komt?!
De peuteruitspraken van Daniël zijn steeds (eigen)wijzer geworden het afgelopen jaar. Zo zei hij gisteren - toen papa vond dat hij wel wat op een aapje leek: ''Ik lijk niet op een aapje, ik heb toch geen vacht?" De gesprekken met Daniël zijn inmiddels zo uitgebreid dat ik ze vaak niet meer precies kan navertellen als ik het niet meteen opschrijf. En het duurt niet zo heel lang meer, dan kan ik grappige uitspraken van Sam gaan verzamelen.
Zo zal het ook niet lang meer duren voor Sam gaat lopen en verstoppertje gaat spelen, dan komt Sam op het punt in zijn ontwikkeling waar Daniël was toen ik mijn project startte. Wat zal het leuk zijn om zijn streken dan met die van Daniël te kunnen vergelijken. En om te zien hoe de mannetjes steeds meer samen gaan spelen. Ik weet nog dat ik in het begin schreef over een heel speciaal moment waarop Daniël -voor het eerst- vroeg of Sam bij hem op schoot mocht. Sam was toen pas drie maanden. Gelukkig zijn ze meestal nog steeds zo lief voor elkaar als toen, maar inmiddels zijn er ook strijdpunten en wordt er af en toe -over en weer- geduwd en geslagen.
Morgen komt mijn project officieel tot een einde - wat is er veel gebeurd in een jaar tijd! Veel te veel om hier te benoemen. Als ik nu terugkijk was het zeker een mooi jaar. Een jaar waarin we stap voor stap de balans hebben gevonden als gezin en een jaar waarin we -ondanks de gebroken nachten en het vele zorgen voor de kleintjes- erg van elkaar hebben genoten!
Vandaag was de vakantie weer voorbij. De kinderen sliepen echter nog wel uit, blijkbaar nog in de vakantiemodus. Heerlijk, ik had al in alle rust gedoucht, brood gesmeerd voor de kinderen en mezelf - ook om mee te nemen - en voor de dieren van de buren gezorgd voordat ik de jongens uit bed viste. Dat was een ongekende luxe. Meestal hangen de kinderen aan mijn benen als ik de voorbereidingen doe om de deur uit te komen en gaat alles veel langzamer en vele malen minder efficiënt dan vandaag zonder de mannen om me heen. Nu kon ik ze aankleden en aan tafel zetten en na het eten meteen op de fiets, alles achter elkaar door.
Gelukkig werd Sam geaccepteerd bij het dagverblijf, ik was even bang dat hij vanwege de waterpokken weer naar huis gestuurd zou worden, met mij erbij, maar dat viel weer mee. Het afscheid ging ook soepel. Ik had eigenlijk een drama verwacht, want Daniël had aangekondigd dat hij niet naar de kindjes wilde. Eenmaal daar leek hij toch wel blij om er na ruim twee weken weer te zijn. Hij ging meteen spelen. Bij het ophalen vanmiddag wilde hij ouderwets niet mee naar huis, een goed teken. Na het eten moesten ze gewoon weer op tijd naar bed. Daar had Daniël wat meer moeite mee, hij riep me tot drie keer toe terug naar boven. Al met al toch een goed begin van het gewone leven.
