Vanavond bij het naar bed brengen was ik bij Sam en hadden we het volgende gesprek:
Ik: Sam, krijg ik nog een kus van jou?
Sam: Ik hou niet van meiden.
Ik: Ik ben toch geen meid, ik ben je moeder!
Sam: Je bent een meidje, ik hou niet van meiden!
Ik: Oh, hou je dan alleen van jongens?
Sam: Ja.
Ik: Goed dan alleen een knuffel, dag Sam, slaap lekker.
Ik liep de kamer uit.
Sam: Wheeeeeeh MAMAAAA kom!
Ik deed de deur weer open, stak mijn hoofd zijn kamer in.
Ik: Ja??
Sam: Ik wil een kus!
Kreeg ik toch zomaar de lekkerste kus ever! En dat terwijl ik een meisje ben...
dinsdag 14 juni 2016
12 juni 2016 Over mooie meiden, dammen bouwen en muurschilderingen
Vandaag gingen we in de ochtend naar de grote kinderboerderij. Ik nam lekker een boek mee, zodat ik op mijn gemak kon lezen, terwijl de kinderen zich gingen uitleven in de speeltuin. Het eerste half uur lukte dat prima, ik zat heerlijk met een bak koffie erbij. Na die tijd kwamen de mannen met een meisje bij mij. "Mama, mogen we afspreken?" Nou ik snapte wel dat Daniël met haar wilde afspreken. Lange bruine haren, licht blauwe ogen en een prachtige glimlach... Zomaar afspreken met iemand die hij in de speeltuin had opgeduikeld leek me een beetje overdreven. Maar gelukkig voor Daniël kon hij nog een poosje met haar spelen voor ze naar huis ging. Hij klom met haar op een tractor en liet mij een foto maken. Een mooie herinnering...
We gingen verder op onderzoek uit. Op de kinderboerderij is ook een waterpomp. Gelukkig staat daar een bankje bij, want Daniël en Sam hebben meer dan een uur gebouwd aan een dam. Steeds als er andere kinderen kwamen riepen ze: "Niet pompen! Niet pompen! We bouwen een dam." De meeste kinderen luisterden nog ook. Tot er een wat grotere jongen kwam met een verstandelijke beperking. Die kon de drang om te pompen echt niet weerstaan. Gelukkig was de dam inmiddels heel stevig en hij hield stand. Uiteindelijk kwamen er een stuk of vier grote jongens die ook met bouwen en pompen aan de slag gingen. Ze lieten Daniël en Sam meehelpen met hun bouwsels. Dus toen de dam het alsnog begaf, vonden Daniël en Sam het niet erg, ze keken tegen die grote jongens op.
In de middag kwamen tante en neefje op de thee. Daniël en Sam waren boven aan het spelen. Ze wilden eigenlijk tekenen, maar ik had gezegd dat ze dat beneden moesten komen doen, mede omdat hun kleine neefje ook rondliep. Ze kozen ervoor om toch boven te spelen. Toen ik ze 's-avonds naar bed bracht, wachtte me een verrassing, ze hadden op allebei hun kamers op de muren getekend, met stift. De stiften zouden afwasbaar moeten zijn, volgens het label, maar van de witte muur kreeg ik het echt niet afgepoetst. Ik was zo boos! Ze kregen geen verhaaltje meer voor ze gingen slapen. En komende woensdag wordt er niet afgesproken, gaat Daniël niet naar judo, maar gaan we muren verven. En denk je dat de jongens dat vervelend vinden? Mooi niet, ze kijken ernaar uit! Het enige wat ze raakte is dat ik zei dat ik het geld voor de verf uit hun spaarpot ga halen, daar waren ze het niet mee eens...
We gingen verder op onderzoek uit. Op de kinderboerderij is ook een waterpomp. Gelukkig staat daar een bankje bij, want Daniël en Sam hebben meer dan een uur gebouwd aan een dam. Steeds als er andere kinderen kwamen riepen ze: "Niet pompen! Niet pompen! We bouwen een dam." De meeste kinderen luisterden nog ook. Tot er een wat grotere jongen kwam met een verstandelijke beperking. Die kon de drang om te pompen echt niet weerstaan. Gelukkig was de dam inmiddels heel stevig en hij hield stand. Uiteindelijk kwamen er een stuk of vier grote jongens die ook met bouwen en pompen aan de slag gingen. Ze lieten Daniël en Sam meehelpen met hun bouwsels. Dus toen de dam het alsnog begaf, vonden Daniël en Sam het niet erg, ze keken tegen die grote jongens op.
In de middag kwamen tante en neefje op de thee. Daniël en Sam waren boven aan het spelen. Ze wilden eigenlijk tekenen, maar ik had gezegd dat ze dat beneden moesten komen doen, mede omdat hun kleine neefje ook rondliep. Ze kozen ervoor om toch boven te spelen. Toen ik ze 's-avonds naar bed bracht, wachtte me een verrassing, ze hadden op allebei hun kamers op de muren getekend, met stift. De stiften zouden afwasbaar moeten zijn, volgens het label, maar van de witte muur kreeg ik het echt niet afgepoetst. Ik was zo boos! Ze kregen geen verhaaltje meer voor ze gingen slapen. En komende woensdag wordt er niet afgesproken, gaat Daniël niet naar judo, maar gaan we muren verven. En denk je dat de jongens dat vervelend vinden? Mooi niet, ze kijken ernaar uit! Het enige wat ze raakte is dat ik zei dat ik het geld voor de verf uit hun spaarpot ga halen, daar waren ze het niet mee eens...
3 juni 2016 Oma's verjaardag
Op 3 juni was mijn moeder jarig. Helaas kunnen we dit inmiddels al 3 jaar niet meer samen met haar vieren. Sindsdien is het traditie om op die dag met de kinderen een beschuit met aardbeien te eten, haar favoriet. Dan vertel ik ze mijn herinneringen over oma. Het is extra bijzonder dat mijn broer en zus dit ook met hun kinderen doen. Een mooi en belangrijk ritueel.
Wat zou ik, sinds ik alleenstaande mama ben, soms extra graag willen dat ik nog met haar kon overleggen. Dat ik kon vragen hoe zij dat deed als ik vervelend was of als ik ziek was. Ook zou ik vragen wanneer ik heb leren fietsen en of ik al net zo goed kon lezen als Daniël toen ik vijf was. Ik had graag nog eens van haar gehoord hoe het was toen wij voor het eerst naar de kleuterklas gingen. Hoe het voor haar voelde toen wij alledrie naar school gingen en ze ineens veel vrije tijd kreeg, zoals ik nu. Of gewoon eens lekker uithuilen omdat het soms echt niet meevalt.
Ik mis het ook om met haar te praten over de boeken die ze las en dat ik niet meer kan vragen welk boek ze me kan aanraden. Of dat ik haar enthousiast kan maken over iets wat ik heb gelezen. En nu, nu ik met mijn verslag voor chakraleer aan de slag moet, en iets met kinderboeken wil doen voor het creatieve deel, zou ik niets liever willen dan het met haar delen. Ik weet zeker dat ze nog zoveel meer ideeën zou hebben dan ik. Ze kende namelijk ook ontzettend veel kinderboeken.
Lieve mama, ik mis je zo. Ik red me, dankzij jouw voorbeeld, maar ik had graag nog zoveel meer tijd met je gehad. Ik zal mijn chakraverslag aan jou opdragen. Ik hou van je.
Wat zou ik, sinds ik alleenstaande mama ben, soms extra graag willen dat ik nog met haar kon overleggen. Dat ik kon vragen hoe zij dat deed als ik vervelend was of als ik ziek was. Ook zou ik vragen wanneer ik heb leren fietsen en of ik al net zo goed kon lezen als Daniël toen ik vijf was. Ik had graag nog eens van haar gehoord hoe het was toen wij voor het eerst naar de kleuterklas gingen. Hoe het voor haar voelde toen wij alledrie naar school gingen en ze ineens veel vrije tijd kreeg, zoals ik nu. Of gewoon eens lekker uithuilen omdat het soms echt niet meevalt.
Ik mis het ook om met haar te praten over de boeken die ze las en dat ik niet meer kan vragen welk boek ze me kan aanraden. Of dat ik haar enthousiast kan maken over iets wat ik heb gelezen. En nu, nu ik met mijn verslag voor chakraleer aan de slag moet, en iets met kinderboeken wil doen voor het creatieve deel, zou ik niets liever willen dan het met haar delen. Ik weet zeker dat ze nog zoveel meer ideeën zou hebben dan ik. Ze kende namelijk ook ontzettend veel kinderboeken.
Lieve mama, ik mis je zo. Ik red me, dankzij jouw voorbeeld, maar ik had graag nog zoveel meer tijd met je gehad. Ik zal mijn chakraverslag aan jou opdragen. Ik hou van je.
zondag 5 juni 2016
1 juni 2016 Over schommelen en fietsen
Voor zijn verjaardag heeft Sam vorige maand een fiets met zijwieltjes gekregen, van Spiderman. Vorige week moesten de zijwieltjes er ineens af van hem, maar zelf fietsen was toch moeilijker dan hij dacht. Papa was speciaal hier langsgekomen met de sleutels om ze er voor hem af te halen. Hij was nog geen tien minuten weg en Sam wilde ze er eigenlijk weer terug op. Ik legde uit dat dat niet kon, maar dat we gewoon moesten gaan oefenen. Maar Sam had geen zin meer. We probeerden het nog een paar keer die week, maar Sam gaf het steeds na een paar minuten op, eigenlijk wilde hij het liefst zijn wieltjes terug.
Vanmorgen besloot hij toch maar het weer eens te proberen. Ik hield hem vast bij het zadel, bij zijn rug, moest bijsturen en Sam viel steeds om of fietste de bosjes in. Uiteindelijk gaf hij het op en wilde hij het echt niet meer proberen dus liep ik met zijn fiets aan de hand verder naar school.
Vanmiddag toen ik de kinderen ging ophalen stond ik nog even te kletsen met een moeder. Daniël was al bij me geweest, had zijn tas voor mijn voeten geworpen en rende het plein op om te spelen, maar Sam had ik nog niet gezien. Op een gegeven moment keek ik nog eens goed, zat Sam op de schommel, maar in plaats van stil te hangen en te roepen: "Máhám je moet me duwen!" zoals gewoonlijk, was hij volop aan het schommelen! Helemaal zelf! Wat fijn, wat een mijlpaal! Sam kan schommelen, zomaar ineens.
Daniël mocht bij een vriendje gaan spelen, en mee naar judo. Hij kon daardoor zijn fiets niet zelf meenemen. Dus nadat ik Sam had geknuffeld en hem had laten weten hoe trots ik op hem was dat hij kan schommelen, zei ik: "Sam, pak jij jouw fiets bij de hand, dan neem ik die van Daniël en dan lopen we samen naar huis." En daar liepen we, ik zei nog maar eens: "Sam wat knap dat jij helemaal zelf kan schommelen!" En alsof hij het licht zag: "Mam, als ik kan schommelen, kan ik ook fietsen!" Zwiept hij zo zijn been over het zadel, stept een paar keer en fietst weg! Ongelooflijk! Wat ben ik megatrots! Mooi wat zelfvertrouwen kan doen...
Vanmorgen besloot hij toch maar het weer eens te proberen. Ik hield hem vast bij het zadel, bij zijn rug, moest bijsturen en Sam viel steeds om of fietste de bosjes in. Uiteindelijk gaf hij het op en wilde hij het echt niet meer proberen dus liep ik met zijn fiets aan de hand verder naar school.
Vanmiddag toen ik de kinderen ging ophalen stond ik nog even te kletsen met een moeder. Daniël was al bij me geweest, had zijn tas voor mijn voeten geworpen en rende het plein op om te spelen, maar Sam had ik nog niet gezien. Op een gegeven moment keek ik nog eens goed, zat Sam op de schommel, maar in plaats van stil te hangen en te roepen: "Máhám je moet me duwen!" zoals gewoonlijk, was hij volop aan het schommelen! Helemaal zelf! Wat fijn, wat een mijlpaal! Sam kan schommelen, zomaar ineens.
Daniël mocht bij een vriendje gaan spelen, en mee naar judo. Hij kon daardoor zijn fiets niet zelf meenemen. Dus nadat ik Sam had geknuffeld en hem had laten weten hoe trots ik op hem was dat hij kan schommelen, zei ik: "Sam, pak jij jouw fiets bij de hand, dan neem ik die van Daniël en dan lopen we samen naar huis." En daar liepen we, ik zei nog maar eens: "Sam wat knap dat jij helemaal zelf kan schommelen!" En alsof hij het licht zag: "Mam, als ik kan schommelen, kan ik ook fietsen!" Zwiept hij zo zijn been over het zadel, stept een paar keer en fietst weg! Ongelooflijk! Wat ben ik megatrots! Mooi wat zelfvertrouwen kan doen...
31 mei 2016 Over ringen
Vanmorgen was Sam als eerste wakker en hij kroop lekker naast mij in het grote bed. We lagen een beetje te kroelen en op een gegeven moment bestudeerde hij mijn ringen. Ik vertelde hem dat ik de ene van zijn papa heb gekregen. Dat is een ring met drie verschillende kleuren goud die aan elkaar vastzitten. Toen ik alleenstaande moeder werd, heb ik overwogen de ring niet meer te dragen, maar uiteindelijk besloten hem om te houden. Voor mij staan de drie ringen symbool voor Daniël, Sam en mij en het is juist mooi dat ik die van hun papa heb gekregen.
De andere ring heb ik van mijn grote liefde gekregen, maar of die relatie een toekomst heeft is op het moment niet duidelijk. De kinderen weten dat ik daar best verdrietig over ben. Zij missen hem ook, zeker Sam. Die ring kan ik ook niet afdoen, hij betekent nog teveel voor mij. (Zowel de man als de ring...) Over die ring zei ik niet zoveel behalve dat ik die dus van hem heb gekregen. Zegt Sam: "Jouw ringen zijn mooi, maar een trouwring is het mooist!" Zucht... wijsneus.
De andere ring heb ik van mijn grote liefde gekregen, maar of die relatie een toekomst heeft is op het moment niet duidelijk. De kinderen weten dat ik daar best verdrietig over ben. Zij missen hem ook, zeker Sam. Die ring kan ik ook niet afdoen, hij betekent nog teveel voor mij. (Zowel de man als de ring...) Over die ring zei ik niet zoveel behalve dat ik die dus van hem heb gekregen. Zegt Sam: "Jouw ringen zijn mooi, maar een trouwring is het mooist!" Zucht... wijsneus.
30 mei 2016 Time-out
Gisteravond voegde ik direct daad bij woord en zorgde voor een stoeltje in een hoekje van de woonkamer waarop ik de kinderen ga zetten als ze een time-out nodig hebben. Ik heb me voorgenomen om rustig te blijven en ze kalm op het stoeltje te zetten met de mededeling dat ze moeten nadenken over waarom ze op het stoeltje zitten. Na een paar minuten ga ik er dan met ze over praten. Best goed bedacht afgekeken van Supernanny, toch?
Zitten we vanochtend aan het ontbijt, gaat Sam expres van tafel af, trots zegt hij: "Nu mag ik op het stoeltje!" Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling, maar ik zet hem er toch maar even op, zodat hij kan wennen. De procedure werkt verder prima en een paar minuten later zit hij weer tevreden aan tafel. Dat wil Daniël eigenlijk ook wel, dus Daniël doet ook een poging van tafel te gaan. Ik zit alleen naast hem, dus kan hem met één beweging tegenhouden. Vervolgens zit hij een paar minuten aan tafel te mokken: "Ik wil ook een time-out! Ik wil ook op het stoeltje" Tja, als het begeerlijk wordt een time-out te krijgen, dan weet ik niet of het veel effect gaat hebben... Wordt vervolgd...
Zitten we vanochtend aan het ontbijt, gaat Sam expres van tafel af, trots zegt hij: "Nu mag ik op het stoeltje!" Dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling, maar ik zet hem er toch maar even op, zodat hij kan wennen. De procedure werkt verder prima en een paar minuten later zit hij weer tevreden aan tafel. Dat wil Daniël eigenlijk ook wel, dus Daniël doet ook een poging van tafel te gaan. Ik zit alleen naast hem, dus kan hem met één beweging tegenhouden. Vervolgens zit hij een paar minuten aan tafel te mokken: "Ik wil ook een time-out! Ik wil ook op het stoeltje" Tja, als het begeerlijk wordt een time-out te krijgen, dan weet ik niet of het veel effect gaat hebben... Wordt vervolgd...
29 mei 2016 Over bananen, preken en bedtijden
De afgelopen paar weken luisteren de kinderen zo slecht. Het is vermoeiend voor ons alledrie. Ik hoor mezelf steeds zeggen: "Sam, niet doen!" "Daniël, luister nou!" "Hoe vaak moet ik dit nog vragen?" Aan tafel is het niet meer gezellig, omdat ik steeds bezig ben te zorgen dat ze aan tafel blijven en zich netjes gedragen. We zijn in een vicieuze cirkel beland. Doordat ik streng ben en bozig, worden de kinderen nog vervelender en ik nog bozer...
Vanmorgen hadden ze een soepje gemaakt van onkruid met water. Na het avondeten hadden ze het water van het soepje afgegoten en de natte bladeren-troep op de stoep in de achtertuin gegooid. Dat vond ik niet direct een probleem, maar toen ik even opkeek van de afwas, waren ze die groene prut over de schutting aan het gooien naar de buren. Dát vond ik wel een probleem. Dus ik pakte ze allebei bij een arm en troonde ze mee naar de buren. "Jullie gaan de boel daar opruimen en sorry zeggen!" Schoorvoetend deden ze wat ik ze vroeg. De buurmannen konden er gelukkig wel om lachen.
Ik stond nog even met hen te praten en de kinderen liepen al weer terug naar onze achtertuin. Op een gegeven moment hoorden we ze lachen, ze schaterden het uit met zijn tweeën. Ik hield mijn hart vast, maar maakte het gesprek met mijn buurtjes toch af. Toen ik terug kwam vroeg ik de jongens wat er nou zo grappig was. Hadden ze samen 6 (!) bananen opgegeten en waren ze de schillen zo ver mogelijk in onze tuin aan het gooien, zucht!
Eerder vandaag had ik besloten dat ik ze voortaan om de beurt naar bed ga brengen en ter plekke besloot ik dat ze geen verhaaltje hadden verdiend. Dus eerst bracht ik Sam naar boven, maakte hem bed-klaar en ging nog even naast hem liggen. Ik gaf hem een hele preek over beter luisteren en een time-out plek die ik nu dan toch maar eens echt ga instellen! Ik legde uit dat we het met zijn drieën gezellig moeten zien te houden. Onder enig protest ging hij vervolgens zonder verhaaltje slapen.
Zo makkelijk kwam ik er bij Daniël niet vanaf. Die zette het luidkeels op een brullen toen hij begreep dat ik echt niet van plan was een boekje voor hem te lezen. Ook hij kreeg de preek die ik tegen Sam had afgestoken. Uiteindelijk ging hij toch rustig slapen. En nu hopen dat de komende week mijn preek en de time-out plek hun vruchten gaan afwerpen en ik weer twee engeltjes van kinderen krijg...
Vanmorgen hadden ze een soepje gemaakt van onkruid met water. Na het avondeten hadden ze het water van het soepje afgegoten en de natte bladeren-troep op de stoep in de achtertuin gegooid. Dat vond ik niet direct een probleem, maar toen ik even opkeek van de afwas, waren ze die groene prut over de schutting aan het gooien naar de buren. Dát vond ik wel een probleem. Dus ik pakte ze allebei bij een arm en troonde ze mee naar de buren. "Jullie gaan de boel daar opruimen en sorry zeggen!" Schoorvoetend deden ze wat ik ze vroeg. De buurmannen konden er gelukkig wel om lachen.
Ik stond nog even met hen te praten en de kinderen liepen al weer terug naar onze achtertuin. Op een gegeven moment hoorden we ze lachen, ze schaterden het uit met zijn tweeën. Ik hield mijn hart vast, maar maakte het gesprek met mijn buurtjes toch af. Toen ik terug kwam vroeg ik de jongens wat er nou zo grappig was. Hadden ze samen 6 (!) bananen opgegeten en waren ze de schillen zo ver mogelijk in onze tuin aan het gooien, zucht!
Eerder vandaag had ik besloten dat ik ze voortaan om de beurt naar bed ga brengen en ter plekke besloot ik dat ze geen verhaaltje hadden verdiend. Dus eerst bracht ik Sam naar boven, maakte hem bed-klaar en ging nog even naast hem liggen. Ik gaf hem een hele preek over beter luisteren en een time-out plek die ik nu dan toch maar eens echt ga instellen! Ik legde uit dat we het met zijn drieën gezellig moeten zien te houden. Onder enig protest ging hij vervolgens zonder verhaaltje slapen.
Zo makkelijk kwam ik er bij Daniël niet vanaf. Die zette het luidkeels op een brullen toen hij begreep dat ik echt niet van plan was een boekje voor hem te lezen. Ook hij kreeg de preek die ik tegen Sam had afgestoken. Uiteindelijk ging hij toch rustig slapen. En nu hopen dat de komende week mijn preek en de time-out plek hun vruchten gaan afwerpen en ik weer twee engeltjes van kinderen krijg...
Abonneren op:
Posts (Atom)