Dag 126 Dromen, durven, doen

   Vandaag een blog over mij, want als mama blij is kan ze ook haar kinderen blij maken. En ik ben niet blij, niet blij met mijn werk. Nu ik dat onder ogen heb gezien, zal ik ook stappen moeten zetten. Zo had ik vandaag een gesprek met een collega die coacht. We bespraken een test die ik heb ingevuld -de ontwikkelscan- en het is nu de bedoeling dat een ik POP ga maken. Nee, geen speelgoedkind voor mijn kinderen maar een Persoonlijk Ontwikkelings Plan. Ze raadde me aan om daar een boek bij te gebruiken: 'Dromen, durven, doen.'
   Nou zit het hem bij mij niet zo in het dromen, ik droom al jaren. In mijn dromen ben ik al van alles geweest: schrijfster of journalist, diëtist of logopedist of remedial teacher, lerares op de basisschool of in de kinderyoga of de volwassenyoga, en na mijn zwangerschap verloskundige of lactatiekundige. Ziet iemand hier de gemene deler? Ik weet het niet meer, dit is niet eens alles wat mijn interesse heeft of heeft gehad. Ik vind zoveel leuk!
   De crux zit hem in het kiezen, durven kiezen. Als ik voor het één kies, is het ander niet meer mogelijk. Hoe bepaal ik nou wat echt bij me past? Wat mij gelukkig maakt? Hoe ga ik richting bepalen?
   In elk geval ben ik nu gedwongen door mezelf en mijn omstandigheden om iets aan mijn twijfels te doen. Ik merk dat juist nu ik een gezin heb, ik graag werk wil doen waar ik echt blij van word. Anders voelt het niet goed mijn lieve mannetjes naar het dagverblijf te brengen. Ik ben nu dus het grote zelfonderzoek begonnen en zet -met wat hulp- stapjes in de goede richting. Ik ga ervoor dat ik straks één van mijn dromen durf te doen.

Dag 125 Beetje jaloers

   Papa en Daniël waren echte mannen-spelletjes aan het doen. Ze zaten elkaar rennend achterna door de woonkamer. Als de een de ander te pakken kreeg, werd er wat gestoeid en dan draaiden de rollen weer om. Op een gegeven moment hing papa Daniël over zijn rug en ging met Daniël rondjes rennen om de tafel. Ze hadden natuurlijk de grootste lol. Ik zat met Sam op schoot, die wist niet wat hij zag. Steeds draaide hij zijn hoofd zo ver mogelijk om te kunnen volgen waar die twee druktemakers mee bezig waren.
   Na een poosje kwam papa even naast mij op de bank zitten om uit te puffen. Intussen wilde Daniël uiteraard nog een keer bij papa op de rug. 'Papa, nog een keer, nog een keer rug.' Sam boog zich naar papa toe en wilde even bij hem op schoot, dus papa nam Sam van me over. Daar was zijn broer niet zo van gecharmeerd. Daniël eiste: 'Papa, Sam terug mama!' En wees met zijn vingertjes om te verduidelijken wat de bedoeling was.
   Zo af en toe steekt er een beetje jaloezie de kop op. Zo kan Daniël ook wel eens zeggen: 'Mama, Sam box leggen.' Als hij iets gedaan wil krijgen van mij en Sam dat in de weg staat.

Dag 124 Over een boek en een lakentje

   Wat hebben kinderen nodig om te kunnen slapen, of beter gezegd, wat hebben mijn kinderen nodig om te kunnen slapen.
   Voor Daniël blijkt dat -het zal niet als een verrassing komen- een boek te zijn. Gisteravond toen ik om acht uur nog even bij hem ging kijken lag hij met DikkieDik in bed. Hij lag op zijn zij het boek opengeslagen naast hem, half slaperig te bladeren. Ik heb toen de lamp uitgedaan, maar het boek bij hem laten liggen. Toen ik zelf naar bed ging heb ik het boek voorzichtig weggehaald en naast het bed op de grond gelegd.
   Om half twee vannacht begon Daniël heel hard te huilen. Ik ging snel bij hem kijken. 'Boek nou?' huilde hij met lange uithalen. Ik pakte het snel van de grond en legde het weer bij hem neer. Hij sloeg zijn armpje eromheen en werd meteen stil om daarna heerlijk verder te slapen.
   Mijn lieve Sam wilde op het dagverblijf steeds maar niet slapen. Tot vandaag! Tot mijn grote opluchting heeft hij twee goede slaapjes gedaan. Eén van twee uur en één van anderhalf uur. Ik was zo blij toen de leidster het zei, dat ik de tranen in mijn ogen had staan. Hem strak onder een lakentje leggen blijkt dé oplossing te zijn. Ik had dit al eerder voorgesteld -dat doe ik thuis namelijk ook- maar dat scheen op het dagverblijf niet te mogen in verband met de preventie van wiegendood. De leidster van vandaag zei dat dit helemaal niet geldt voor het gebruik van een lakentje. Wat heerlijk voor mijn mannetje dat hij nu op het dagverblijf ook tot rust kan komen!

Dag 123 Dokter Sam

   Bij de al eerder besproken doktersset zit een klein rood uilenbrilletje, de stethoscoop, een pillenpotje, een spuit en ook een tandarts-spiegeltje waarmee je om het hoekje kunt kijken. De set heeft nog steeds de fascinatie van Daniël.
   Vanmiddag zat Sam bij mij op schoot en kwam Daniël het brilletje bij Sam opzetten. Daarmee werd Sam uiteraard 'dokter Sam'. Daniël zei: 'Kijk es! Sam mooi is, spiegel kijken.' En hij gaf Sam dat kleine tandarts spiegeltje om zichzelf in te bewonderen. Dankbaar -met iets om op te sabbelen- stak Sam het spiegeltje in zijn mond.


PS Ik ben inmiddels al over eenderde van mijn project...

Dag 122 Overprikkeld

   Onze Sam is erg gevoelig voor prikkels. Dat weten we al een hele poos. Zo hebben we hem in het begin ingebakerd laten slapen, dat gaf hem meer rust en geborgenheid. Op het kinderdagverblijf kan hij de slaap meestal niet vatten en vaak doet hij daar maar twee hazenslaapjes op een hele dag. Dat is eigenlijk niet voldoende, maar eenmaal thuis gekomen biedt zijn eigen bed soelaas.
   Als we Sam naar boven brengen, is hij over het algemeen erg blij om zijn bedje te zien. Hij lacht zijn eigen bed dan toe. Soms protesteert hij even, maar meestal gaat hij zonder commentaar slapen. Behalve als er teveel is gebeurd op een dag, dan huilt hij het van zich af.
   Vanmiddag waren we op de verjaardag van de dochter van een vriend van papa. Het was er hartstikke druk. Sam zat de hele tijd bij mij en was vrolijk naar iedereen aan het lachen en flink aan het sjansen. Toen hij moe werd heb ik geprobeerd hem daar in een bed te leggen, maar dat werd niets. Hij zette het op een onbedaarlijk huilen. Dus hij bleef wakker.
   We bleven daar eten en ik zat maar steeds op de klok te kijken wachtend tot het eindelijk zover was dat we konden gaan opscheppen. De gastvrouw had er veel werk van gemaakt - ze serveerde een Indonesische rijsttafel voor de volwassenen en friet voor de kinderen. Maar daar zat veel tijd in, als het aan mij en Sam lag, veel te veel tijd. Ik voelde dat mijn mannetje toe was aan rust om zich heen en bovenal slaap. We aten pas tegen half zeven en daarna zijn we -een beetje onbeleefd- direct naar huis geracet.
   Voeden en slapen, het leek goed te gaan. Sam was blij met zijn bedje. Tot het negen uur werd. Hij begon flink te huilen en was alleen te troosten door hem heel geduldig heen en weer te wiegen. Zodra zijn bed in beeld kwam, ging het weer mis. Uiteindelijk heb ik hem aangelegd, zelfs dat mocht niet baten. Ons mannetje begon weer ontroostbaar te brullen. Ik heb papa op hem afgestuurd en inmiddels zitten beide mannen beneden op de bank.
   De volgende keer toch maar weer wat meer rekening houden met deze eigenschap van onze kleinste.
  

Dag 121 Van de regen in de drup

   Vanmorgen wilde ik graag snel even de boel beneden een klein beetje schoonmaken. De ervaring leert dat dit het beste lukt als ik Daniël laat helpen. (Bijvoorbeeld Daniël de kruimeldief en ik de grote stofzuiger.) Sam lag nog in bed. Ik ging met een natte doek aan de slag en ik gaf Daniël een droge met de opdracht droog te maken wat ik nat had gemaakt. 'Ja hoor! Goed!' zei hij.
   Op een gegeven moment ging ik mijn doekje weer nat maken. Daniël vroeg: 'Ikke ook nat maken?' Dat vond ik niet zo handig, dus ik legde hem uit dat hij juist droog moest maken wat ik nat had gemaakt. Hij reageerde een beetje bozig, maar daar besteedde ik niet veel aandacht aan. Ik ging verder met mijn werk.
   Even later was Daniël weer naast mij. Het duurde een poosje voor ik het in de gaten had, maar zijn theedoek was toch nog nat. Ik snapte er niks van en wierp een blik op de keuken. Wat had die slimmerd nou gedaan? Hij had zijn beker sap over zijn doek heen omgegooid en was de kamer aan het poetsen met Roosvicee...

Dag 120 Dokter Daniël

   Vanmorgen werd Daniël wakker als dokter Daniël. Het eerste wat hij deed toen we beneden kwamen, was de doktersspulletjes bij elkaar zoeken. Gewapend met de stethoscoop kwam hij zoeken naar mijn blote buik. Daarvoor moest hij best moeite doen omdat ik een jurk aan had. Hij luisterde aandachtig naar mijn buik en pakte er een potje pilletjes bij. Afslanktabletten?
   De stethoscoop en de pilletjes moesten mee naar het dagverblijf. Eerst ging hij de leidster even onderzoeken. Vervolgens, toen ik even niet oplette omdat ik Sam zijn jas uittrok, liep hij op een meisje van zijn leeftijd af. Toen ik weer keek zag ik dat hij probeerde haar t-shirtje omhoog te doen, op zoek naar haar blote buik. De jeugd van tegenwoordig begint steeds vroeger met doktertje spelen...